ug and okhy battle the pink robots

veda

2009-04-14T12:33:00.003+03:00

buraya kilit vurma işi de bana düşüyor o zaman...

güzel günler yaşadık, çok eğlendik, kah güldük kah ağladık, okhy ile birbirimize girdiğimiz anlar bile oldu. fakat evlilik gibi birşeymiş ortak blog açmak, bizimkisi son buldu. yine ayrı bloglardayız, fakat yine cankuşuz lakin.

şahsen ben de buraya taşındım: http://sexcontainsall.blogspot.com/

yine heyecan, yeni heyecan falan. fresh start'lar her zaman lazımdır bünyeye...

bizi okuyan herkese teşekkürler, bizi okumaya devam etmeniz dileğiyle,

sevgiler saygılar

Bir ipte 2 Canbaz

2009-04-12T02:49:00.002+03:00

buradan devam ediyorum. giriş yazısında gereken herşeyi belirttim. umarım hoş görürsünüz...

http://biripteikicanbaz.blogspot.com/

Okhy kaçar!

2009-03-30T17:48:00.004+03:00

bu blogun Okhy'si olarak özel sebeplerden dolayı blog yazma işine bir süre ara veriyorum. ve bu süre sanırım uzun olacak. belki devam ederim bir süre sonra burada, belki kafam eser de yeni blog açıp öyle gelirim karşınıza falan. şahsım adına yazılarımın 3 satırını da olsa okuyup da kaale alanlara teşekkür eder, herhangi bir soru, cevap, küfür, içini dökme, hal hatır sorma, tavsiye, öneri, teklif, msn isteme, webcam açtırma gibi atraksiyonları göz önünde bulundurarak alternatif mail adresimi bırakıp giderim;

okhancanbaz@gmail.com

sizin bloglarınızı okumaya devam edicem, sakın salmayın kendinizi ha!

Yerel seçim dalgası

2009-03-30T14:35:00.001+03:00

bir seçim gününü daha atlattık, sonuç hemen hemen aynı. İstanbul derbisinde kazanan taraf Kadir Topbaş oldu. Kılıçdaroğlu şimdi istediği platformda düelloya davet etsin, "başkanım" diye hitab edecek sonuçta. "aslında al birini vur öbürüne" bir seçimdi İstanbul için. ikisinden de gına geldi, "seçim bitse de şu sıfatları görmesek" diye iple çektik o günü. yok birisi çıkar "onun kardeşi şurayı dolandırdı" der, diğeri çıkar "o komşu kızına göz dikti yıllar evel" der falan. seçim propagandası adı altında dizi film döndürdüler aylardır. ama şöyle bir particilik oynayacak olursak eğer, sonuçta yine İstanbul'a ampuller hükmedecek.

Ankara halkı enteresan, hatta mazoşist. Melih Gökçek gibi bir adamı mahalleme muhtar yapmam. muhtar Adem varken Melih'e ne gerek var. içine etsin mi mahallenin? ama yine Melih yine Melih. bu işte bir iş var. bu ülkede şehrini yöneten insandan memnun olmayanlar, hatta nefret edenler, barıl barıl bağırıyorlar her platformda günlerce. ama şehrin yüzde 38ini kapsayan, oy veren, o adamı saltanatına devam ettiren insanlar evlerinin salonunda cigarayı yakıp tv karşısında kıs kıs gülüyorlar demek ki. kaypaklık değil mi bu peki? sonuçta Ankara da ampuldü ve ampul kaldı, yazık!

bir İzmirli olarak sonuca hiç şaşırmadım. İzmirliler genelde uzun floresan kullanır. Aziz Kocaoğlu, Ahmet Piriştina'dan zorunlu olarak aldığı bayrağı iyi bir şekilde taşıdı şimdiye kadar, daha iyisini yapabilecek birisi de yok sanırım şuanda. İzmir birçok konuda "oturmuş" bir şehir. güzelliği de buradan geliyor biraz. ama yüzde 32lik bir ampul oranını bile yakıştıramıyorum bu şehire. napalım, buna da şükür!

Türkiye genelindeki oranları değerlendirecek olursak ve bu sonuçları da gelecekteki genel seçimlere yorarsak eğer; bu ülkede ampul kolay sönmeyecek sanırım. Tayyip dünkü sonuçları başarısızlık olarak değerlendirdi, ama bu onun herzaman yaptığı ters kademelerden birisi. çıktı efendi efendi konuştu adam. yine gönülleri fethetti falan, Brad Pitt gibi adam valla. hem dinine imanına bağlı, hem kültürlü, efendi, senden benden milliyetçi, senden benden laik, cesur, realist, örnek bir lider! bundan 10 sene evelinin hacı cavcavından eser yok. nasıl girdi bu şekle, nasıl da yeni bir kişilik olarak yedirdi kendini bu topluma? az değil, hemen hemen yüzde 40lık bir kesim yemiş durumda. eski kızarkadaşları da pişmandır şuanda, adam canavar gibi döndü çünkü. alayı facebooktan taarruzdadır. yakışır Tayyibe! yürübe!

he bir de muhtarlık seçimleri var tabi. yukarıda da belirtmiştim, Adem kıyak adam. genç, dinamik, mahalle ile iç içe. kah kahvede yancı, kah halısaha maçında kısa donla, kah bakkala yazdırıp aldığı gazete ve arasına kıstırdığı karafırın ekmeği ile eve dönüş yolunda. kardeşi de cankuşum sayılır. eski mahallemin muhtarı Ayı Cemal'den çok çok daha iyi. gerçi onun da ğlu köpek halil çocukluk cankuşumdu ama, neyse. konu daılmışken yazıyı sonlandırmakta fayda var.

acınızı paylaşıyoruz Ankara!

Bilemiyoruz!

2009-03-29T02:24:00.002+02:00

an itibari ile çok anlamlı bir posttur bu, hatta dramdır! Ug ile Okhy aynı anda basmıştır "kaydı yayınla" tuşuna...

Ters kademe

2009-03-25T23:50:00.010+02:00

"ters kademe" diye bir futbol terimi oldukça popüler oldu son dönemlerde. bek oyuncusunun, stoperin boşluğunu doldurması, oradaki tehlikeye müdahale etmesi gibisinden birşey. Gökhan Gönül güzel yapar bunu, orta yapmak hariç herşeyi güzel yaptığı gibi.

ama bir de hayatımızdaki ters kademeler vardır ki, önemi apayrıdır. ummadığımız anda ummadığımız bölgeden gelen tehlikeyi savuşturma, hatta karlı çıkma amaçlı yapılan hamlelerdir bunlar. bazen de hamleye gerek olmaz, bir olayın varlığı bile başlı başına ters kademe olarak düşünülebilir insan zihninde. mesela ayakkabıları parfüm kokan bir kişinin aslında ayaklarının kötü kokması, bu sebepten dolayı parfüme başvurmuş olma ihtimali de zihnimizde yarattığımı bir ters kademeye örnektir.

en basitinden bir ters kademe örneği vereyim;

- neden bakıyorsun?

- sen bakıyon diye!

mesela geçtiğimiz haftalarda Six Feet Under dizisinden bir replik yazmıştım. Ruth ile Hiram'ın diyaloğu. orda da Ruth inanılmaz bir ters kademe örneği gösterip atağı önlemekle kalmayıp bir de kontradan golü çaktı Hiram'a. çok profesyonel bir ters kademe örneği.

zaten ilişkilerde de bu tarz ters kademeler herzaman zihnimizde döner durur. birşeyi yapmadan önce, o yaptığımız şeyden dolayı bize gelecek bir tepkiye bir ters kademe hazırlarız kafamızın içinde. hatta partnerimizin bizden yavaş yavaş soğuduğunu, ipleri eline aldığını, hatta terketme hazırlığı içinde olduğunu çaktığımızda veyahut sizin ona verdiğiniz değerin onda birini ondan almadığınız zamanlarda ters kademeyi çakarız genelde. "ya herro ya merro" diyerekten. ya biz soğukluk gösteririz, yada resti çekeriz. bu dediğim şeyler binlerce metodla yapılabilir tabi. o kişinin hayal gücü ve karakterine bağlı. en basiti ise kıskandırma gibisinden şeyler.

kendi keyfimize göre, diğer kişiyi düşünmeyerek, canımız istediği için yaptığımız bazı olaylardan dolayı olumsuz bir tepki gördüğümüzde ise "senin için şu sebepten dolayı yapmıştım" diyerek bir ters kademe de yaratılabilir. aslında olayı gerçekleştirmeden evel tepki alacağını bile bile düşünülmüş bir sebeptir o. ve bu şekil ters kademenin en büyük özelliği de kafamızda kurduğumuz sebebe kendimizi bile inandırmış olmamızdır. olayın sebebini gerçekten bu imiş gibi kabullenir, karşı taraf bu gerekçeyi yemediği zaman da onu nankör, kendinizi ise mağdur görürsünüz. hakedilmemiş bir tepkidir size göre. o derece kandırmışsınızdır yani kendinizi.

bir de hoşlandığınız kişiye kötü davranma olayı vardır. bu da kişinin zihninde "ona fazla değer veriyorum, o benden üstün mü? benim ondan neyim eksik" triplerine girmesinden kaynaklanan bir ters kademedir.

hele bir de sizin hoşlandığınız kişi de sizden hoşlanıyor ise, orta yol bulunup bir mevzuya bağlanması süresince binlerce ters kademe dönecektir ortalıkta. her iki taraf da genelde maça 1-0 önde başlamak isteyeceğinden kaynaklanır bu mevzu. şahsen benim en çok uyguladığım ters kademe anlayışıdır. genelde maç başlamaz bu sebepten dolayı! hükmen 3-0 kazandığını düşünür iki taraf da. benim için önemi yoktur hiç, karşı masadaki kızı kesmeye başlarım o dakkadan gayrı!

son olarak aklıma gelen ters kademe şekli de ortamda imrenilmek, iltifat yada güzel söz duymak, ilgiyi çekmek isteyen kişilerin uyguladığı bir ters kademe. misal o gün saçına değişik bir şekil yapmış ve kendine güveniyor ise ortamda "ay saçım çok kötü, uğraşamadım da" lafını eder. birkaç övgü alabilip dikkati oraya çekmek açısından. "öff bu pantolon da çok rahatsız çıktı ya, belden sıkıyo sanırım"ın da dikkati yeni alınmış, iyi bir para bayılınmış bir pantolona çekebilitesi yüksektir. memnuniyetsiz ve sakin bir şekilde "abi BMW M3 aldık ama debriyajı bana çok düşük geldi" demek de bu tarz ters kademenin içine girer kısmen.

amma çok "ters kademe" yazdım be şu metinde. geldi ters kademe, gitti ters kademe...

bu arada, bugün bir blogda Murathan Mungan şiirine rastladım. ters kademenin kralıydı;

"Kimdi giden kimdi kalan
Aslında giden değil
Kalandır terkeden
Giden de
bu yüzden gitmiştir zaten"

Aşk mesajları

2009-03-25T13:13:00.006+02:00

Takvim gazetesinin müthiş bir köşesi var, aşk mesajları diye. insanlar buraya ufak yazılar gönderiyorlar, gazete de yayınlıyor. yayınlama kriteri "en güzel olan" mıdır yoksa "en abuk subuk olan" mıdır ben çözemedim. zaten köşeyi bir kere okuyanın bir daha bırakması mümkün değil. nasıl saykedelik çağrışımlar, nasıl bilinçaltı oyunları, nasıl çılgın imgeler. yayınlanan mesajları okudukça biz niye cemal süreya'ları turgut uyar'ları okumaya kastık diye hayıflandım şerefsizim. hemen aşağıya birkaç örnek alayım:

"Dolanı dolanı gezer ölüm. yavaşça tuşlara bas yaz derdini bitanem yavaşça. ben sana demedim mi? bana çok kötü davranıyorlar. neden gelmedin ah 61'lim." / adı saklı

Bunu yazan eleman hangi kafalarda çok merak ettim. ne diyeyim ki ben şimdi buna? sanırım kolaj çalışması falan yapmış. ilk cümlede ölüm dolanı dolanı geliyor anladık. fakat ikinci cümle ne? "ben sana demedim mi" diyerek de özele girmiş ama biz bir şey anlamadık. 4. cümle dram, kim kötü davranıyor, noluyor ne bitiyor belli değil. ama sorun değil dolanı dolanı geziyor zaten ölüm. nasıl kafalar bunlar, vay anasını. yaz bunu 1955'de, 2. yeni akımına girersin işte, öyle bir çalışma.

"Kemiklerimden kalem, derimden kağıt, kanımdan mürekkep yapıp sana aşığım yazıp yollasam sana olan sevgimin büyüklüğünü anlatmaya yeter mi?kokunu özledim, o herşeyden güzel kokan mis kokunu. gözlerini gülüşünü öpüşünü özledim. sanki bedenim benim de içimdeki ruh sensin. ben de seni yaşıyorum bitanem. iyi ki varsın, seni çoooook seviyorum." / çocukluk aşkım canım nuran'ıma

bu mesajı olayın hardcore seviyesi yüzünden aldım. bu ne arkadaşım? sevgini anlatmak için kemiklerinden kalem derinden kağıt falan mı yapmak zorundasın? bu nasıl gore bir fantazidir. ayrıca sonradan gelen "koku kokması" faciası da var. ulan bunları okudukça anlıyorum ki bizim aşklarımız falan yalan. elalem kanıyla mürekkep yapıyor, kemiğiye kalem.

"Keşke yalnızlığım kadar yanımda olsaydın yasemin. keşke yalnızlığımla paylaştığımı seninle paylaşsaydım. keşke senin adın yalnızlık olsaydı ve ben hep yalnız kalsaydım. seni çok seviyorum prensesim." / ardahanlı hasan'dan biricik aşkı yasemin'e

Farkettiğiniz üzere yasemin kaçmış hasan'dan, hasan da bir takım katekullilerle, şaşırtmaçlı cümlelerle yasemin'in aklını almaya çalışıyor. yasemin'in -hafif moron ise- hasan'a "ben senin yalnızlığınım hasan geri geldim" diyerek geri dönmesi olası. bu kadar şaşırtmaç bu kadar mind-games pes doğrusu. çok acaip adammışsın hasan, senden korkulur.

"Serseri kızlar ağlamaz. serseri kızlar ağlarsa kimse susturamaz. inanki erkekler kerkes "serseri kız" olamaz." / gebzeden serseri kız

Harfine dokunmadan aldım yazıyı. "inanki erkekler" kalıbına mı güleyim, şahsın gebzeli oluşuna mı ağlayayım (malum ben de gebzede oturuyorum), ne yapayım bilemedim. bir kere bu mesaj neye, nereye, ne amaçla atılmıştır onu çözemedim. tamam anladık serseri kızsın(o ne demekse?), eee sonra? üstelik hem ağlamıyorsun, hem de ağlayınca kimse susturamıyor seni. ABOV!

"Bataryası zayıf rüyalarımızın kapsama alanı dışında kalan kesimlerine şebeke hatası sebebiyle ulaşılamadı. şimdi yüreğimde full çeken hatlarımla seni çok seviyorum." / sakaryalı dj hafız 54 pınar ve bilal 54

Allahım sana geliyorum! işte böyle imgelem gücü yüksek insanlar oldukça bu ülkenin şairi eksik olmaz! bataryası zayıf rüyalar, yüreklerde full çeken hatlar falan off offf. mesajı yazan da 3 kişi. şahsen sakaryalı dj hafız 54 ile tanışmayı çok istedim, ilginç bir karakter gibi geldi gözüme. ilk cümleden çıkardığım "rüyamda seni göremedim kamyonu deviremedik" alt metnini de işin içine katarak pınarın yancı olduğunu düşündüm. bilal 54 ise kişinin biri, senin gibi benim gibi. o da yancıdır. sakaryalı dj hafız 54'ün işi kesin bu.

Kolbastı

2009-03-25T02:57:00.003+02:00

"Trabzon'un dansı" dediler, Giresunlular ayaklandı "bizim dansımız" diye. alayı palavra!

Kolbastı Cambridge yöresine aittir. Ug ile en büyük zevklerimizden birisidir hatta, çocukluğumuzdan beri yaparız. işte size 1986dan kalma bir video;

"burada"

sağdaki Ug, beni denize döküyor dans kolbastı konusunda! Cafe Crown arası tee o yıllardan kalmadır işte!

Kısa Winston Soft

2009-03-25T00:44:00.010+02:00

ne demişler; soft herzaman box'ın önündedir...

- zamanında babamın ticaret namına hertürlü işi yapmış olmasından kaynaklanan birikim ve özgüven ile iktisat dersinde hocanın söylediği herşeye muhalefet edip "sen gel de onu gerçek hayatta uygula" gibisinden iddaalaşmaların hastasıyım. ama gel gelelim iktisatçılık ile esnaflık ayrı şeyler. benimkisi esnaflık, evet!

- bugün annemin anlattığı bir olay ile yıkıldım resmen. işe giderken bindiği otobüsten şahit olduğu olay ağlatacaktı beni nerdeyse. bir sokak köpeğinin kafasına 3-4 kere vurup kaçan bir adam ve can çekişip ayağa kalkmaya çalışan, birkaç denemesi başarısız olan ve en son burnundan kan gelerek hayatını yitiren bir canlı. affınıza sığınarak bir kere de olsa ağzımı bozma hakkımı kullanmak istiyorum o herife; allah belanı versin orospu çocuğu!

- sınavlarıma iki hafta kaldı ve paçalar sıkıştı inceden. ama bukadar kısa bir süre kalmışken İngilizce dersinden de sınava gireceğimi yeni öğrendim bugün. inceden bir ter bastı ama 4-5 deneme testinden hemen hemen ful yapınca rahatladım. İngilizce okulda değil de tatilde öğrenilir, bu işin kuralı budur. sene içinde boşu boşuna çalışmayın. am, is, are ile olmaz bu işler...

- Ug'ün tavsiyesi üzerine "World of Goo" diye bir oyun indirdim geçenlerde. oyun hakkında yolladığı videoyu izledim, oldukça eğlenceli gözüküyordu. bir okadar da zeka işi bir oyun. bugün kurayım dedim, beceremedim. sordum ekürime "dayı nasıl kurcaz" diye. dedi ki "dayı sanal cd yapman lazım, Power Iso diye bi program var" falan. dedim yerim isoyu misoyu, üşendim uğraşmaya. teknoloji özürlü olmak da böyle birşey işte. ben yine eniyisi Worms 4'e devam, ne akarı var, ne kokarı. geldi solucan, gitti solucan. fitifiti ordan oraya gidiyolar, birbirlerine atraksiyon çekiyolar. oyun dediğin budur işte!

- Lincoln ülkesine 6 bavulla gitmiş, gayet enteresan. sülalesine pişmaniye götürme ihtimali olmadığına göre, dönüşü zor. bakalım zaman neler gösterecek. hernekadar şu sıralar hakkında yazılan onlarca yazıya saygı duysam da, aldığı paranın hakkını hiçbir zaman verememiş bir futbolcu olarak görüyorum kendisini. ve oynadığı 5-6 güzel maç hatırlıyorum sadece. hele bir Hertha maçı var ki! bu yorumlarımın Fenerbahçelilikle de alakası yok kesinlikle. adamın ikinci sezonu bu kulüpte ve sanırım dördüncü teknik direktörü. onlar mı oynatamadı, Lincoln mü oynamadı? belki de tam olarak cevabını bilemeyeceğimiz sorular bunlar. belki de 6 bavulla gittiği ülkeden 12 bavulla dönüp hepimize cevabı verecek. belli olmaz bu işler, nasip!

- Six Feet Under çok fena devam ediyor. üçüncü sezon bomba gibi girdi.efsane şeylerle alakalı açtığım bloga koyacam neredeyse, daha dün seyretmeye başlamış olmama rağmen. hala başlamayan varsa başlasın şu diziye. Lost'u falan bırakın bir süreliğine, eğer dizi bittiğinde mantıklı bir sonuca bağlandığını duyarsanız devam edersiniz kaldığı yerden. ada kaçmıyo ordan. gerçi en son kaçmıştı, ben orda bıraktım. bakarım ona da biara...

- size tavsiyem, tişört mişört almaya şimdiden başlayın. fiyatlar gayet güzel, 10 liraya bile dolu mağazalarda. isim vermeme gerek yok, hemen hemen heryerde var. ama mayıs ayından itibaren fiyatlar en az üçe katlanır. kızlar için aynı şey geçerli değil tabi, pazardan 1 liraya bile her daim birton seçenek mevcut onlar için. hem de gayet güzel, farklı kombinasyonlara uyabilecek ilginç şeyler. hayat onlara güzel bu konuda. bir de herşeyi uyduruyo kendilerine keratalar. seviyorum bu yönlerini, suyunu çıkarmadıkları sürece.

- he bir de; busene müzik yönünden çok kesat geçiyor arkadaş. umarım yaza doğru vızır vızır olur piyasa da, gökten yağar albümler. Dredg hakkında şöyle bir yazı yollamıştı Mister Deniz; ""On Monday, February 23rd, the Dredg website released an announcement confirming their exit from Interscope Records as well their new record's title, "The Pariah, The Parrot, The Delusion". The album has a release date of May 19, 2009 and it will be distributed by Ohlone Recordings (their new label) and by the Independent Label Group"". ben bu adamların yeni albümünü yakından görmeden, dokunmadan inanmıcam çıktığına. 2006nın Haziran ayından beri en çok yaptığım şey Dredg'in yeni albüm çıkaracağını duymak oldu. baydım artık!

- Kanada'dan Google'a "KANADA VATANDASI YIM INGILTEREDE YASAMAK ISTIYORUM" yazıp da bizim bloga rastlayan arkadaşa sesleniyorum burdan; hayat sana güzel aga! hem Kanada'da yaşıyon, hem Kanada vatandaşısın, hem de İngiltere'ye tüyme ihtimalleri falan. ben olsam ben de büyük harfle, üstüne basa basa yazardım, yakışır!
ayrıca "Antonio Gustavo Penalope Ricardo Danielo" diye aratıp bu bloga düşen arkadaş da sanırım benim birkaç post aşağıya yazdığım Facebook testine denkgelmiş. "bu adam ki ki?" diye bi bakınmış benim yaptığım gibi. yok abi öyle bir adam, neyazık ki gerçek bu!

- yukarıda da bahsettiğim gibi, sınavlarım yaklaşmakta. bu ara bloga az yazabilirim. ama Mersin'e gittiğimde Mister Ug işi tek başına çok daha iyi götürüp blogu daha popüler hale getirmişti. bu konuda içim rahat. abi arada hatun fotosu da koy ben yokken!

Resimdeki ünlü?

2009-03-24T23:32:00.003+02:00

bunebe!

Sınırlar

2009-03-23T21:52:00.011+02:00

Facebook denen illet gün geçmesin ki başımıza yeni aptallıklar çıkarmasın. bugün buna rastgeldim facebook'da, lafa nereden başlasam bilemedim.

İşte napıyor eleman, eline bir maket bıçağı almış, parmağının ucunu kesiyor hafiften, sonra çıkan kanla Atatürk resmi çizmeyle cebelleşiyor, arkaya en gazından bir mehter marşı da dayamış ki kitleleri harekete geçirebilsin, ki hep beraber sokakları kana boyayarak resimler çizsinler. ne kadar masum, ne kadar milli değerlerine bağlı bir genç değil mi? sorsan atatürkçünün kralıdır.

İşte böyle boş beleş adamlar yüzünden hayat hergün daha da zor geliyor bana, yakınlarıma, sevdiklerime. yahu bu mudur Atatürkçülük? bu mudur yani? götü boklu bir maket bıçağıyla parmağının ucunu keserek, onunla Atatürk resmi çizmeye çalışıyor, bununla çanakkaleye, sakaryaya gönderme mi yapıyorsun? sıkıyosa kes bileğini kan glü yap ortalığı, içinde kıvrılarak ay yıldız da çizersin. maksat nereye gittiği belli olmayan mesajını en lüzumsuz şeklinle vermek değil mi zaten? bu nasıl bir şov ihtiyacıdır, nasıl bir götünden anlamadır olanı biteni. yaşasaydı Atatürk'ün bu yaptığını görünce onunla gurur duyacağını falan mı sandı acaba? o adamın bütün uğraşları, ilkeleri, devrimleri, öğütlerinin günümüzde yansıması bu mudur bu herifler bazında?

Evet, çok üzgünüm, budur. facebookda "hadi türk milleti, 100000 kişi olalım da yunandan büyük olduğumuzu gösterelim" diye gruplar açan boş beleş insanlar, hayatında ilim irfan nedir, Atatürk ne yapmış neyi değiştirmiştir ilgilenmez, konuyla bağları budur bu adamların.

Videonun altında en 200 tane yorum gördüm "helal olsun, işte türk genci budur" diye. aynı türk genci özelleştirmelerle, hortumlarla, bu ülke nerelere satılıyor bilmez, sokaklara tükürür sıçar, elalemin karısına kızına sarkmayı delikanlılık sayar, iki kelime kitap okumaz, şu resmi çizince bir bok olduğunu sanar da aynı kanı kızılaya vermeye yanaşmaz.

Sınırlar falan kalmamış bu ülke insanında, nereye gidiyoruz inanın bilmiyorum. korkuyorum, kendim ve sevdiklerim için...

Aslında hangi millettensiniz?

2009-03-23T00:23:00.003+02:00

Facebook denen bir mevzu var, ilkokul arkadaşını bile buluyorsun. çok acaip! çok iyi eski sevgili takibi ve tacizi yapılabiliyor, bu ise ekstra bir güzellik. güzellik diyorum, çünkü tacizi yapan da mutlu, yapılan da birnevi. en gereksiz bir arkadaştan selam geliyor, sonra muhabbet uzuyor, msn'e kadar gidiyor falan. bir arkadaşınız bir aktivite düzenliyor, katılıp katılmayacağımızı işaretliyoruz kutucuklara. bir dönem kızlara bira yolluyordum paso, o tarz aplikasyonları ciddiye aldığım dönemlerdi. bazılarını bolca içirmek istemiş olabilirim. aslında gerçek hayatın bir simulasyonu gibi birşey bu. he bir de arkadaşlarının listesinden kız beğenip "dayı şu kızı bana yazsana" gibisinden olaylara girmeceler falan. bol seçenekli bir katolog. video olayı abardı son dönemlerde. ben şikayetçi değilim açıkçası, en işe yarar olaylardan birisi bu bence Facebook nanesinde. mesela bugün Esra Ceyhan'ın programından bir "epic fail" vakası seyrettim ki, inanılmazdı gerçekten. daha başka neler var bu Facebook'ta? oyunlar tabi. Bowling'e fena sarmıştım bir ara. Texas hold'em ise insanı değişik triplere sokabiliyor monitör başında. ama hele bir de anket ve test mevzuları var ki, yapımında emeği geçen kişilerin cehaletine acıyorum!

bugün bunlardan ismi "Aslında hangi millettensiniz?" olanına rastladım. sorular ve seçenekler şunlar;

1 - En sevdiğiniz kahraman?

- Achilles
- Antonio Gustavo Penalope Ricardo Danielo
- Ballack
- Bin Ladin
- Cengiz Han
- Haka Dansçısı Moorie
- Malkoçoğlu
- Moe
- Ras Putin
- Ronaldinho

bunebe? şuan bile aptal aptal bakıyorum monitöre. Şener Şen'in traş bıçağı satarken saydıklarının ötesinde gerçekten. bunlardan hiçbirisi benim kahramanım olamaz. ama Cengiz Han'ı işaretledim nerden estiyse. maksat 2. soruya geçmek...

2 - En sevdiğiniz şehir?

- Atina
- Berlin
- Eskişehir
- İstanbul
- Mekke
- Moskova
- Pekin
- Rejkjavik
- Rio de Jenario
- Ulan Bator

öff! Reykjavik dedim ben. maksat sonuç olarak bir kuzey ülkesi çıksın, profilde cool gözüksün falan. İzlanda'da da fena memleket değildir hem.

3 - En sevdiğiniz futbolcu kim?

- Arda Turan
- Arshavin
- Ballack
- Cristiano Ronaldo
- Hakan Şükür
- Kewell
- Liberopoulos
- Nakata
- Ricardo Quaresma
- Robinho

hazırlayan arkadaşın Galatasaray'lı olma ihtimali belirdi.seçilen isimler de gayet enteresan. "Liberopoulos liberodur, çağdışıdır" diyerekten ve de montundan donuna kadar official Zenit ürününe sahip bir vatandaş olduğumdan Arshavin dedim.

4 - Romantik bir akşam yemeği için en uygun bölge?

- Adıyaman
- Bordeaux
- Eskişehir
- Hibernian
- Larissa
- Mihallıçcık
- Münih
- Necaxa
- Saint Pettersbourg
- Sao Paolo

Bordeaux dedim hiç düşünmeden. hani Fransa, şarap, marap ayağına bir romantizm oluştu beynimde. oysa ben romantizme zaten Fransız bir adamım.

5 - Hangi ülkenin başbakanı olmak isterdiniz?

- ABD
- Doğu Timor
- Hindistan
- Irak
- Kanada
- Küba
- Makao
- Nepal
- Türkiye
- Yunanistan

Küba'yı seçtim burada. sonuçta toprağı bereketli memleket! ihracat vızır vızır! Makao ile Doğu Timor'u haritada bulanı da yardımcım yapardım.

6 - Tatil için seçeceğiniz yer?

- Bodrum
- Fethiye
- Girne
- Hollanda Antilleri
- İstanbul
- Keflavik
- Kos Adası
- Muş
- Santiago
- Yeni Delhi

Keflavik tabiiki. sonuçta bu da İzlanda'da. sebep 2. sorudaki ile aynı.

7 - Dili hangi ülkenin başkentidir?

- Belize
- Çek Cumhuriyeti
- Doğu Timor
- Portekiz
- Ruanda
- Rusya
- Singapur
- Slovakya
- Tanzanya
- Togo

aslında olayın bittiği nokta bu soru kesinlikle. burada cevabı tek olan bir soru var. tercih meselesi değil yani. şimdi buna verilecek cevap benim gerçek kökenimi mi belirleyecek? çaktım hemen Google'a Dili'yi, Doğu Timor çıktı cevap. riske girmeden işaretledim. Doğu Timor ne be?

8 - Sizce siz?

- Akıllıyım felseyi severim
- Buz gibi bir adamımdır
- Çekik gözlerim var
- Çok cesurum
- Dinime bağlıyımdır
- İnsanları sevmem
- İyi topçuyumdur
- Karayiplere bir ilgim var
- Soğuğa bayılırım
- Ufak tefek bir insanım

soğuğa bayılırım tabi. sebep yine aynı sebep aslında da, harbiden de soğuğu daha çok severim. "Karayiplere bir ilgim var" diye kendini özetleyen bir insan ise hangi millettendir acaba?

9 - Hangi ülkenin yönetim biçimini seviyorsunuz?

- ABD
- Avustralya
- Benin
- Çin
- Fransa
- Irak
- Kolombiya
- Küba
- Nijerya
- Rusya

Küba kesinlikle. sebeplerinden bahsetmiştim daha evel.

10 - Dünyanın size göre görülmesi gereken en önemli yeri neresidir?

- Altay dağları
- Bodrum Kalesi
- Çin Seddi
- Eskişehir
- Giza Piramidi
- Hz.İsa Heykeli
- İstanbul Sultanahmet
- Moskova
- Olimpia Yunanistan
- Wolksvagen fabrikası

Olimpia tabiiki. neden "tabiiki" dediysem? son soru işte, bitsin de kaçalım.

Sonuç: "Türksün"

afferin keleş! sensin Türk!

Battlethepinkrobots Compilations, vol.5

2009-03-22T01:38:00.005+02:00

uzun süredir compilation olayına uzak kaldık. aslında bu albümü 1 ay evelden hazırladım neredeyse, ama yayınlamadım. durdu bir köşede hep. koyduğum şarkıları da unutmuşum hatta. şöyle bir baktım, anladım ki albüm 1 ayda bayatlamamış. inceden geçelim şarkılara;

1) Muse - Citizen Erased

Absolution Muse'cusuydum aslında son dönemlere kadar. o albümle yatar kalkar, diğer albümlerden ancak bir iki şarkı dinlerdim toplam. ama Origin of Symmetry'e bi "vay anam!" demek istiyorum huzurlarınızda. her nekadar olağan üstü bir albüm olsa da, bir tane daha Absolution çıkabilir kanımca. yada ona benzer şeylere denkgelebilir insan. ama şu albümün kafasında bir albüm daha olacağını sanmıyorum. albüm yorumuna döndü iş ama, şarkı ile albümün yorumu da birbiri ile paralel bana göre. ki, şarkı da albümün en güzel 2-3 şarkısından biri ise. sözler ve konu ise harika zaten! bir de; iyiki şarkıya yaylı enstruman koyma fikrinden vazgeçmişler son anda...

2) Black Bonzo - Yesterdays Friends

çok çok fanı olmadığım ama 70ler progrock'ına olan hörmetlerinden dolayı büyük saygı duyduğum Black Bonzo'nun Sound of the Apocalypse albümünden çok leziz bir şarkı. albümdeki kayıt ve tonların en çok bu şarkı ile bütünleştiğini düşünüyorum. özellikle de klavye kullanımı beni oldukça tatmin ediyor. bu adamlar daha çok ekmeğini yer bu piyasanın. günün birinde bir başyapıt çıkarma ihtimalleri var mı peki? yok değil bence...

3) Conor Oberst - I Don't Want to Die (in the Hospital)

Bright Eyes'ın Arda Turan'ı diyelim bu elemana. genç ama oldukça tecrubeli ayağına. yetenek de yok değil ama benim istediğim seviye ve tarzda değil, aynen Arda Turan gibi. kendi adını taşıyan albümü de beni pek sarmadı açıkçası ama, bu şarkı gerçekten eğlenceli. bu şarkıda "i don't want to Die in the hospital" diyerekten Türkiye'de SSK hastanelerindeki bürokrasinin vahim durumu eleştirmiştir genç arkadaşımız. bestenin de aynen kovboy barı atmosferinde olması ise bir çeşit gönderme bence, "Ringo'nun ahırı mı lan burası" gibisindenden. bukadar saçmalamışken diğer şarkıya geçmekte fayda var...

4) Elbow - Red

Elbow'un Asleep in the Back albümü bence kaçırılmamalı. her ortamda bunu bilip bunu söylerim. aldırış etmeyenler ise şu şarkı ile ilk adımı atabilirler. "bana göre" kaliteli bir vokale sahipler. besteler de genelde iş olsun diye yapılmamış kesinlikle. Red güzel şarkıdır, parayı alır hertürlü. bu gruba giriş içinde gayet uygundur, rahattır. haff hafif davuldu, trampetti derken vokalle yaylılar başınızı okşayıverir.yakışır!

5) The National - Mistaken for Strangers

Boxer geçen sene en çok dinlediğim birkaç albümden birisidir. o albümden de en çok döndürdüğüm şarkı bu ise; demekki bu şarkı geçen sene en çok dinlediğim üç beş şarkıdan birisi demektir. hesap kitabım iyidir görüldüğü üzere.
ilk olarak Mister Deniz demişti bana "abi tam senlik" diye, adamın beni tanıdığının ilk göstergelerinden birisiydi bu. safkan Amerikan işi indie rock. gittiğim mekanlarda duymak isteyeceğim müzik budur aslında. hani birayı fazla diplediğinizde ağzınızın iki kenarından akan birayı kolunuz ile sıvarsınız ya, öyle birşey bu! (kurduğum cümleden evel tesadüfen gerçekleştirdim bu hareketi, şarkıya da acaip uydu. dur bidaha yapayım!)

6) Fleet Foxes - Ragged Wood

başta pek sallamamıştım albümü, sonra ordan burdan övgüler, ödüller falan okudum. daha bir önemseyerek eğildim albüme. "ye kürküm ye" davası tabi, millet kral derse daha bi değer kazanır gözünde. ama şu şarkı var ya! hani yaşım 20 olsa, altımda tamponu yere sürten 1955 model bir Chevrolet Bel Air olsa, Amerika'nın köhne bir kasabasında yanımda hatunumla çayır çimenin arasında, göle yada nehire nazır bir ağaç altında piyizlenirken, allah he verdiyse iki kere patlatıp frekansı zor ayarladığım araba teybinden şu şarkı çınlasa... çok şey istedim, evet!

7) Foo Fighters - Come Alive

pek fazla sevmediğim grupların da güzel şarkılarını buraya koyuyorum ki, anlayın kaliteli bulduğumuz herşeyi takdir ile karşılayıp onore ettiğimizi. Nirvana’yı hiç sevmedim oldum olası. Hele bir de grubun yancı davulcusu Dave Grohl eline gitarı alıp beste yapacak da şarkı söyleyecek, ben de beğenecem! Mümkün mü? “değil” derdim daha evel ama Echoes, Silence, Patience and Grace gerçekten güzel bir albüm, gelen olarak ele aldığımızda. Ama bu şarkı albümün de üstünde bana göre. Şarkı öyle bitiyor ki, nasıl başladığını unutuyor insan. Hele de bunu 5 dakikalık bir zaman diliminde yapmak gerçekten büyük baraşı. Mister Ug "Dave beste yapmayı öğrenmiş" demişti bu şarkı hakkındaki yorumunda. on numara yorum diyorum buna ben. olayın özeti budur!

8) Lamb - Fly

Massive Attack ekolünden bir trip-hop grubu Lamb sevdiğim bi grup. klasik; belirleyici ritm, binbir altyapı, sınırları çizen baslar ve seksi vokal kombinasyonlu bir şarkı. compilation'ın geri kalan şarkılarına baktığımda, bu şarkının albümün yönünü değiştirdiğini anladım. hangi kafayla koyduysam? ingilizcede "lamb" koyun anlamına da gelir. acaba ondan mı ki? çok köyütdü bu evet! yazdık artık, napalım?

9) Goldfrapp - Utopia

bana göre efsane grup ve efsane albüm. ayrıca şarkı da efsane. son albümü Allison ile 43 yaşında da olsa evlenirim. hatta hanımköylü olurum. Lamb'dan sonra bu gruptan bir şarkı koymamın sebebi sanırım bu işin kraliçesinin aklıma gelmesidir. Seventh Tree de pek sarmadı zaten, Felt Mountain'dan başka çıkar yolu yok. tribin bini bir para!

10) The Black Heart Procession - A Light So Dim

The Black Heart Procession'ın Two albümü arşivlerde bulunmalı. yine bir Mister Ug keşfi. lanet olsun, hep bu adama denkgeliyor! ama adam sarraf, yapacak birşey yok. neden dedil "abi gel beraber blog açalım" diye. başkasına yar etmemek gerekirdi. "birkaç gündür yüzüm gülmüyor" gibisinden bir başlıkla eski blogunda duyurmuştu kendisi bu albümü. biz de çok meraklısıyız ya surat asmanın, çektik albümü. allahından bul Ug. bu şarkı da sana gi... öhöm. gelsin! piyanolar da bana!

11) Grinderman - Rise

fazla yaşacak birşey yok; Nick Cave ve Warren Ellis! her zamanki halleri işte!

12) Oasis - Stop Crying Your Heart Out

Oasis hiç sevmem, elemanlarını ise daha bi hiç sevmem. Heathen Chemistry de fena albüm değil aslında, haklarını yememek lazım. ama bu şarkıyı şarkı yapan etkenler ne bu grupla ne de albümle alakalı. tamamı ile sözleri ve de "The Butterfly Effect" denen insanın ömründen bin yıl götüren o lanet filmin insanı yerden yere vuran sonu önemli kılıyor bu şarkıyı. aklıma gelmişken filmi de torrente atayım, dursun bir köşede. bak gözlerim doldu yine!

13) Refree - Quitamiedos

derken arkadan albümün son şarkısı giriverdi! albümle aynı adı taşıyan şarkı; "Quitamiedos". Raul Fernandez adında Katalan bir genç. şarkının ilk yarısındaki rahatsız edici arpej ile saykedelik klavyeler ile sizi avangard bir ortama atıveriyor. Kayo Dot geldi aklıma bak, trompetler ve akor geçişleri ile. aklıma gelmişken onlara da çatayım; aklını başına al Toby! albümü en iyi bu şarkı ile bitiririm diye düşünmüşüm heralde koyarken, ne de güzel düşünmüşüm. harbiden bunla bitermiş bu albüm...

birbaşka Complilation'da görüşmek üzere!

"Battlethepinkrobots Compilation, Vol.5 , Link 1"

Pink Floyd - Dark Side of the Moon

2009-03-20T22:37:00.008+02:00

Dünya üzerinde kaydedilmiş en büyük albümdür dark side of the moon.

Sağda solda, orada burada o kadar anlattım, yazdım çizdim ki bu albüm hakkında, ne yazsam tekrar gelecek. ama ne zamandır yazmadığımız "efsane sanat eserleri yazı dizisi"nde bu albüm olmazsa olmaz konumda yerini almalı idi. başlayalım!

73 yılında yayınlanmıştır dark side of the moon, pink floydun yanılmıyorsam 8. stüdyo albümüdür. bu albüme kadar saykedelya etkili syd barrett başyapıtı "piper at the gates of down", senfonik rock denemesi "atom heart mother", ya da az bulunur derinliğe sahip, ses katmanları ile örülmüş "meddle" gibi albümler yapmış bir pink floyd var karşımızda, liderini uyuşturucular sayesinde kaybetmiş(syd barrett), ilk zamanlarda kendi bas gitarını bile akord edemeyen bir lidere, söz ve şarkı yazarına sahip artık(roger waters), grup ropörtaj vermiyor, kimse onları tanımıyor. durum pek iç açıcı değil gibi duruyor ha?

aslında ilk etkiler "meddle" albümünde görülmüyor değil, sözler bakımından olmasa da, pink floyd'u pink floyd yapan o erişilmez müziğin ilk izleri bu albümdedir. 24 dakikalık "echoes" kesit kesit o karanlığı ve yoğunluğu yüzümüze vurmaktadır. başlangıç noktası burasıdır.

neticesinde, dark side of the moon'un ortaya çıkışı da aslında doğru zaman, doğru yer tanımına uygundur. waters albümü "ot içip müzik dinleyen genç insanlara" yaptıklarını söyler bir ropörtajında. saykedelya, space rock, uyuşturucular, hayat, yoğunluk, müzikalitenin yükselmesi, sıkışma, yabancılaşma, karanlık, ve bum!

dark side of the moon konsept bir albümdür; tek bir hikaye etrafında dönmese de, zamanının yabancılaşma, modern yaşamın monotonluğu, ölüm, zaman gibi kavramları aynı çerçevede ele alınmış, sözlerin sadeliği, acımasızlığı ve vuruculuğuyla inanılmaz bir senaryo yazımı gerçekleşmiştir. roger waters'ın yazdığı sözler, yine çoğunlukla waters'ın ya da grup elemanlarının beraber besteledikleri karanlık, basık ve tematik bir müzikle yoğrulmuştur. o zamana kadar modern yaşamın insan hayatı üzerindeki etkisi bu denli karamsar bir şekilde ortaya hiç konulmamıştı, belki de dark side of the moon'u tarihin en başarılı ve kült albümlerinden biri yapan budur. zerafet ve karanlık, el eledir bu albümde.

hep waters dedik, diğer elemanlara da dönelim biraz, barrett'in yerine gruba giren david gilmour bu albüme tam anlamıyla imzasını atmış durumdadır. vizyonu, çalış stili ve hissiyatı ile bu albümde gilmour yerine çalabailecek bir gitarist bilmiyorum ben. kimi koysanız eksik kalacaktır. pekala şu da söylenebilir, unutulmaz "great gig in the sky" ile rick wright'ın yerine kim konulabilir ki? yoğunluk ve atmosfer ise konu, bu iki müzisyenin tuşesi, hissiyatı ve stilleri pink floyd müziği dediğimiz olguyu yaratıyor.

waters sözler ve besteler ile muazzam bir lidere dönüşmüştür bu albümle, daha önce de belirttik. asıl yükselişi ve grubunu en öne atışı buradadır. baterist nick mason ise grupta denge konumunda, ya da uzalaşmacı kimliğini basit stili ile birleştirmekteydi, yani grup içi dengeleri korumak adına gerekli bir figürdü.

herkesin bildiği albüm kapağı, artık ikonik bir figür, ya da rock tarihinin en bilinen görselleri arasında yerini almıştır. waters şöyle anlatır kapakla ilgili olarak; "storm thogerson (pink floyd albüm kapaklarını hazrlayan ismdir kendisi)bir odada bize kapak ile ilgili 3 ya da 4 tane seçenek gösterdi, hepimiz bir aynı anda şimdiki kapağı gösterip "bu" deyip çıktık". dediğimiz gibi, doğru zaman, doğru yer, ve bum!

740 hafta boyunca listelerden inmemeiştir albüm, ve 40 milyondan fazla satmıştır. derler ki ingilterede her 5 evden birinde dark side of the moon bulunur. istatitiklere göre şu anda dünyanın herhangi bir yerinde dinleniyor olmalıdır hatta.

albüm progresif rock'ın bir bölümünü tamamiyle etkilemiştir. özellikle o dönem alman progrock gruplarının çoğu bu etkilerin altında kalmışlardır. 80'lerde cd teknolojisi ortaya çıktığında almanyada sadece dark side of the moon cd'si basan fabrikalar olduğu gerçeği de bununla bağlantılı olabilir belki.

kapaktan başlayan bir kasvet var bu albümde, ama üzücü ya da ağlak bir kasvet değil, sıkıntılı, basık; varoluşumuzu sorgulatan sözlerle muhteşem bir uyum içinde. o zamanın en ileri ses teknolojilerini kullanan deneyselliği sonsuz bir grup pink floyd, kalp atışı ile başlayan albüm yine kalp atışı ile son bulur, "on the run"da bir uçak yere çakılır, "time" da zamanın akıp gitmesi önce kaotik saat sesleri ile, daha sonra waters'ın muazzam sözleri ile anlatılır. "great gig in the sky" ölüme en uç ve tüyler ürpertici yorumu getirir, "money" bozuk paraların loop şeklinde yere düşmesi ile başlar, paranın insan hayatı üzerindeki etkisini sorgular. "brain damage" katıksız bir akıl hastanesi atmosferi yaratır, syd barrett'a selam çakmayı ihmal etmez. "us and them" hayatın ağırlığını anlatır. "eclipse" herşeyin güneş altında uyum içinde olduğunu anlatırken güneş'in de ay'ın karanlığıyla örtülü olduğunu söyler.

"there is no dark side of the moon really. matter of fact its all dark" diyerek son bulur albüm.

Albümden birkaç uç nokta; "time"ın ortasındaki rock tarihinde tüm zamanların en büyük 10 solosundan biri olan gilmour solosu, "great gig in the sky"daki koro vokallerin yükselişi, "us and them" deki nakarat partisyonları, "eclipse" ile yapılan muhteşem kapanış.

dark side of the moon kendi çağı için yapılmış, ama tüm çağlar için geçerli bir albümdür bu yüzden. evrenseldir ve üzerine çıkılmayacak kadar mükemmel kurgulanmıştır. bu denli kusursuz çok az albüm var yeryüzünde, bilen dinleyen başucuna koyan yeniden açsın dinlesin, dinlemeyen ise hemen biryerlerden bulsun. hayat gibi albüm işte.

Efsane Şeyler

2009-03-19T20:39:00.002+02:00

canım sıkıldı, yeni bi blog açtım. kafamda efsaneleşmiş şeylerin fotoğraflarını koymayı düşünüyorum. çoktandır yapmayı düşündüğüm birşeydi bu ve ayrı bir platformda uygulamak istedim. gelen olursa da kapı açık herzaman!

isim için de pek kasmadım, "Efsane Şeyler" dedim geçtim...

http://efsaneseyler.blogspot.com/ linkinden ulaşıp resimlerden hertürlü araklayabilirsiniz!

Fingerball

2009-03-19T15:01:00.004+02:00

omuz omuza ikili mücadele!

mükemmel bir vuruş ve aynı güzellikte bir kurtarış!

he bir de şöyle birşey var;

söyleyecek bir şey yok tabi!

Vespa

2009-03-19T00:12:00.008+02:00

hayatta benim için en değerli insanlar; orijinal tercihler yapan, orijinal hobilere sahip olan, ufacık da olsa farklı ilgi alanları mevcut, kendine özgü insanlardır. bu özelliklere sahip olurlarken hiçbir şekilde garanticilik ruhunu, diğer insanların gereksiz olumsuz görüşlerini, o uğraştan fayda sağlamayı kesinlikle umursamazlar. bir mekana süper spor bir arabayla gelen, feci yakışıklı, hatunların üzerine atladığı, ama hayatında orijinallik namına sıfır özelliği bulunan başarılı, genç ve girişken bir işadamını değil de; dünyanın birçok yerinden çıkma gazoz kapakları biriktirip, otobüste ilgi duyduğu bir yazarın yada kafasına taktığı enteresan bir konunun kitabını harıl harıl okuyan, bir dükkanın önünden geçerken gözüne çarpan 70lerden kalma bir orijinal plağı cebindeki 3 kuruşuyla alan insanı daha çok kıskanırım. Ferrari ile yanımdan saatte 300km ile geçen adamı değil de, 78 model Ford Granada'sı ile yolda kalmış elleri yağlı, ama ısrarla o arabasına aşık olan adamı daha çok kıskanırım. sıfır Ibanez JEM değil de, ücra köşede bulduğu eski püskü bir Godin'e hayran kalıp satın alan bir adamı kıskanırım. Racing motorunun arkasında afet mi afet kızarkadaşını millete domaltarak gezdiren adamı değil de, Vespa'sı ile kaldırım kenarından pıtır pıtır giden yüzü sivilceli, ayağında yırtık adidaslı genç arkadaşımızı daha çok kıskanırım. bunun sebebi ise tercihlerin karakterlerinin, hayat felsefesini ve de kişinin karakterini oluşturmasından geçiyor. onları bir araç değil de araç olarak görmektir imrendiğim konu. ve ben de hayatım boyunca böyle tercihler yaparak yaşamaya çalışmış bir adamım. Mister Ug'ü de diğerlerinden ayrı tutuşumun sebebi budur kesinlikle. kendime çok yakın hissederim. gerçi şuanda arkadaşlık yaptığım insanlar da genelde bu tarz insanlar. zaten belki de bu sebeple arkadaşımdır onlarla.

yazının başlığı "Vespa" ama sadece tek bir cümlede adı geçti değil mi?. hayır, aslında şuana kadarki her cümlemin altında yatan şeylerden birisi o kesinlikle. motoru çok seven bir adam değilimdir aslında, hatta biraz da korkan bir adamım. ama o motor değil ki, o Vespa! bunu yaşamam gerek kesinlikle. son günlerde buna iyice karar vermiş bulunmaktayım buna. araştırmaya başladım bile. annem haberi duyunca muhalefet oldu tabi, klasik anne tribi. "güzel bir araba alalım" demeye başladı. dedim ki "onu geçicen, Vespa'yı alıcam, kaçarı yok". anneler motordan korkar. ama dedim ya, bu motor değil, Vespa! yaşamak istediği şeyleri içine atıp hayatı boyunca bunun gazını dışarı atmaya çalışan bir adam olup 70 yaşımda ölmektense, bunları yaşayıp ömrümden feda edebilirim açıkçası. hem zaten çocuklarımın altımı değiştirmesi gibi bir hedefim, arzum da yok.

araştırdım piyasayı, çok da hesaplılar. 90ların ilk yarısında üretilmiş "PX 200" ler sudan ucuz. ben de şu aşağıdakine abayı yaktım;

benim de Vespa alışım bir vadeden sonra olacağı için, o zamana kadar satılmasın diye dua edeceğim. yapacak bişey yok! satılırsa da sağlık olsun. yakışıklı adamım, bana başka Vespa mı yok!

e almadan evel danışılacak tek bir kişi var, O da; Sevgili Trofolo!

Dur yolcu!

2009-03-18T14:52:00.005+02:00

"Dur yolcu! Bilmeden gelip bastığın Bu toprak,bir devrin battığı yerdir..." diye bir yazıyı görmemek elde değildir Çanakkale'de, nerde olursan ol. yazı görüldüğü an kesinlikle çeki düzen verilmelidir attığımız adımlara bile. Çanakkale Şehitliği vardır meşhur. bence "Hacı"lık oraya gitmekle gerçekleşir. ki; Çanakkale'nin her adımı şehitliktir zaten. onbinlerce şehidin kanını kutsal kılar o toprakları. çoluk çocuk, karı koca, sülalecek savaşan bir halkın kanı bu ayrıca, diğer kanlara da benzemez. şu sıralar nakit paraya sattığımız toprakları canları pahasına müdaafa etmişler zamanında.

bu insanları saygı ile anmanın, acılarını kalbimizde hissetmenin, hiçbir siyasi ve dini görüşle alakası yok. "insan" olan herkes, bunu yaşamalı. hele de bu vatanda Türk kanı ile doğmuş, rahat rahat yaşamış isek, sonsuz minnettarlık duygusu da eklenecek üzerine. herbiri uğruna birer kere ölmek istenecektir belki de. en azından ben böyle istiyorum, sadece 18 Martlarda olmamakla birlikte!

Mekanları cennet olsun!

Yeni bir iş, işsizlik ve Nevşehirli

2009-03-17T16:16:00.008+02:00

işsizlik kötü şey. çalışmak da kötü. bu ülkede herşey kötü. zaman kötü, kolla kötü! ilk başlarda zor gelir çalışmak. girdiğin yeni ortamda çaylak sıfatı ile çekingen çekingen dolanırsın ortalıkta. herkes seni gözlemler. bütün gözler üzerindedir. bu da sıkıntı yaratır insanda, bir okadar da stres. hata yapma olasılığın artar. dalga geçiliyormuş hissine bile kapılırsın. girdiğin iş çevresinde çalışan hatunlar seni keser, ne iş olduğunu anlamaya çalışır. yüzlerinde de genelde bir sırıtma vardır ince ince. erkeklerde de bu sırıtma mevcuttur. dalgacı tavırlardır bunlar. ben kendi açımdan konuşuyorum tabi, kızlar için bu durum çok daha farklı olmalı. tahminim onlar daha rahattır. her nekadar kadın-erkek eşitliği de olsa, erkeğe daha fazla yapışmış bir kavramdır "çalışmak". bu sebeple onların daha rahat olabileceğini düşünüyorum. bu rahatlık ile "ammaaan, çalışsam neolur çalışmasam" rahatlığından ziyade, ortamda daha özgüvenle dolaşmalarını kastediyorum. ve ortamdaki hatunların bakışı birazcık kem, erkeklerinki ise hevesli olur gibime geliyor. gözlemlediğim ve uyguladığım kadarıyla.
işe girip ilk heyecan atıldıktan sonra zamanla herşey değişir. gerçek yüzler ortaya çıkmaya başlar. artık onların bir elemanısınızdır sadece. heyecanlar ortadan kalkar ama, bu olayı daha sıkıcı ve monoton bir hale getirir. artıları da vardır, eksileri de yani bu olayın. ama ben iş hayatını, sürdürmekte olduğum hayatımla alakalı ihtiyaçlarımı karşılamak amaçlı birşey olarak düşünüp ayrı bir yere koyduğum için, gün geçtikçe daha da kolaylaşıyor işler. zaten ilgi odağı olmayı sevmem. aslında herkes sever de, bu şekilde değil. tek başına ve ilk defa gittiğin bir barda 8 tane fıstığın senin başına üşüşmesi ile bir benzerliği yok bu mevzunun yani.
dediğim gibi, iş iyice sıkıcı bir hal alır. sadece benim için bu hali alsa tamam, aynı şey diğer kişiler için de geçerli. bu sebeple olayın iyice boku çıkar zamanla. maskeler düşer, herkes birbiri ile savaş halindedir. patronundan çırağına kadar. olay bir yerden patlak verir bir şekilde. ve devamında artçıları yaşanır sürekli. en son ise bir bigbang ile işten ayrılırsınız. ya kovulursunuz yada istifa edersiniz. ne farkeder ki aslında? o dakkadan itibaren işsizsindir işte.
esas konu, o dakikadan sonrasıdır. alışmışsın çalışmaya, kalmışsın bir boşlukta. e yaş da 25 ve ötesi ise, daha tuhaf bir durum. tembelliğe alışmadan yeni bir iş bulmak istersin, bir yandan da bir süre tembellik yapmak. ama her halükarda yeni bir iş korkutur insanı. bu korkunun şiddeti kişiden kişiye değişir ama, ufacık da olsa vardır insanın içinde. aynı dolambaçlı yollardan tekrar geçecek olmak sıkar insanı. yaş 40 da olsa yeni bir işte çaylak sendromunu yaşarsın sonuçta. ilk günler keyifli geçer tabi işsizlikte. bir okadar da tuhaf. sabah yat, öğlene kadar uyu. canın ne istiyorsa yap. değmesin yağlı boya! ama sonraları sıkar inceden. ama en sıktığı dönemde bile bu tembelli müthiş bir keyif verir insana. bunun adı tembelliğe alışmaktır aslında. bir süre sonra hiçbirşeyi umursamayıp doğaçlama takılırsınız. yapacak birşey bulamıyorsunuz eğer, ufak tefek şeyler uydurursunuz. sonuçta zaman burun karıştırsan bile geçiyor.

mesela şu arkadaş bence bu evrelerden geçmiş bir insan;

suçu yok kesinlikle. canı sıkılmış işte. daha yeni uyanıp yüzünü yıkamıştır eminim. yatağı bile dağınıktır. odada daha dün gece bitirdiği bir paket sigaranın dumanı vardır kesif kesif. demlemiştir çayını, yakmıştır ilk sigarasını. oturmuştur pc başına. üç beş dakika gezinmiştir nette. sarışın bir hatun fotosu görmüştür biryerlerde, eşeğin aklına karpuz kabuğu gelmiştir. şeytana uymuştur. te Nevşehir'in ücra bir köşesinde google'a "sarışın pornocular" yazıp, kendini bizim blogda bulmuştur, saat 16'ya çeyrek var iken. yadırgamak yerine anlayabilmek lazım onu!

bak Nevşehirli, seni aklamak için 4 paragraf eskittim yukarıda. kıymetimi bil!

Ölüm

2009-03-16T16:45:00.004+02:00

size birşey söyleyeceğim ama aramızda kalacak; hepimiz ölücez! bu yeni keşfettiğim birşey değil aslında. biyoloji kitaplarında bile geçer, "canlılar doğar, yaşar, ölür" diye. ama Six Feet Under'a başkayıp, bir süre devam ettikten sonra bu olay beynimde daha büyük yer kaplamaya başladı. Talento'nun geçenlerde bana verdiği bir spoiler var dizi hakkında, ve her bölüm için geçerli bir spolier; "abi biri ölüyo". en olmadık zamanlarda, en olmadık yerlerde, en olmadık şekillerde ölebiliyor insan. ölümün şekli de çok önemli omaya başladı benim için. ucuz sebeplerden ölmek istemiyorum artık, ampul takarken falan. uzay mekiği kazasında ölmek isterdim misal. sonuç her şekilde aynı olsa da. sonuçta ölüm, hayat denen romanın son cümlesi. güzel bitmeli, etkili bitmeli.
yakınlarımızın ölümüne genelde üzülürüz hep. çok daha yakınlarımızın ölümü ise bizi bunalımlara sürükleyebiliyor, gayet doğal olarak. üzüldüğümüz konu; onu birdaha göremeyecek oluşumuz mu sizce? benim kendi hayatımda, ölüm haricinde de bu tarz vedalarım oldu. herkesin de olmuştur. çok çok sevdiğin bir insan ve küçük bir vedadan sonra birdaha görmemişsin. hatta unutmuşsun gün geçtikçe. ölümün bundan farklı olan tek tarafı bence vedalaştığın kişinin akıbeti. yaşamın boyunca yüzlerce insandan duyduğun, inançlara göre değişen farklı farklı tahminler. cennet, cehennem, reenkarnasyon, hiçlik gibi kavramlar. hani Cem Yılmaz der ya "bi broşür falan olsa" diye. son zamanlara kadar ben de hep aynı şeyi düşünürdüm. ama artık düşüncelerim değişti. bilmek değil, sadece inanmak istiyorum. inandığım şeyin olacağı fikri ile yaşamak istiyorum sadece. aslında yapılması gereken bence bu.
blogumuzda arada bir yorumlarını eksik etmeyen dostumuz Emre Karacaoğlu'nun bir dönem beraber takıldığımız bir forumda, şuanda hatırlayamayacağım bir konuda yazmış olduğu birkaç cümle içerisinde "bilmek" ve "inanmak" kelimeleri o günden beri aklımdan çıkmaz hiç. hatta beni bir dönem triplere sürüklemişti. hayat denen şeyde çok önemli yer teşkil eden iki kavram. birçoğumuz herşeyi bilmek isteriz. ta ki öğrenene dek. sonra o şeyin ne olduğunu bilmeden önce inandığımız hali ile kalmadığı için kendimize kızarız, üzülürüz. bu konu ile alakalı en rahat örneği "ilişki" kavramından verebilirim. bir kişinin sizi sevdiğine inanmak bu işi güzelleştiren, değerli kılan şeydir. ama olayı fazla çomaklarsak ve inanmaktan öte o kişinin sizi seviyor olduğunu bilirsek eğer, olayın heyecanı kaçar, sıkıcılaşır. ve bazen de garanticilik psikolojisi hakim olur olaya. yada tamtersi bir gerçeği öğrendiğimizi farzedelim. her nekadar gerçeği öğrenmiş olmak size doğru gelse de, o kişinin sizi sevmediği gerçeğini öğrenmiş olmak, bu işi çomakladığınız için kendi kendinize kızıp suçlamanıza da sebep olacaktır. ve hep daha evel inandığınız şekli özlersiniz böyle bir durumda. insanların inançları ile yaşamaları çok daha mantıklı bence. bu sebeple hayatın son cümlesi dediğim ölümün de bir gizemi olmalı. bu gizem, kaybettiğiniz kişinin de değerini azaltmaz, tamtersi arttırır. onu daha çok düşünmenizi, merak etmenizi, değer vermenizi sağlar. bu bence gayet güzel. "inanç" kelimesini de "din" kavramı ile karıştırmamak lazım. adı üzerinde zaten. inandığın şeydir inanç, her konu hakkında. ölüm de dini bir olay değildir.
sıra geldi kendi inancıma. ben bu hayatın; varolan bir ruhun, bir beden içinde, olması gereken zaman dilimi süresince, olması gerektiği yerde bulunması olarak görüyorum. ve her hayatın, bir sonraki hayat için referans olacağına inanıyorum. sıra sıra hayatlar yani. eveliyatını hatırlamadığımız, uzun bir varoluş. bazıları ise bir önceki hayatlarını hatırladıklarını iddaa ediyorlar bu devirde. onlar hakkında pek bir fikrim yok açıkçası. insanoğlu bu konularda yalancıdır genelde. 1937 doğumlu bir dede bile "Atatürk'ü gördüm" der kameralara.
"referans"tan bahsettim azevel. diyorum ki; bu hayattaki davranışlarımızın eksi ve artıları birbirinden çıkartılarak bir katsayı ile çarpılıp notumuzu alacağız. bu not bir sonraki hayatımızda bize güzel bir beden, çevre, yaşam olarak dönecek. zamanında Glenn Hoddle buna benzer bir inancı olduğuna dair bir açıklama yapmıştı. "engelliler bir önceki hayatlarının cezasını çekiyorlar" gibisinden birşeydi sanırım. adamı çarmıha germedikleri kalmıştı. benim de buna yakın bir inancım var bu konu ile alakalı. bir sokraki hayatımız, bu hayatın cenneti yada cehennemi bana göre.
klasik bir laf vardır, "yarın ölecekmişin gibi yaşa" gibisinden. ama bunu genelde kendin için birşeyler yapasın diye söylerler. bizim toplum ne yapar? gider evi çocuğunun üstüne yapar, çocuğuna para kalsın diye sigorta yaptırır fln. yada boş arazisine ev diker, kiraları çoluğa çocuğa garanti olsun diye. başkaları için yaşamaya bayılan bir toplumuz. hatta yeni kuşak gençleri de bu kalıba sokmaya çalışan ebeveynlerimiz var genelde. ama siz boşverin onları. "yapmazsam içimde kalır" dediğiniz herşeyi yapmaka bakın. alın bi motor, 300le gidin. yolda yürürken bir adamın ensesine tokadı vurun, kaçın. yazıyı okurken de fazla dalıp gitmeyin, dikkatli olun. bu yazıyı okurken ölmenizi istemem. bu bana yük olur!

Türk futbolunun en enteresan karakterleri yazı dizisi: 1 - Hami Mandirali

2009-03-15T23:14:00.005+02:00

Eski Trabzonsporlu futbolcu. 220 tane golü vardır türkiye liglerinde. Bizim jenerasyon 90'ların ikinci yarısından itibaren türk futbolunu az çok takip ederek büyümüştür, o zamanın kral adamlarından biridir Hami Mandıralı. Tamamiyle kendine has bir futbol karakteridir. Gevura vurur gibi topa asılarak çektiği şutlar efsanedir. Taffarel'e karşı kullandığı bir penaltıda tatbiki saatte 250 km hızla abandığı top taffarel'in karnına çarpıp içeri girmiş, zavallı taffarel yerde cansız yatarken bulunmuştur. Süper gücü "abanmak" olan bir adamdı yani. Bir de 40 metre 50 metreden frikik atmaya kasardı, o özelliğine de hastaydım. Kaleye 50 metre mesafeden kullanılıyorsa frikik bir 10 metre de kendisi gerilir, koşar koşar allahlama vuruşunu yapardı. Dağ taş tribün ya da kale, amacı vurmaktı onun. ah hami ne güzel insandın sen.

Almanya'ya falan da oynamışlığı vardır. Gariptir, ben bu adamı hep 90'ların ünlü topçusu Litmanen'e benzetirdim o yıllarda. Litmanen Ajax'da falan oynuyor tabi, Hami Trabzonspor'da. Türk Litmanen'i gibi. ama yok yok, hami şahsına münasır bir topçudur.

Biraz safçana bir adamdır hami, efsane olmuş demeçler vermiştir, dumur ötesi olaylarda bulunmuştur. Hepsini buraya almamıza imkan yok, ama en beğendiğimizi ekşi sözlükten alıntı yaparak buraya alalım ve yazımızı bitirelim.

bu abimiz bir milli mac icin ucakla donerken yolda thy'nin skylife adli dergisindeki bulmacayla cebellesiyor, bunu goren gazetecilerden biri ucak indikten sonra gizlice hami'nin biraktigi dergiyi aliyor ve birbirinden matrak bulmaca incilerini gazetesinde yaziyor. birkac tanesi şöyleydi:

soru: bir bağlaç
hami'nin cevabi:ip

soru: 11 ayin sultani
hami'nin cevabi: turkanş (turkan şoray yazacak ama sigmadigi icin soyadini kisaltiyor muhterem)

Duman

2009-03-15T03:11:00.012+02:00

duman'ı neden seviyoruz? süper müzikalite, denenmemiş deneyler ya da harika enstrüman soloları için mi? tabii ki hayır, kaan tangöze'nin detone vokali bile kulağımıza batmıyor, aksine duman'ı duman yapan en önemli öğe olarak görüyoruz bunu. besteler can evimizden vuruyor, sözlerin sade ve direkt olması herkesin orada kendinden birşeyler bulmasını sağlıyor. arada aracı yok, ne verirlerse direkt alıyoruz ve nedenini nasılını bile sorgulamıyoruz. çok az müzisyene nail olabilmiş bir özellik. gücünü buradan alıyor duman.

gelelim konumuza, duman'ın çift cdlik yeni albümü nete düştü. "çift albüm" bir cesaret işidir, yargılanacak şarkı fazlalığı çok iyi bir eser ortaya koymadıysanız olumsuz bir etki yaratır. işte duman her zamanki formülünü uygulayarak bu engele takılıyor son albümünde. ciddi ciddi çok kötü bir kaç şarkı var albümde, çok çok iyi duran birkaç şarkı da var, gerisi ise olsa da olur olmasa da standardında. ne dedik başta, zaten kimse duman'dan müthiş virtüözite falan beklemiyor, ama iyi şarkıların yanında kötü şarkılar göze batıyor, "ah keşke tek albüm çıksaymış" dedirtiyor. ha milyonlar dinleyecek mi, dinleyecek. biz de dinleyeceğiz, vay kaan ne söylüyor be diyeceğiz, içki alemlerinde arkadan açıp bağıra çağıra eşlik edeceğiz. yakındır albümün içinden birtakım şarkıların loop halinde bilimum içki ve sohbet ortamlarında dönmesi. ama dediğim gibi, çok kötü ve başarısız birkaç şarkı var ki peeh yani.

fakat başarıysa başarı; kaan tangöze yine baş köşede götürüyor tüm albümü. yine aynı şey olacak, yine kötü şarkıları falan bir süre sonra gözardı edeceğiz, içimize işleyecek şarkıların hepsi, artık bu da nasıl bir etkiyse. terimlerle falan açıklanmıyor. var mıdır acaba dünyada başka örneği?

Küçük ve anlık bir fantezi

2009-03-14T22:06:00.003+02:00

gideceksin "50 Sarışın"a;

yanına da şöyle bir sepet alacaksın;

pazardan domat(!) seçer gibi seçeceksin. "gider"i olan 15 tanesini sepete atıp gideceksin...

geri kalanı da M.Ali Erbil'e girsin!

Kafa duman

2009-03-13T20:44:00.005+02:00

azevel, maçın 38. dakikasında sahalarımızda daha önce görülmemiş bir olay yaşandı. Deniz ile ikili mücadeleye giren Nsungo'nun kafasından dumanlar çıkmaya başladı. hakem M. Kamil Abitoğlu ise bu olaya sadece seyirci kaldı. bu olay acar muhabir Okhy'nin screenshot'ından kaçamadı.

Federasyon Fenerbahçeli!

Weight of Words

2009-03-13T19:13:00.002+02:00

"Örs bizim işimiz!"

ACME

Bu işler böyle!

2009-03-11T05:36:00.003+02:00

Hiram: canım sana bişi söylücem ama, nasıl desem, öhöm. ya işte, öhm, nasıl desem ki...

Ruth: çıkar ağzından baklayı.

Hiram: yahu ben birisiyle tanıştım, eee, şeyyy...

Ruth: anladım, gidebilirsin. en doğal hakkın. güle güle!

Hiram: ama bu seni hiç üzmedi mi?

Ruth: valla ben de öyle olur sanırdım, ama üzmedi. hayret!

Hiram: ama ben senin için ağır olur diye şey etmiştim...

Ruth: valla ağır falan olmadı, ahaha, lan yürü git işte...

Hiram: ama bu benim için ağır oldu!

bu işler böyle koçum. alırlar adamı kündeye! beraberlik diye bir sonuç olmaz bu mevzularda. kontra ataktan yer oturursun!

birkaç gün sonra Hiram Ruht'u arar;

Hiram: tırıvırıtırıvırıdırıdırıdır

Ruth: sen fikrini deiştirmiş olabilirsin ama, ben istemiyorum, arama lütfen!

Ruth da direk gider ve Nikolai'a atar kapağı. herzaman bir adet yedek bulundurmalı!

Hiram ise kesin su muhallebisi satıyordur biyerlerde...

ne kadar "hayattan" bir dizi...

36

2009-03-10T22:54:00.006+02:00

müptelası olduğum bir futbol sitesinden Meira'nın Zenit'e transferi ile alakalı birkaç yorum;

x // hizmetlerinden dolayı teşekkür ederiz..

Değerli okurumuz yorumunuz onaylanmamıştır. Bunun birden fazla nedeni olabilir. Lütfen yorumlarınızda küfür, hakaret, aşağılayıcı bir ifade, kanıtlanmamış bir iddiaya yer vermeyiniz. Unutmayınız ki bu uygulamamız adli soruşturmalar karşısında sizi de korumayı amaçlamaktadır. İlginiz için teşekkürler.

y // ŞU GS LİLER Bİ ALEM BE !

SERVET SEZONU KAPATTI ! EMRE AŞIK (36) İĞNE İLE OYNUYOR. GS DEFANS GÖBEĞİNDE KİMİ OYNATACAK ? HAKAN BALTA ASLINDA STOPER DEĞİL VE ÇOK FORMSUZ BU ARA- M. TOPUZ SAKT O DA 2 AY YOK. BENCE GS SEZON SONUNA KADAR BU HENDİKAPLA HER MAÇ ORTALAMA 4 GOL YER !

z // Y'YE

1)SERVET CETIN 1AYA KADAR GERI DONUYOR SADECE AYAK TARAK KEMIGI KIRLMISTI
2)EMRE ASIK 36 IGNE ILE OYNAMIYOR CUNKU IYILESTI ARTIK

öfff! 36 iğne ne be? veba mı bu?

Okuma

2009-03-10T21:14:00.003+02:00

Mister Ug'ün okulu bırakma mevzusu aslında Akdöküm stajından kaynaklanıyor idi. bu bir gerçek! ama Akdöküm'üm yapısı, oradaki zorluklar, meslekten tiksinme gibi çok bariz etkenlerin bu kararla zerre kadar bile ilgisi olmadığını 2 dakika evel keşfettim. triplerdeyim;

Akdöküm bir ada, heryer ise Black Smoke. en olmadık köşeden ustabaşılar çıkıçıkıverirdi. Benjamin forklift sürer dururdu. şu dakikadan tezi yok, tekrar gözden geçireceğim o günleri. kimbilir ne sahneler, ne mesajlar kaçtı gözden! bilseydim, Okuma'nın arkasında Mister Ug'ün gözcülüğünde uyuya uyuya geçirmezdim!

Skinny 511™

2009-03-10T19:58:00.006+02:00

Zombileri Yaşatalım!

2009-03-09T23:29:00.005+02:00

hatırlarmısınız bilmem. birzamanlar Meshgullah vardı. çok sevdiğimiz bir cankuştur kendisi. zamanında Meshgullah adında bir blog açmıştı. hasta Galatasayarlı olduğundan GS formatına dönmüştü blog kısa sürede. sonra ne mi oldu? Fener GS'ye 4 atınca aynı gece kapadı blogu!

şimdi aynı arkadaş yeni imajı, blogu ve formatı ile tekrar karşımızda. http://www.stenches.blogspot.com/ adresinden ulaşabilirsiniz kendisine. kendisi çok koyu bir zombi severdir. hayvan hakları konusunda Panter Emel ne ise, Zombi konusunda da İlkay odur. şimdi aklıma geldi de; "Zombileri Yaşatalım" diye bir slogan yada kampanya olsa ne enteresan olurdu demi? dur, başlığa da koyayım. dahiyim ben!

olm İlkay, şu Musiki Cemiyeti'ne de insan ayıp olmasın diye 1 albüm atar be abi. alttarafı bi rapid linki bulup döşücen sayfaya...

he bu arada, Meshgullah İlkay şu aşağıdaki kişiliğin ta kendisidir;

"Nağ:"

Reckoner

2009-03-09T14:56:00.000+02:00

Alex de Souza, Deivid de!

2009-03-08T21:08:00.004+02:00

- 800 maç, bir çoğu jeneriklik 307 gol, 68 kez milli forma, şu, bu. hepsi helal olsun koçuma. keşke bunlardan üç beş tane olsa ligimizde. nice 800lere dicem de, halısahaları saymıyolar. şunları yazmak için Fenerbahçelilik kimliği gerekmiyor sanırım, her nekadar o takımı tutsam da.

- Kadir Has Stadı gayet güzel olmuş, hayırlısı. ama futbolcuların sesi çok duyuluyo, söverken dikkat!

- daha Kayseri'nin atağı yokken, Volkan'ın cıvıtmaya başladığını sezmiştim ilkyarıda. dedim şu maçta bile şaka gibi bir gol yiyecek. farklı bir şekilde yaptı yapacağını. kendisine yapılan hareket her nekadar ağır olsa bile, o hareketi halısaha maçında yapsa döverim, bidaha da çağırmam maça. küçük Volkan daha iyi, daha zeki, daha oturaklı. büyüğü yapacağına hataları, bırakın küçük olan yapsın da, pişsin bari. Volkan Demirel de Büyükşehir Belediye'ye kiralansın. ordan İspanya yada Almanya 2. ligine doğru uzar. takım negüzel giderken içine ettin maçın, keçi!

-Emre Belözoğlu 17, Lugano ise 14 maçtır devamlı sarı kart görüyolar. nezaman cezalı olacak bunlar? federasyon Fenerli!

- Mehmet Topuz şu saç stili ve forma ile 40 yaşında bırakır futbolu. Drogba ile Mehmet'in saçına hastayım!

- Suleymanou'yu çok seviyorum ya. Fener'e karşı bile oynasa gol yemesin istiyorum. sempatik, üçten içe hüzünlü bir tip. bir de birkaç yıl evel çocuğunu kaybettiği günün ertesi sahaya çıkma olayı vardı, o da yer etmiş içime. dün de Six Feet Under'da bebeğini kaybeden bir ailenin evlat acısını yaşamışım. bugün daha da cız etti içim. başarılar diliyorum gönülden.

- Kadir Has Stadı'nda ilk 3 puanı Fener aldı. ilk canlı yayınımızın sonuna geliyoruz. sözü merkeze, Şansal Büyüka'ya bırakıyorum!

Dünya Kadınlar Günü

2009-03-08T10:25:00.002+02:00

Annem de bir "kadın", hertürlü rezilliğini yaşadığım tipler de! hakedenleri kutluyorum, ellerden, yanaklardan öpüyorum hatta müsadenizle. diğerlerinden muafım!

resimdeki annem değil, Monica Bellucci. yanlış anlaşılma olmasın. "Kadın" dendiğinde ilk o geliyor aklıma. bu da böyle bir anımdır...

Hastasıyım!

2009-03-05T22:23:00.004+02:00

- eski çalıştığım yerde, 15 yaşındaki stajyer çırağı milli etmek amacıyla şişme hatun getirip, hatunun adını Pakize Suda koyup, bu ismi koyma gerekçesini de "suda da yüzebiliyor bu" şeklinde açıklayan ustamın...

- uzun süre aramadığımda yahut ilglenmediğimde, ilk gördüğü yerde boynunu dikey düzlemde 90 derece yan çevirip "eyice öküzleştin" diyen dedemin...

- "köre 'ruyanda beni gör' demek ayıp değil mi?" mantığını savunan bay Talento'nun...

- "uzakdoğudan çıkan bu sporun adı ne?" sorusuna "kolera olabilir mi?" sorusuyla cevap veren Kemal Sunal'ın...

- 2 saat evel "abi Epiphone harbi iyimiş, araştırdım. Custom Les Paul gayet alınabilir. millet de baya övmüş, Gibson'dan farkı yok diyenler var!" deyip de, azevel "abi ne Epiphone'u, ne alakam var onla. nerden çıkardın şimdi Epiphone'u? imitasyon abi onlar, işim olmaz" diyen Mister Ug'ün. (ama bunu yazdıktan sonra öğrendim ki, onları bana yazan da bay Talento imiş, Talento'nun tekrar hastasıyım şu dakka. yine işletti beni adam.)

- yıllarca "baba açlıktan ölüyom, para lazım" dediğimde "bana da lazım" diyip sallamayan, "baba hatun mevzusu var" dediğimde ise elini cebine bir fişek gibi atan babamın...

- hosteslik müessesesinin... (tekrar tekrar hastasıyım, ilelebet hastasıyım)

- eski Ford Granada MK1lerin...

- 2 sezondur takımı iyi giderken, sezon sonunda doğru tv ve gazetelerde bıtbıt konuşmaya başladıktan itibaren Sivasspor'un içine eden Asker Bülent'in...

- diyafona "şeffiiim, köşşeye çaaay" denmek sureti ile tabağa dökülüp şekerleri piç edilmiş halde getirilen incebelli çayın ardından çaycıya marka verme tribinin...

- aslında sıfatı hiçbirşeye benzemeyip, "ölücü" erkek kesimi kontenjanından dolayı koltukları kabarık bir şekilde kıvıra kıvıra yanından "Adriana Lima gibiyim" manasında bir vücut çalışıyla geçip sözde seni zihninde ezen, genelde entel-alterno kimliği ve kılığına bürünmüş bir hatuna, gelişine Takoz Recep volesi çakma hissiyatının...

- yutub'da alakasız bir videoya girip, sırasıyla alakalı videoları kurcalarken, kendimi bir ünlünün bir tv programındaki frikiğinde bulmuş olmamın...

- "4 dua bilirim! 3 kulvi, bi elham!" sözüyle benim için büyük bir din adamı mertebesine yükselen Kalimero Arif'in...

- sabahın köründe okula yakın bir kafede beklerken gelip daha selem vermeden "abi sex orucu bozar mı?" sorusuna benden "evet abi, sanırım" cevabını aldıktan sonra, "Okhy gel ozaman şurdan börek mörek alalım, aç kalmayım bari" diyen, şuanda evli olduğu için adını açıklayamadığım, mister Ug'ün da yakından tanıdığı kişiliğin...

- lise döneminde bir derste "kimse sizi sınıftan atamaz, hakkınızı savunun, gidip idareye dilekçe yazın" diye bize destek çıkan, aynı dersin sonunda O'nu delirtmem sonucu beni dersten attığında hemen gidip şikayette bulunduğum, Hababam Sınıfı'ndaki bıyıklı Edebiyat hocasının kopyası olan, veda gecesinde kafayı bulup bizden bir dal cigara rica eden Edebiyat hocamın...

- yine lise döneminde, her dersten atılmışlığım var iken, sadece Din dersinden atılmamış olmam sebebiyle arkadaşlarla Çokonat'ına "ben bu dersten de atılacam" idaasına girmiş olmamdan dolayı, daha dersin başında "hocam şarap hristiyanlarda kutsal demi?" sorosuna "evet" çekip, "e bizim dinimizde de günah demi?"ye bir "evet" daha dedikten sonra "e onlarda sevap, bizde günah. biz yavşak mıyız?" sorumla birlikte beni sınıftan siktirle kovan, bana 20 küsür Çokonat kazandıran, sınavda mandalin karşılığı kopya aldığım ganyancı Din hocamın...

- daha evel her cips alışımda bana 25 kuruş takan, "busefer cipsi ordan almayım, ama sigarayı alayım" niyetiyle girdiğim ve Kısa Winston Soft'u "zam geldi" diyerekten bana 4'e kakalayan, "ne alırsan, 25 fazla"cı çakal bakkalın.

- Isabel Lucas'ın...

Hastasıyım kardeşim!

Mobilet ve ensesi

2009-03-03T22:49:00.008+02:00

geçenlerde Ecella'nın şu yazısında Mahsun'un "Kaleci Saçı"nı görünce yazasım geldi bu yazıyı. kaleci saçı muazzam bir olaydır, ama onun daha da bilinen adı "Mobilet Ense"dir. şu güne kadar hepimiz binlerce kez görmüşüzdür şu orijinal modeli. eğer saç hafiften kıvırcık ise çok daha güzel olan bir modeldir. enseler kıvırkıvırdır ve saçın diğer bölgelerine göre uzundur. ani sağ sol dönüşlerinde insanı derinden etkiler.

bu saçın adının geldiği Mobilet denen alet ise başlı başına apayrı bir kültürü temsil etmektedir. bir hayat tarzıdır resmen. "makine" diye geçer adı. şekilden şekle girer meret. alçaltılır inceden, far sökülür falan. farın yerine bir bandana bağlanır. nikelajlar parlatılır. gövdeye ise "başkan", "çilekeş", "bahtiyar", "müdür" gibisinden tek kelimelik sıfatlar yazılır. bu da birnevi motorun ünvanıdır aslında. bunların çeteleri falan da vardı zamanında. varoşların Harley'idir kendisi. ki, hakiki psikopat işi alettir. Mobiletliye sataşmıcan kardeşim. ayrıca bu alet hertürlü iş alanında da kullanılır. sanayide profil mi satıcan, yada pilav, hertürlü gider. ya da su, tüp gibi iş alanlarında. ama en uygunu pide servisidir.

bu afacan aletin özel birkaç oturma şekli de mevcuttur. ama en klası dizler kırılmak suretiyle seleye yan tünemektir. kollar ise gergin olmalıdır bu pozisyonda. saçı, motoru ve oturma pozisyonunu bir düşünün. birşey eksik değil mi? nedir o? tabiiki pantolonun içine sokulup birazcık dışa doğru bollaştırılan gömlektir o eksik olan şey. ama kesinlikle kısa kollu olmalıdır. motorla hızla giderken koltuk altından giren hava o gömleğin arkasını şişirir bir paraşüt misali. bir nevi güvenlik freni gibidir ayrıca. ve bir de sesi vardır şu meretin. "beeeeeeeee" diye gider, sonu yoktur. o motor boğulmaz, ama ses hep yükselir, hep yükselir. bence bu olayın bütünü oldukça orijinal bir kültür başlı başına.

şu alttaki aletin hastası kaldım;

bence çok cool bir parça. ve birden Mobilet alma hedefim oluştu. e malum, Vespa pahalı. hem bence bu daha orijinal bir fikir. mobilet enseli biri sürünce "keko" derler, ben sürsem "cool". buna eminim, evet. yan da oturmam, adam gibi sürerim. bakınıyorum iki gündür piyasaya. 500tl'ye bile var. gövdeye ise "Başkan" yazdırmak istiyorum. evet, kızlar bana hasta kalıcak...

Six Feet Under

2009-03-02T01:26:00.003+02:00

Mister Ug'un ısrarları ve zevkine güğvendiğim diğer birkaç arkadaşımın bu diziden bahsetmeleri ile Six Feet Under dizisine başladım. ki okadar da dizi kültürü olan bir adam değilimdir. bizim zamanımızda "Oz" vardı! ki hala var, hatta Bonanza bile var şu net alemi sayesinde. ama O'nu Cine5'in şifresiz yayınlarında izlemek, kaçırmamak için karşısına geçmek çok daha güzeldi tabi. artık dizi mizi pek seyredemiyorum, seyretsem bile bölük pörçük. "uzun olan herşeyden korkar oldum" demiştim daha evel, enteresan bir cümle olmuştu. o 4 sezon merakla izlediğim, "harika" dediğim Lost'u zerre merak etmiyorum şuan. mevzunun da boka gittiğini duyuyorum arkadaşlardan. en sonun da Benjamin bir uyanacak ki, hepsi ruyamış. mesela bu şekilde biterse ağlamıcakmıyız harcanan zamana. eğer 6. sezonun sonunda mükemmel bir şekilde biterse izlemeye devam ederim 4. sezondan, aksi taktirde The Muppet Show seyrederim daha iyi. Kermit beni daha çok heyecanlandırıp şaşırtıyor! yada Kaygısızlar'da taksicinin "taksiii taksiiii" diyen adama "yolcuu yolcuu" diye hitap edişi çok daha trip (Talento'ya sevgiler).
Six Feet Under harika ama. Ug demişti bana "adam gibi dizi, Tindersticks gibi dizi" diye. haklıymış harbiden, kahverengi bir dizi bu. okadar naif, okadar mulayim bir dizi ki. ama esas mevzu bunun altında yatan bastırılmış, insanların ve toplumun kendi kendine yasakladığı, "hayır olmaz, yapmamalıyım" deyip de kendimizi engellediğimiz, ama sonuçta yaptığımız, bunun için de kendimizi suçlu hissettiğimiz duyguların anlatılışı (ne cümleydi ama, anlatabildim mi?). tabiiki bunları ilk sezonu göz önünde bulundurarak anlatıyorum. dizide hiçbir şekilde abartı yok. ne aşırı duygu sömürüsü ile zorlama vuruşlar, ne de gülmekten öldüren kasıntı espriler. herşey yerli yerinde, olması gerektiği, normal hayatta olduğu gibi doğal. birkaç sabir konu üzerinde hafif hafif ilerlerken her bölümdeki ayrı ayrı mevzular ile anlatım daha da bir akıcı oluyor. sürenin nasıl geçtiğini anlamıyor, bir bölümün daha sizin kasacağını düşünmüyorsunuz hiç. Peter Krause'a Lost Room'da ısınamamıştım açıkçası, diziyi sevmiş olmama rağmen. ama bu dizide gayet ısındım kendisine. gerçi oyunculara da ısınmak dizinin atmosferinden kaynaklanıyor. meşhur Dexter'ımız Michael C. Hall ise dizideki en fedakar oyuncu (ayrıntıya inersem küfür yiyebilirim). Rachel Griffiths ise Brenda rolü ile kafamı bölmüş durumda. enteresan bir çekicilik ile adını koyamadığım bir iticiliğe sahip, ortada kalmış durumdayım. evin küçük kızını oynayan Lauren Ambrose ve annesi rolündeki Frances Conroy'un ise oyunculukları on numara. dizide tek rahatsız olduğum konu biraz daha doğal göstermek adına gaylerin öpüşme sahnelerinin abartılı oluşu. bundan biraz rahatsızım. ne o öyle, çorba içer gibi. bu konular da tehlikeli konular gerçi. ama onların bunu seçme hakları kadar, benim de rahatsız olma hakkım var. neyse. dizinin bir başka güzelliği ve en belirgin özelliği ise "ölüm" denen şeyin yaşamın bir parçası olduğunu gerçeğini insana yavaş yavaş yedirmesi ve de buna alıştırıp oldukça doğal karşılamayı öğretmesi. birkaç bölüm izledikten sonra kendiliğinden olan birşey bu. bunu bukadar yumuşak bir şekilde yapabilmek büyük bir başarı. "bu diziyi izlemeli" diyip, "teşekkürler Ug" diye de ekleyerekten noktamı koyuyorum yazıya.

Radiohead Night / The Pub

2009-03-01T23:34:00.003+02:00

Radiohead Night

mekan: The Pub

tarih: 11 Mart 2009, 21:00

tanıdığım en sadık ve en büyük Radiohead'ci ve İzmir'de birçok kez kaliteli programlar yapmış, harika müzik adamı arkadaşım Gökhan'dan aldım azevel haberi. Alsancak'ın bana göre en harika mekanlarından birisi olan The Pub'da Radiohead gecesi yapacaklarmış. bu olay kaçırılmaz kesinlikle. grup mükemmel, çalan mükemmel, mekan mükemmel, e daha ne olsun? ben büyük ihtimalle orada olucam. sizlere de "kaçırmayın" diyorum ısrarla!

Musiki Cemiyeti

2009-02-28T16:28:00.004+02:00

yeni bir blog açmış bulunuyoruz. ben, ug, deniz, talento ve ilkay ile. amaç müzik paylaşımı. her tarzdan, her telden, her yoldan, her kuşaktan. kafamıza estiği gibi. eğlenceli olacağa benziyor. biz ve siz için güzel bir arşiv olacak bu. umarım hayırlısı olur...

linkimiz ise;

http://musiki-cemiyeti.blogspot.com/

herkesi bekleriz!

Kısa Winston Soft

2009-02-27T22:46:00.019+02:00

daha evel de girmiştim bu seriye, eski blogda. "kısa kısa" gibisinden birşey işte. ama o zaman da demiştim; "Kısa Winston Soft, Michael Jordan'ın da tercihi" diye!

- bir haftadır belim beter ağrıyo. sanırım oturma şeklimden kaynaklanan birşey. artık son çare olarak peder beyin zamanında kullandığı bi korse taktım. bu yaşta 40-50 yaşında adam gibi korse taktım anasını satayım. enteresan işler...
- korse beni olgunlaştırdı bir günde. kafa yaşı 40a yükseldi. "bugün varım, yarın yokum" gibi takılıyorum. sanki toprağa bakıyorum inceden. olgunlaştırdı beni baya. Bağ-Kur'dan emekli olmak üzereymiş gibi hissediyorum. "akşam hanım bezelye yapmasa bari" diyorum içimden. gerçi 26 da az değil artık be...

- dersaneye giderken, biri güzel bir milf, diğeri de çıtır bir jailbait olan 2 hatunu arkamdan saçlarım hakkında konuşurken yakaladım. ama işin kötüsü, "şerefsiz" diye hitab ediyolardı. "şerefsizin saçlara bak, çok uzun olduğu belli hem, baksana nasıl toplamış, kısa gözüküyo, bizimki bile bukadar gür değil, şerefsiz" falan gibisinden. lan bari hoşunuza gitti, adam gibi bir sıfat kullanın arkadaş. güzel 2 kelime edin de belim yumuşasın biraz. ayrıca o gür dediğiniz saçı herhangi bir seyrek hatun saçıyla takas yapabilirim her an. salamıyoz adam gibi. mister ug'ün dediği gibi "samuray çırağı" modelinden toplamalar ile zaptediyoz. bekara karı boşamak kolay tabi...
- evet, güzel bir milf dediydim üstte. sebebi de korse sanırım. olgun kadınların tercihiyim artık. ayrıca kadınlar zaten olgun erkekleri sever, değil mi?

- dersanede bir tane hatun gördüm, "oha iyimiş" dedim. ki, dersane de güzellik yönünden gayet vasat. bir tane ilişti işte gözüme. O'nu da ders çıkışında Range Rover aldı götürdü lan. ye kürküm ye! kapı aralığından herifi gördüm, sıfatı kestim inceden, Kenan Kalav gibi bir tipti. koyu renk cam harbiden güzel olay, Quasimodo da olsan gözükmüyosun dışardan. millet de öyle hayran hayran bakıyo. iyimiş...

- İktisat Teorisi derdinde hoca ne anlattıysa çürüttüm açıklamalarımla. Deniz Baykalcılık oynadım inceden. e sonuçta kitabın çoğu tıraş. birkaç yüz yıl evel bazi tiplerin ortaya attığı, gerçekleşmesine imkan olmayan, te o zamanlar kabul edilmiş teoriler, çeşit çeşit mevzular. para-çokomel eğrisi bile daha gerçek! e yılların iş adamı var karşısında, karışmadığım bir tek "beyaz" işi kalmış. bıt bıt anlatan hocaya benzemem tabi. "çok biliyosan o şekil yap sınavda" dedi. geçen sene o şekil yaptım, kaldım sınıfta. kadın haklı, esnaf kafasını atmak lazım önce...

- son hafta bir albüm fena sardı yine. öyle yeni birşey değil; "Origin Of Symmetry". ara ara sarardı zaten de, uzun süredir bukadar dinlememiştim. Citizen Erased, Micro Cuts, Space Dementia, Hypermusic, Bliss falan...diğerleri de boş değil tabi. noğluyoz lan? hangi kafayla yaptınız? ne de güzel düşünülmüş şeyler var içinde! Plug in Baby demeyin ama, beni zamanında albümden soğuttuydu. barda çalma dönemlerimde günde 50, haftada 1000 kere çalınca kusuyo insan. nasıl bir hesaplamaysa artık? ama öyle birşey işte...

- dün bi arkadaşımın bir arkadaşından aldığı kediyi benim bi ardaşıma verdik. ilk sahibi bakamıcakmış, O'na vermiş. kedi de O'nun muhabbet kuşuna sarmış. mecburen birisine vermek zorunda kaldı. bana önerdi, benim kedilerle aram hiç iyi değil tabi. ben de Mesh nickli arkadaşıma önerdim. "ok" dedi ama son anda caydı. ben de başka bi arkadaşa önerdim tabi, O da kabul etti. transferi dün gerçekleştirdik. kedileri pek sevmem ama, bu kedi bir başka. hayatımda ilk defa bir kediye ısındım. hem de fazlasıyla. felaket afacan, fırlama birşey. ama agresifliği de yok. sevdiriyo da kendini keçi. e artık benim de manevi kedim oldu. 5 aylık kendisi, ilk adı ise çilek. sonraki sahibi 2 gün boyunca "Mışık" diye hitab etmiş. şimdiki adı ise "Yuki" oldu. sanırım Animatrix'teki kedinin adı. neyse, hayırlı uğurlu olsun bize. bir de, 5 aylık kedi ne yer falan diye öneriler sunarsanız sevinirim. hazır mama pahalı be! şu sıralar ilk işkembe deneyimini yaşamakta hayvan. kesin amel bugün! yukarıdaki kendisi oluyor...

- Adidas Adicolor 2 serisinden alcaksanız eğer, iç dikişlerine de bir göz atmanızda fayda var. ufak tefek dikiş hataları var. sağlamlığını etkiler mi bilmem ama, ayağa deymesi bile uyuz ediyor insanı. ve ayakkabıyı farklı yerlerden katlayabiliyor. bu da deriye zarara yada tabanın o yerlerden açılmasına sebebiyet verebilir gibi geldi bana. gerçi memnunum yine de, 3 aydır da problem yok.

- bugece hangi filmi seyretsem? elimde "The Curious Case of Benjamin Button", "The Wrestler", "Grave of the Fireflies", "Elephant Man", "The Day the Earth Stood Still", "Vertigo" mevcut. yada birka bölüm "Six Feet Under" mı atsam? ayrıca şöyle de bir şey yapmak istiyor canım. hiç anlamam şu mim işlerini ama, bu da birnevi mim olsun. üşenmeyenler kendi bloguna "seyredilmesi gereken filmler" gibisinden birşey yazsın mesela bloguna. tavsiyeleri severim herzaman. aslında illa bloguna yazmasına da gerek yok. nebilim, yorumlarda fln da olabilir aslında. tavsiyelerinizi bekliyorum her daim...

- Fenerbahçe'ye bir Diarra almalı. teni siyah olsun, soyadı Diarra olsun, mevki önemli değil. her şekilde önlibero oynar o adam. evet, Fener'in ilacı bir adet Diarra. ayrıca Fotospor'a işe girer, sırf paint ile onlardan daha kral haber yaparım. böyle bir tipim ben...

Resimdeki ünlü herifçioğlu kimin veletliği?

2009-02-27T13:32:00.004+02:00

ben de özendim, ben de yaptım sonunda. devamı gelir mi bilmem gerçi. bu iş için onun bunun çocukluk fotolarını da aramam googledan falan. denkgelirse işte...

doğru bir cevap çıkacağına ihtimal bile vermiyorum gerçi. ama atış serbest tabi!

(ne saçma başlık olmuş lan)

In the Name of the Father

2009-02-25T18:07:00.005+02:00

ben daha çocukken evimizde Cine5 vardı. ve o dönemde bu dekoder sayesinde çok sağlam filmler seyrettim. hatta tekrar tekrar, onlarca kez. "Ölü Ozanlar Derneği"ni en çok seyreden adamımdır misal. ama birçoğunu hatırlayamıyorum bile. şuanda tekrar indiriyorum bazılarını. ama içlerinden bir tanesi vardı ki, o yaşımda bile ağzıma sıçtığını hatırlıyordum. ama yıllarca seyretmemiştim O'nu da, az çok hatırlıyordum ama. geçenlerde indirdim. "In the Name of the Father" denen lanet film. "yuh be, 10 kere izledik, bize mi anlatıyon" diyen desin. şu blogda küçük de olsa bir yeri bulunması açısından bu yazıyı yazma gereksinimi duydum. zaten Daniel Day-Lewis denen adam karizmanın son noktalarından birisidir, bu bir gerçek. ama oyunculuk konusunda artık en büyüklerin arasında yer alabileceğine inanıyorum. sadece proje yönünden şanssız bir abimiz kendisi. kıymeti pek bilinmiyor açıkçası. gerçi sırf o oynuyor diye STV'deki "Büyük Buluşma"yı bile izleyebilirim. yada "Çiçek Taksi"yi falan...

film ise harbiden çok acı. bok yoluna gitmek dediğin budur işte. içine edilmiş, yutulmuş bir hayat. ve gerçek hayattan alınmış bir olay olması daha da koyuyor insana. kimbilir kaç kez yapılmış olan bir olaydır bu gerçi. derine inmek istemiyorum, okuyanlardan bir kişi bile izlememiş ise spoileri yemesin böğrüne. şu filmin güzelliğinden mahrum olmasın. Pete Postlethwaite'in oyunculuğuna da dikkat çekip ellerinden öpmek gerekir tabi. bir de filmin giriş müziği var ki, zerre sevmediğim U2'nun yaptığı en güzel şeydir heralde. Emma Thompson'ın hemen hemen hiçbir mevzusu yok filmde. neden afişlere konmuş yada adı kocaman yazılmış bilmiyorum. e tabi isminden dolayıdır herhalde.
he bir de, Daniel abimiz Jim Morrison'ı oynadı mı hiç? yoksa ben mi yıllarca kendisine bu rolü yakıştırdığım için kafamda böyle birşey oluşmuş? oynamadıysa eğer, oynamalı kesinlikle. bi söyleyiverin. şu dakka aklıma geldi de, Nick Cave'i de oynayabilir!

bu yazı ile Daniel abimize ve filme olan saygı ve hörmet gösterimi yerine getirmişliğin mutluluğunu bir incebelli çay ve sigara ile pekiştirmek istiyorum müsaadenizle...

Kalbini sev, kırmızı giy

2009-02-24T18:38:00.006+02:00

şu sıralar televizyonda "kırmızı giyin, kalp sağlığına dikkat çekin" gibisinden bir kampanya dönüp duruyor. adı; "Kalbini sev, kırmızı giy". hergün kıçından yeni birşey uyduruyor millet. tamam, kalbimizi sevelim, onu koruyalım da, kırmızı giyerek olmaz bu işler. seninki kalp de diğerlerininki dut yaprağı mı? şimdi şu arkadaşlara bir bakalım;

sizce kalbe bir faydası oldu mu? 5 dakika eveline kadar gayet sağlıklı bir gençtim. kıçınızdan kampanya uydurmayın!

anjiyo'ya gittim, gelicem!

(evet, reyting de artacak sanırım!)

Al birini, vur öbürüne!

2009-02-23T22:38:00.003+02:00

gelelim birazcık da spora. Alengir arkadaş ne de güzel yazmış "şu" yazısında. olayı özetlemiş resmen. ne bir Galatasaraylı arkadaşım alay edebiliyor benimle Gençlerbirliği'ne yenilmişiz diye, ne de ben dalga geçip kızdırabiliyorum kendi sahalarında 5 yedikleri için. ve bu işin tadı madı kalmıyor tabi. "al birini, vur öbürüne" bir lig yaşanıyor. aslında bu birkaç yıldır böyle de, busene iyice işin boku çıkmış vaziyette. ve üç büyüklerin hiçbirinde durumlarını kabullenme gibi bir durum yoktu bugüne kadar. hiçbiri büyüklüklerine leke bulaşacak diye yalamadı tükürdüklerini. bugün Galatasaray bana göre çok doğru bir hamle yaptı, Skibbe'yi yollayıp efsane kaptan Bülent'i getirdi takımın başına. burada mevzu Bülent'in üstün futbol taktisyenliği ya da muazzam futbol bilgisi, kariyeri değil. konu Bülent'in koyu bir GS'lı oluşu ve sezon başından beri bu takımı seyrederken her koyu taraftarın yaptığı gibi olayları dışarıdan daha iyi analiz edip kendince çözümler üretmesi. hangimiz ağır bir şekilde desteklediğimiz takım hakkında kendi kendimize beyin jimnastiği yapmayız, "sorun şurda, ben olsam böyle yapardım" demeyiz ki. Bülent bu sebepten dolayı çok iyi bir hamle. ve Galatasaray'ın herşeyi tozpembe göstermekten vazgeçip hatalarını kabul ederek çözüm yoluna gitmesi daha büyük bir büyüklük. darısı Fenerbahçemin başına. şu dakka Rıdvan'ı koysan Aragones'ten daha kötü olmayacağı kesin. bırakın Rıdvan'ı, beni koysan daha iyi. bırakın beni, Lindsay Lohan...

Gurbet Amaç!

2009-02-22T22:31:00.007+02:00

daha evel bahsetmiştim Posta gazetesinin "Yurdumun Şairleri" yazı dizisinden. Türkiye'nin heryerinden amatör şairlerden şiirler yayınlanmakta ve de yanlarına da şair hakkında bilgi ile "Vatandaşa Sorduk" tarzında vesikalık fotoğrafları bulunmakta. Ali Tamer'in "Makarnacı Dayı" şiiri bizi yerden yere vurmuştu bir dönem. bugün ise Isparta'da öğrenci olan, 2 yıldır şiir yazan, Diyarbakırlı İsa Bayındır'ın sevmeyi bilen herkese ithaf ettiği akrostişi damgasını vurdu yüreğime. şiirin adı "Gurbet Eller";

"Gurbet ellere düştüm
Uzak diyarlara uçup göç ettim
Revamı gördüler bunu bana
Beni senden ayırdılar
Ebediyete kadar benimsin sen
Taa ki ölünceye dek

Ağlıyorum hatıra her gelişinde
Mutlu olamıyorum ben sensiz
Aklımdasın sen
Çıkmayacaksın taa ki ölene dek"

şair şukadarcık dizede okadar çok yıprattı ki zihnimi, hala etkisindeyim. "revamı gördüler" lafında "mı" ekini ayrı mı yazmamış, yoksa "benim revamı gördüler" anlamında mı yazılmış, tam bir muamma. şiiri 2 farklı boyuta sokuyor daha üçüncü cümleden. "ebediyete kadar benimsin" dedikten hemen sonra "taa ki ölene dek" cümlesi oldukça kafa karıştırıcı ve bir okadar trip. ebediyetin ölümle sona erebileceğini yada aslında insanoğlunun ölümsüz olup, varlığını ebediyete kadar devam ettirebileceğini ima eden cümleler bunlar. nereye çekersen oraya gidiyor şiir, çok acaip. şiirin adının "Gurbet Eller" olup da, şiirin baş harflerinin "Gurbet Amaç" oluşu da ayrı bir mevzu. belki de şiirin içindeki "nereye çekersen oraya gider" mantığından kaynaklanan bir olay bu. şiir iki farklı anlama girebiliyor bu anlatım özelliği sayesinde. bir şiir içinde aslında 2 şiir yatmakta. ve ikinci şiirin adı ise; "Gurbet Amaç". ve bunda da inceden bir "bunca çile senin uğruna değildi, aslında amacım gurbetti" laf sokuşturması seziyorum ben. yani sevdiceği uğruna hayatı bok olmuş olsa bile hertürlü "sen kimsin be, umrumda değilsin ki" duruşu yapıp kendini ezdirmemiş bir görüntü vermiş. şuna bak be, "Scenes from a Memory"bok yesin yanında. yüreğine, bileğine, zekana sağlık İsa!

hep böyle bir resim koymak istemiştim postlarımdan herhangi birine. bu en uygunuydu sanırım. şiirin atmosferine de uygun!

Tindersticks buradaydı

2009-02-20T13:53:00.002+02:00

harbiden buradaydılar! dün gece tindersticks'deydik. en sevdiğim 5-6 gruptan biri tindersticks, efendiliğin, adamlığın doruğuna ulaşmış insanlar bunlar. vokalist stuart staples kekremsi sesiyle inanılmaz bir performans sergiledi, diğer elemanlar da görevlerini yaptılar. ama stuart'dır tindersticks'i tindersticks yapan, çok bellidir yani. bayaa uzun süre sahnede kaldılar, hatta son albüm "hungry saw"un tamamını çaldılar, ama sencer de belirtmiş, bir can we start again çalmadılar. fakat o kadar kusur kadı kızında da bulunur artık. canlı dinlemek istediğim gruplar listesinden bir grup daha eksildi ki çok kısa bir listedir kendisi zaten.

bu arada "tindersticks ne ola ki?" diyenlere "waiting for the moon" albümünü dinlemelerini tavsiye ederim. son olarak da i love zenci davulcu diyorum, yazımı burada bitiriyorum.

edit: bu post aslında dün yazıldı, ama blogger arızası yüzünden yayınlanamadı. dokunmadan bugün yayınlıyorum.

Recep'e 1, Samsung'a 2!

2009-02-20T12:01:00.007+02:00

dün Recep İvedik 2'ye gidelim dedi arkadaşlar apar topar. "iyi hadi, geleyim" dedim. sonuçta ilk filme çok gülmüştüm. arkadaş 20:00da alacaktı beni evden. ben de o süre içerisinde O'na 2 sezon Six Feet Under ile Portal denen oyunu DVD'ye çekeyim dedim. DVD writer yepisyeni. eskisi bozuldu, 2 hafta uğraşıp tamir edemeyip yenisini verdilerdi daha 1 ay evel. 2-3 dvd okumaktan başka birşey yapmamıştım o süreden beri. gerçi eskisi de daha 3-5 kullanımda bozulmuştu. Samsung sh-s222 diye bir illet. kursağımda bıraktı hevesimi, çekemedik DVDleri. erken geldi arkadaş, alete bi el atalım diye, ama nafile. yol aldık inceden sinemaya. sinemada türksel şifresi toplayan kızın asabiyeti ile karşılaştık kafadan. dövecek gibi şifre istiyodu falan. arkadaşlarımdan birinin "Okhy, şifreci kızla evlenirsin inşallah!" lafı hayatımda duyduğum en büyük bedduaydı hatta. öyle bir kızdı. bir buçuk saat sonraki seansa aldık biletleri. bu sırada yapacak bir şey yoktu, tabii ki içmekten başka. sahilde götümüzü dondurduk elde efes şişeleri ile. sonra döndük. biraz da sinemada bekleyelim dedik. sigara içecek yer yoktu koca binada, yangın çıkışı denen küçük bir odada tüttürdük. sigara içmek orda da yasaktı gerçi. bu sırada gelen bir çalışan "nabıyonuz siz ya, söndürün" gibi artizlenir oldu. söndürmeyince yumuşayıp inceden mevzuyu değiştirdi. nitekim o sırada çok pis bakmaktaydım lavunyaya. zaten writer bozulmuş, alırım adamın aklını! 2 fırt daha çekip girdik salona. bu sırada biz sigara içmekten 62 ytl cezayı yersek, o müesseseye ne şekilde 62 ytllik bir zarar veririz diye bakınıp durduk etrafa, tavanlara, kolonlara, koltuklara. derken film başladı. Recep İvedik denen karakterden beni güldürmesi dışında pek birşey ummuyordum aslında ama onu bile başaramadı filmin ilk yarısında. bomboş geçti. sonra ara verildi. ama ne ara! 10 dakika oldu film başlamadı, 20 dakika oldu film başlamadı. 25 derken çıktık, bi bakalım dedik. sövmeye gitmiştim açıkçası. sanırım bi sorun çıkmış, diğer seanstaki filmin bitmesi bekleniyormuş. bu da bi 15-20 dakika daha alırmış. sizin yapçağınız işe sokayım! zaten arkadaşlar filmi beğenmemişlerdi, "gidelim" deyip duruyodu. bahane oldu bu. inceden fırçayı kaydık çalışanlara, tabi bizle birlikte onlarca kişi de. salon komple boşaldı, filmi yarıda bıraktı herkes. hayatımda ilk defa bir filmi yarıda bıraktım. çıkarken de protesto olarak yaktım cigarayı ulu orta, oraya buraya üfleye üfleye dolandım. siz önce işinizi adam gibi yapın, ben içmem o sigarayı! sonra eve döndüm. writer ile uğraştım saatlerce. yok kabloyla oyna, yok 2 tane vur, yok jumper değiştir falan. olmadı! sabah servisine götürdüm, dedim bence ufak bi sorun, hemen halledebilirsiniz. dediler ki "bu bozulmuş, tamiri 2 hafta sürer". lan toplamda 10 kere kullanarak nasıl bozulur 2 tane sıfır writer? şaka mı bu? pc'de yer de kalmadı ki filmleri indiri indiriverelim.

bu yazının daha 2. cümlesini yazarken içtiğim çayın tabağı incebelliye yapışıp, kısa bir süre sonra kendini bırakıp düştü. üstüm başım çay, yerler ise cam kırığı. çok asabiyim bu ara, bir okadar da cenabet. ama çözemediğim olay şu aslında; asabiyet mi cenabetliğin sebebi, yoksa cenabetlik mi asabiyetin? yumurta ve tavuk, yada Okhy lavuk!

Dünya'dan Müdür yankıları

2009-02-19T01:11:00.003+02:00

dünyaca ünlü grup osjb'nin isim değiştirmesinin yankıları tüm dünyada sürmekte sevgili okurlar. bence de doğru olan bir kararla "Libadiye Cumhuriyeti" gibi büyük bir albümden sonra misyonunu tamamlamış oldu. zaten albüm de bu konseptte bir albümdü. dün birçok ünlü basına verdiği demeçlerle heyecanını gözler önüne serdi. bugün ise haber dalga dalga yayıldı tüm dünyada. "Müdür" ismi herkes tarafından büyük bir heyecan ve umutla karşılandı;

"Bismillahirrahmanirrahim! bilirsin adamım, son saniyedeki bir sky-hook gibi! herkes şaşkınlık içerisinde."
Kareem Abdul-Jabbar

"Japonya birbirine girdi, herkes birbirine karate ile dalmaya başladı. en kısa zamanda Mister Ug'u Rock Fujiyama'da görmek isterim. Okhy'e de selam"
Marty Friedman

"Yusuf ile takıldığım dönemlerde çok hoşlanmıştım Mister Ug'den. sadece bir kere gözgöze gelmiş olmamıza rağmen. gelsin müdürüm olsun, kırbacı benden!"
Esra Balamir

"Aurelio gittiğinden beri türk futbolu adına en güzel haber. bu adamlar saykedelik müziğin önliberosu tek kelime ile!"
Ömer Üründül

"yer yerinden oynayacak! deprem üstüne deprem yaratacak bir haber bu. sarsıntı anında kapı eşiğinde durma muhabbeti hurafe, inanmayın!"
Ahmet Mete Işıkara

"kendilerini ilk olarak Okhy'nin beni Libadiye'deki eve attığı gün dinlemiştim. söylenecek söz yok, o gece Okhy'den daha iyidi performansları. Müdür hayırlı olur inşallah, kazasız belasız..."
Claire Danes

"nezaman bu çocuklar güveniyor kendine, ozaman oluyor güzel müzik, güzel müdür, nezaman olursa müdür yahut osjb oluyor güzel adamlar,çocuklar, iyi müzik!"
Cevad Prekazi

"eğer bu haberden dolayı doğacak psikolojik olumsuzluklar ile oynayıp da bu haftaki maçı kaybedersek eğer, şimdiden tekrarını istiyoruz. gerekirse CAS'a kadar gideriz!"
Adnan Polat

"Müdür'ün ortalığı kasup kavuracağı, insanlar üzerinde derin izler açacağını söylemek için sihirbaz olmaya gerek yoktur sanırım!"
Sermet Erkin

"aağğmanın! keşke 50 sarışın yerine 50 Müdür olsa! anamın A'sı, ebemin E'si. parmaktan sonra!"
Mehmet Ali Erbil

"Cresci admirando o musica do Müdür, que além de ter osjb um craque de bola também é um exemplo de caráter e psychedelismo. osjb dele, sou fã do Müdür!"
Alex de Souza

"kendi sektörümde ben ne isem, Müdür de müzik sektöründe o olacaktır. bundan şüphem yok. onlarla bir filmde oynamak isterdim!"
Ron Jerremy

"ooooooooooooooooğğğğğğğğfffffffffff!"
Ces

"deplasmandaki Malmö maçından beri aldığım en güzel haber. osjb dinlerken yan bağlarımı koparıp 3 hafta oynamamışlığım vardır, evet."
Recep Çetin

"kayıtlarını ben yapmak isterdim ama bunu başarabilecek birikim ve ekipmanım maalesef hiçbirzaman olmadı. inırneyşınıl pop stağ omaya benzemez bu işler, Müdür bu; adamı geriden şişler!"
Steven Wilson

"nasıl ki hem müslüman hem de laik olunmaz ise, hem Müdür hem de osjb olunmaz. sanırım saçmaladım yine. Baykal'a sorun! daha da dinlemem!"
RTE

"önce Kongar bey bildirsin görüşlerini. o ne derse tam tersini düşünüyorum. ayrıca onun ta a.k!"
Mehmet Barlas

"osjb'nin Müdür olmasını ada istedi dostum, ada istedi!"
John Lock

"Müdür'ün osjb ruhunu kaybetmesindense, insanların güvenini kaybetmeyi tercih ederim!"
Chris Bosh

"yamuk olan gözüm önüme aksın ki; yeryüzündeki en trip grup!"
Thom Yorke

"insanoğlunun yaratılışından bu yana yediği en büyük gol sanırım budur!
Allum Buker

"herkesun bir Müdür'i var, durur içerusinde, durur içerusinde, duru içeru!"
Volkan Konak

"soundlarındaki kesif Lark kokusu göğüsümüzü kabartıyor gerçekten. Fight Club'da Brad Pitt içerkene bile bu kadar büyük bir onur duymamıştık. eğer isterlerse gönüllü olarak sponsorları olmak istiyoruz canı gönülden. ayrıca Torbalı'daki tesislerimize de herzaman bekleriz. Müdür'ü müdürlerimizle tanıştırmak bizi mutlu edecektir. nasıl espiriydi ama? amerikanvari değil mi?"
Philip Morris Sabancı

"Mister Ug ile Bay Talento'yu yatağa atmak üzerine iddaaya girdim arkadaşlarımla. kaybedersem herkese bi paket Malboro alıcam. parasında değilim, maytap geçecekler günlerce. umarım Müdür beni kırmaz. hem onlara karşı boş değilim de hani!"
Lindsay Lohan

"hani bir oyuncunuz son dakikada gol atar da sevinçten tekme tokat dalarsınız ya. yada daha 5. dakikada kırmızı kart görüp sizi yüzüstü bırakır ve bacısına küfredersiniz. osj bu hssiyatı yıllarca fazlası ile verdi bize, sıra tabiiki Müdür'de. şu Fenerbahçe'yi bana verseler şampiyon yaparım ligde, o derece büyük konuşurum!"
Yılmaz Vural

"adamlar öyle rahat albüm yapıyo ki, bi take it easy demedikleri kalıyo. New York mu la bura?"
Burhan Altıntop

Müdür geliyor

2009-02-18T13:27:00.007+02:00

türkiye'nin şahsına münasır saykedelik rock grubu osjb ismini MÜDÜR olarak değiştirme kararı aldığı öğrenildi. yakında kayıt için kıbrısa gideceği öğrenilen grubun yeni beton gibi sound'u ile ortalığı kırıp geçeceği iddia edildi.

"müdür iyiye doğruya olan inancı betimliyor bence. ben bu müdürün arkasındayım" kofi annan

"osjb nin sıkı bir fanatiğiydim. müdür ismini aldıklarını öğrenince aklım gitti, 'işte şimdi büyük ligdesiniz çocuklar, keh keh...' deyiverdim." james hetfild

"dünyaya "değişin" derken bunu hayalimde bile göremezdim. dünyanın "müdür"den alacağı büyük dersler var" barrack obama

"oturduk ailecek müdür'ün ilk albümünü bekliyoruz. elden ayaktan çekildim şerefsizim" maykıl scofield

" rafa soyunma odasında bizi osjb ile motive ederdi. şimdi takımcak müdürü bekliyoruz" sami hyppia

Cumartesi'yi Pazar'a bağlayan gece

2009-02-17T18:17:00.011+02:00

New Jersey'in gülü, Princeton'ın bir numaralı adamı Mister Deniz ile, yani nam-ı değer "dialethic" ile cumartesiyi pazara bağlayan gece karşılıklı içtik. evet evet, teee dünyanın öbür ucundaki adamla karşılıklı içmece. gerçi ona akşamüstü idi ama olsun. skype sağolsun, seste de herhangi bir problem olmadı. çoktandır düşünüyoduk bu olayı, ama ben mikrofonumu anca bulmuştum saçma bir köşeden. koştum bakkala bira sofrası kurmaya hemen, mikrofonu bulur bulmaz. o da açtı viskisini, başladı muhabbet. muhabbet çok enteresan yerlere gitti 3 saat boyunca.

mesela nasıl vardık bu konuya bilmiyorum ama, "Sara ile Musa" bile geldi aklımıza. Musa'nın tipini Kaygısızlar dizisindeki "Eleman" adlı karaktere benzer bir tip olarak hatırladım o an. yanlış da hatırlamamışım. 14 yaşındaki ejnebi ingiliz kızı ile olan aşkları gündeme bomba gibi düşmüş, herkes buna karşı çıkmak yerine destek olup kahraman yapmıştı Musa'yı. o da bu popülariteyi kullanmıştı aklınca orda burda. hatta Mersin'de bir tatlıcı dükkanı açıp hemen batmışlığı da vardır, çok iyi hatırlarım. ama işin ilginci, "Sara ile Musa" adında bir dizi bile yapılmış o dönemlerde. yuh artık!

böyle bir dizide oynamış olmak da enteresan olurdu açıkçası. oyunculuk kariyeri açısından çok trip bir başlangıç. hatta tribal yönü, koskoca Johnny Depp'in "A Nightmare of Elm Street" başlangıcından çok daha üst seviyede. bence Tim Burton'ın vazgeçilmezi Musa olmalı idi.

daha sonra konu eski Playmen dergilerine geldi. bakındık netten eski kapak kızlarına. kimler kimler var arkadaş, Sibel Turnagöl'den Sevda Demirel'e. Sevda'nın en natürel hali mevcut. aha aşağıdaki de Sibel Turnagöl;

ama şu üstteki kapakta pembe ok ile belirttiğim başlık bizi uçurdu tam anlamı ile; "pişman terörist dağda seks'i anlattı"!!! bu neee? bu nasıl bir konu? nasıl bir fantezi?

diğer Playmen kapakları ise "şu" linkte mevcut. sitenin adı da "hatunvideo.com". mükemmel bir isim gerçekten, amacı direk belli eden bir düşünce. sitenin hatun videosu üzerine olduğunu anlayamayacak adamın alnını karışlarım. kapak fotolarını büyültmek için tıklarken saçma bir pop-up sizi bir hatun ile webcam chat mevzusuna götürebilir, sakın aldanmayın. en azından o mevzunun banttan yayın olduğu gerçeğini unutmayın. bu kapakları paylaşan arkadaşa da +rep vermeyi boynunuzun bir borcu olarak bilin.

konuşacak konuları tükettikten sonra NBA All-Star Slam Dunk Contest izlemek üzere Mister Deniz ile vedalaşıp tv karşısına geçtim. daha başlamamıştı, ondan önceki 3 sayı yarışmasını da izlemiş oldum. gıcığın allahı olduğım kemçük ağızlı Murat Kosova ile konuşurken beni bile nefessiz bırakan dombili Kaan Kural saçmasapan yorumlar ile gecemin içine ettiler. Kapano Kapano dediler, adambenden daha az attı. ben bile geçerdim herifi. sonra smaç şampiyonasına geldi sıra. kemçük Murat "Vince Carter da 2001de hiç fena değildi" diye yorum yaptı, kimbilir benle birlikte kaç kere sövdü. şampiyona da vasattı en güzel smacı 57. denemesinde de olsa Rudy Fernandez yaptı ama sonuncu olmaktan kurtulamadı garibim. Gasol'un vereceği pasa tüküreyim. J.R. Smith ise sanki "abi sen de gel, bir kişi eksik" diye tribünden çağırılan bir izleyici modunda katıldı yarışmaya. hiçbir mevzusu olmayan smaçlara 50 puan çeken jüriye de kafamız girsin afedersiniz. Dwight Howard ve Nate Robinson finale kaldı ve beni etkileyen 2 smaçtan birini yapan Howard yerine Robinson oldu şampiyon, izleyici smsleri ile. ne dandik bir yarışma, ne dandik bir format.

Phoenix'in atmosferi hiç hoşuma gitmedi açıkçası, büyüsüz bir ortam hazırlamışlar, herşey oldukça vasattı. ayrıca çok Sempatik bulduğum Howard ile zerre sevmediğim şebek Robinson işin bokunu çıkardılar. ikisi de birbirinden şebelebettindi. şov ayrıdır, şebeklik ayrı. şov da bir ciddiyet ister gençler, akıllı olun.

ve ve ve;

dizi muhabbetleri sırasında arşivimden böyle bir dvd kapağı da çıktı o gece, ne acaip değil mi?

bu da böyle bir cumartesiyi pazara bağlayan geceydi. gereğini en iyi şekilde yerine getirip pazara bağladı, helal olsun.

İş hayatı ve patronluk müessesesi

2009-02-16T23:57:00.009+02:00

ilk işim babamın arkadaşının nalbur dükkanında çıraklıktı. hani yaz tatilinde boş duracağına hayatı öğrensin diye gönderilen işlerdendi, dükkanda durur, çay içer, müşterilere boya falan satardım. ortaokula 2deydim sanırım. patronun bir yardımcısı vardı, 60-70 yaşlarında uşak alfred tadında bir adamdı, görüntüsüyle, hal ve tavırları ile. çok iyi niyetli bir adam olan bu amcam kendinden 20 yaş küçük patron dükkana gelince tam alfred olurdu, nizami duruşa geçerdi. tabi ben çok şaşırmıştım bu olayı ilk farkettiğimde. ne anlasın ufacık çocuk patronluk müessesesinin tabiatını ve paranın insana yaptırdıklarını. ilk maaşımı ordan aldım, eve giderken 4 tane metro çukulata aldım, evdeki herkese birer tane verdim. annem benimle gurur duydu.

lise 2'de staja gönderdiler bizi, makine takım'a stajyer olarak girdik; 1 ay. ilk fabrikada çalışma tribini orda gördüm; ast-üst ilişkileri, en eskilerin en kral muamele görmesi, fabrikanın kalitesiyle doğru orantılı olan yemekler vs... beni bir torna ustasının yanına verdiler. halit usta çok kral adam çıktı, benimle sürekli muhabbet etti, sigara ikram etti, istediğim zaman yaptığı işleri bana bıraktı ben devam ettim. tornasında şöyle bir yazı asılıydı:

şu çeşmenin haline bak su içecek tası yok
kırma insan kalbini yapacak ustası yok

bu sözü daha sonraları çok kullandım ortamlarda, halit usta saolsun. etkili sözdür. neyse halit usta güzel adamdı vesselam. makine takım'ı güzel anılarla anıyorum yani.

fakat hayat acımasızlaşmaya başlamıştı. izmirde dokuz eylülde okuyorum -ki okhy ile dostluğumuz oradan gelir- yaz stajı için akdöküm diye bir fabrikaya gönderildik. gönderildik dediğim biz seçtik aslında, okhy ben 5-6 tane daha arkadaş, ama akdöküm'ün gondor misali bir yer olacağını, ve hatta hayatımızın o andan sonra hiçbiz zaman eskisi gibi olmayacağını nereden bilebilirdik? dünyanın en pis, en skten fabrikasıydı sanırım akdöküm, biz de bıçkın ve gençtik, ilk başta kurallara uyarak ve severek yaptığımız bize verilen işleri daha sonra aksatmaya, kafamıza estiği gün işi kırmaya başladık. oradaki bütün ustalarla kavga ettik. heralde bizden sonra bayram ilan edilmiştir. ilk adam akıllı mayışımı ordan aldım, 48 milyon türk lirası. en sonunda stajımız iptal oldu, ben okulu bıraktım istanbula döndüm.

son ve en işe benzeyen işim marmara ünide okurken son sınıfta başladığım işti, bir makine tezgahları alım satım firmasında 2. adamdım. fakat şirkette 3 kişi çalışıyordu, patron, ben ve sekreter. hayatın ne olduğunu gördüğüm an o andır; bana verilmiş bir ünvanım yoktu, planlama yapılmayan bir şirkette her gün başıma farklı bir iş geliyordu; bir süre bir yazılımı türkçeye çevirdim, sonra aniden o yazılımın türkiyedeki en uzamn kişisine dönüştüm, bayrampaşada varoşlarında yedek parça aradım, arada başka bir fabrikada alakasız bir şekilde 1 ay çalıştım, fabrikalara gidip yabancı uzamanların tercümanı ve yardımcısı oldum... bunlar olurken stresin allahını yaşamış oldum, patron ne demektir onu öğrendim mesela. iş hayatı denen kavramdan tiksindim. sadece çıkar, para ve güç mücadelesi yapan vasıfsız ve donanımsız onlarca dam tanıdım, ve hepsi karakter olarak başarısız ama mertebe olarak üstteydiler. kusmak üzereyken işten çıkarıldım. ki hayatımın en kötü 1 senesini bıraktım orda.

şu noktada iş hayatı ve patron kavramları üzerinde yeniden duralım. nedir patron? işverendir, en üstteki kişidir. sana adınla hitap eder ama sen ona "falanca bey" demek zorundasındır. sana bağırabilir, sana laf sokabilir, sana sürekli emir verir. öyle bir intiba bırakır ki üzerinde işten çıktıktan sonra dahi markette karşılaşsan "falanca bey" dersin yine.

iş hayatı ise büyük bir skalayı kapsar, etrafınızdaki çalışanlar falan. hemen hepsinin insani olarak çok zayıf ama çakallıkta bir numara olduğunu anlarsınız. birbirlerinin üstüne basmaktan çekinmezler, hırs, mücadele, para, bunlarla yoğrulmuşlardır. fakat yine iyi anlaşırlar, kavga gürültü çıkmaz. inceden, derinden olur herşey. aynı siyaset gibi, benim erdem saydığım ne kadar şey varsa orada o yok. çok acaip.

talento'nun da bu konuda "patron milletinin puşt tabiatı" isimli nadide bir eseri vardır. benim gibi adamların derdidir zaten bu, o tabiatı puşt görmemizdir. fakat bir gün patron olursam belki görmem. zaten patron olmak lazım, başka türlü zor.

isterim ki siz değerli okuyucularımız da patron olsun. patron olmayana rahat yok bu hayatta. bakkaliye de açsan kendi işinin patronu olursun. olursun da olursun. oh patronluk can patronluk...

Battlethepinkrobots Compilations, vol.4

2009-02-14T02:40:00.013+02:00

valentine's day'e denk gelen yeni bir compilation çalışması ile karşınızdayız saygıdeğer okuyucu. bugün sevgililer günü diye aşk şarkılarının dibine verebilirdim, ya da bugün yalnız olanlar için damardan şırıngayı basabilirdim, ama ben insaniyetli biri olmayı seçtim. şarkılarımız hem aşık olanlara, hem yalnız olanlara, hepsine hitap eden bir toplama oldu. şu albüm şu şekilde piyasaya çıksaydı yüzyılın en klas albümlerinden biri olurdu açık söyliyeyim. çok acaip bir albüm oldu, çeken bir daha çeksin derim. öyle güzel...

klasik olduğu üzere kısa notlarımızı da yazalım şarkılarla ilgili, bilgilensin dinleyici. herşey sizler için, biz sizlerle varız. ayrıca happy valentine's day!!

1 - van der graaf generator - the undercover man

bir progrock efsanesi van der graaf generator, fakat neredeyse yok sayılır ve çok az kimse tanır ya da sever. sanırım bu grubu türkiyede tek seven benim. albümümüz grubun kült şarkısıyla açılıyor; the undercover man. şarkının benim için değeri çok büyüktür, vokalist peter hamill tek başına alır götürür, üflemelilerin de katılımıyla hissiyatın bini bir para olur. bu da böyle güzel bir şarkı işte.

2 - rem - try not to breathe

rem'in en sevdiğim şarkısı budur işte. şarkı gelmiş geçmiş en büyük albümlerden 1992 tarihli "automatic for the people"dan. bu şarkıyı mike stipe'tan başkası söyleyebilir mi bilemiyorum, öyle hakim öyle kendine mal etmiş şarkıyı. herşeyiyle müthiş bir şarkı. yavaş yavaş havaya giriyoruz.

3 - beatles - i'm only sleeping

beatles evrendeki en iyi şarkılardan birkaçını yaptıysa bu da onlardan biri olabilir. taa 60'lardan tınılayan şarkı bugün bile müthiş orjinal geliyor kulağa, beatles'a özgü mükemmel bir ritm duygusu, harika vokaller ve tersten çalınmış sololarıyla şarkı insanı müzikten bezdiriyor. hiçbir zaman bu adamlar kadar yetenekli olamayacağımı bilmek ne kadar üzüntü verici. bazı yönlerden üst noktadalar, çok bariz...

4 - nick drake - made to love magic

çok üzücü bir şarkı, nick drake gibi bir dahi tarafından yapılmışsa etkisi çok daha yıkıcı olabilir. "kimseyi sevmemek için doğmuşum, kimse de beni sevmemek için doğmuş" gibi daha ilk dakikadan yürekleri burkan sözlerle nick drake yine bel altı çalışmış, yine üzerimize üzerimize gelmiş, yine bir şaheser ortaya koymuş. biz de çaresiz dinliyoruz.

5 - jeff buckley - forget her

"made to love magic" in arkasına bunu koymam ülkedeki intihar oranını arttırabilir, şimdi farkettim. genç yaşta kaybettiğimiz büyütk yetenek jeff buckley "insanların ağzına sıçılmasın" diyerek albümüne bile koymadığı "forget her" ile boynumuzu büktürmek için geliyor. sözler ayrı bir olay, müzik ayrı bir olay. yüzümüz gülmedi şu şarkıyı dinledikten sonra anasını satiyim.

6 - tindersticks - can we start again

babalar en klas şarkılarından biri olan "can we start again" ile albümümüze konuklar. çok naif, kendi halinde ve anlam dolu bir şarkıdır, eski sevgililere yazılmıştır. buruk bir sevinç gibi bir şarkı, tam ortada ilginç bir hissiyatı var. adam gibi adam grup tindersticks'den adam gibi şarkı. dinleyin.

7 - the besnard lakes - and you lied to me?

60'ları geri getiren bir kayıt, tonlarıyla, havasıyla. besnard lakes "are the dark horses" albümünü çıkarttığında saykedelik tınılarıyla hemen insanı kendine çekiyordu, kayıt çok eskilerde yapılmış fakat yeni ortaya çıkmış gibi duruyordu. albümün bombası "and you lied to me" bu formülü içeriyor, gitar tınılarından vokallere kadar inanılmaz bir "vintage" havası var, beste de harika olunca tadında yenmiyor. fakat ne yazık ki albümdeki diğer şarkıların bu şarkının kalitesinde olmadıklarını belirtelim. nasıl bir albüm yapmışım allahım boş şarkı yok!

8 - porcupine tree - sleep of no dreaming

şarkı en sevdiğim porcupine tree şarkısıdır. bir kaç kişi için de aynı etkiyi yarattığına eminim, sencere ve emreye mesela. ortak geçmişimizin en güzel anılarından birini yaşadığımız zamanın fon şarkısıydı "sleep of no dreaming", hala dinleyince heryeri kar kaplanmış bir istanbul aklıma gelir. büyük şarkıdır.

9 - bono & mdh band - never let me go

hayatımda en çok dinlediğim şarkılardan biri de budur. "the million dollar hotel" filminin soundtrack'i için u2 elemanlarının aralaarına bir kaç müzisyen daha alarak yeni bir grup oluşturması ile ortaya çıkan o harika soundtrack albümünün en fiyakalı şarkısıdır "never let me go". u2'yu ne kadar sevmiyorsam bu şarkıyı o kadar seviyorum. herşeyiyle görgüye erişmiş bir şarkıdır, işte vokalleri inanılmazdır, altyapısından üflemelilerine kadar herşeyiyle kusursuzdur. üzer sizi, canınızı sıkar, dikkat edin.

10 - coldplay - death and all his friends

coldplay son albümü "viva la vida"yı yaparken bir başyapıt ortaya çıkaracağının farkında mıydı ki? bu şarkı o harika albümün en uç eseridir işte, şarkının bir yerden sonra aldığı yeni form ve muhteşem vokal melodileri, sondaki post rock dokunuşu çok çok üst seviyede, inanın ki hiçbirşeyle kıyaslanmayacak kadar iyi. kulağına güvendiğim ve şarkıyı dinlettiğim her adamın kafasını kırması bunun kanıtı. bay emir son gördüğümde bu şarkıyla yatıp kalkıyordu. inanılmaz bir şarkı, kıymetini bilmek lazım.

11 - metallica - hero of the day

ben bu şarkıyı çok severim. insanların aksine "load" albümünü de çok severim. okhy de sever biliyorum mesela. çünkü güzel albümdür, ölçülü ve efendidir, içtendir. "hero of the day" bence ara dönem metallica'nın yaptığı en güzel şarkılardan biri. son albümü yapacaklarına içten bir "load" daha patlatsalar daha mutlu olurdum inanın ki. bırakın thrash'i slayer yapsın arkadaşım, siz içten iken daha güzel adamlarsınız.

12 - dredg - whoa is me

albümümüz kah ağlattı kah güldürdü, son bir şarkıyla enerjimizi geri kazanalım istedim. dredg orjinal tarzı ile yeni kanallar açtı, "whoa is me" o kanalların en güzel örneklerinden biri. dinleyelim de çilekeş falan nerden çarpmış onu öğrenelim. büyük grup başkalarını etkilemeyle olunmaz mı zaten?

http://rapidshare.com/files/198023543/battlethepinkrobots_vol_4.rar.html

http://uploaded.to/?id=0mdni0

Valentin'e 1, gününe 2!

2009-02-14T00:50:00.007+02:00

Valentine'in günü kutlu olsun arkadaş, beni hırgalamaz. klasik "ay sadece o gün mü sevgiliyiz sanki" edebiyatı da yapacak değilim. bu sadece bütün çiftlerin aynı anda kendini dışarıya atma günü gibi geliyor bana. hertaraf çiftle dolar, herkes birbirininkine bakar, "ooo elemanınki de iyimiş" der yanında sevgilisi varken. ben dedim şahsen bunu defalarca. bir çeşit podyuma çıkma gibi bişey. kendini kanıtlama imkanı da mevcut bu ortamda. hatun kişi de "bak elin adamı çelenk almış, senin alcağın papatyaya sıçayım" der içinden çoğu zaman. bir nevi sevgi ve önemsemenin değeri ölçülür hediyeler ve sağlanan ortam üzerinden. yari ile bir parkta simit yerken "hasktr ya, bugündü demi, unuttum be canım. çiçek ister misin?" diye soran "öküz" adam 3 gün sonra hatunu bıraktı da, Paris'e götürüp Eyfel önünde öpen "aşk çocuğu" sonsuza dek birlikte mi oldu? bakın dalganıza kardeşim.
hiçbirşey yapmayın demiyorum illa, kafanıza göre takılın işte. sıradan bir günde yaşanan küçük ve içten bir farklılık, süpriz gibi. favorim ortalama bir demet papatyadır. hatta demetin sapı parlak, janjanlı bir malzeme yerine eski bir gazete kağıdı ile sarılmış ise daha samimmi olur bence. hem kız trip attığı anda gözü o eski gazeteye diker okursun ince ince. ortam olarak ise en güzeli ev ortamıdır, "malumunuz"!!!
haydi hepberaber sevişelim bugün. sevgilisi olmayanlar ise Cem Yılmaz'ın dediği gibi ekran başında desteklesin. öyle "benim sevgilim yok" tribinin arkasına sığınıp eski sevgiliyi düşünüp kendini zorla kederlendirmeye kasmak, kıç kadar bir odaya tıkılıp oraya buram buram yalnızlık ağıtı pompalamak saçma. he bunu gayet samimmi olarak hergün yapan varsa, gerçekten bu duyguyu yaşıyor ise saygım sonsuz. ama sadece bu gün için özel hazırlanmış bir hüzün pakedine gerek yok hiç.
bir de Mister Deniz'in "abi sevgililer gününde barda tek başına takıl, ekmeği hertürlü çıkartırsın. oltaya takılmak için dolaşan balıklar var!" önerisine bir Burhan Altıntop cevabı ile karşılık vermek istiyorum; len bir "take it easy" demediğin kaldı, New York mu la bura?
e tabi New York olmasa da New Jersey'li. hayat O'na güzel. seneye Valentin gününde ordayım co, bir cheerleader kıstıramazsam blogda rezil ederim seni.

cheerleader'ın da hastasıyız bu arada;

resim de cenabet.com'dan!

Spor3, Cristiano, Fedon, Çağla

2009-02-11T20:13:00.007+02:00

spor3'ü kurcaladım azevel. gerçekten enteresan bir site. hele de yorumcuları ve foto galerileri ile parçalıyorlar ciğerimi. "Barnabeu'da sevişmek istiyor" başlıklı bir foto galerisine girdim. bir hatunun mayolu, bikinili, elbiseli, şulu, bulu fotoğraflarını koymuşlar. ne adını yazmışlar ne de sanını. ilk fotoğrafı koyayım da, bilenler söylesin kim olduğunu ve mevzunun ne olduğunu;

sonra altta alakalı galeriler arasında "Ronaldo iki sevgilisiyle yakalandı" başlıklı olanına girdim. pes diyorum! hani bir hatunla görüntülenince "sevgilisi" damgasını çakarlar ya. fotolarda hep 2 hatun olunca böyle bir başlığı uygun görmüşler. biraz daha kalabalığa karışsa demek ki "orgy" dicekler mevzuya. enteresan işler...

ama enteresan bir durum var fotolarda. Ronaldo'nun 2 rakibi var sadece ve bunlar kesinlikle Ibrahimovic, Kaka veyahut Messi değil. Fedon ve Çağla Şikel! üçüncülük madalyaları bile bunlar kadar bronz değildir eminim.

spor3'ten Çağla'ya kadar uzanan 5 dakikalık maceramı sizlerle paylaşmak istedim. tek temennim bu üçlüyü "Mike in Brazil"de görmek. Reality Kings'e büyük iş düşüyor bu konuda. kendilerine "şu dediklerimi iyi düşünün" diye üsteliyorum tekrardan. haydi, göreyim sizi!

Evet Varg onu de

2009-02-11T03:13:00.001+02:00

New Jersey'den gelen cdlerin bana yazdırdıkları

2009-02-10T17:23:00.008+02:00

her yazdığımız konuya yorumları ile katkıda bulunan, engin görüşlerini bizden eksik etmeyen, New Jersey'in en yakışıklı adamı, Dialethic nickli Mister Deniz'in tee Amerikanya'dan yolladığı cd elime geçti bugün. orijinal "Kayo Dot - Choirs of the Eye" hem de. içine de karışık bir caz dvd'si kıstırmış sağolsun. onun da içinde ne ararsan var; Dave Brubeck Quartet, Dave Holland, Dave Holland Quintet, Don Cherry, Eric Dolphy, Esbjorn Svensson Trio, Freddie Hubbard, Grant Green, Herbie Hancock, John Abercrombie, John Coltrane, John Surman Quartet, Keith Jarrett, McCoy Tyner, Miles Davis, Oliver Nelson, Ornette Coleman, Pat Metheny, Pharoah Sanders, Thelonious Monk, Wayne Shorter. bana 3 tane New Jersey'li cheerleader yollasa bukadar makbule geçmezdi (yok yok, geçerdi aslında). çaktım hemen "Miles Davis - Pangaea", ince belli çay ile çok iyi gitmekte şu dakka.

neyse, şu dakka mevzu Kayo Dot. Toby Driver çok yetenekli bir adam, bu büyük bir gerçek. ama aşırı yetenekli futbolcular fazla popüler olduklarında bazen çok varyete yapıp, topu ayağında fazla tutar, gereksiz pozisyonlara girer ya, Toby de bunu yapar oldu. Tartar Lamb projesi yaptılar ekürisi Mia Matsumiya ile. onca dinledim, aklımda bir nota bile kalmadı. Mia'nın da gideri çoktur bu arada. hastasıyız sülalecek. kemanı güzel çalar. kendisi bir porno koleksiyoncusuymuş ayrıca, yakışır! şunun güzelliğine bakın hele;

Toby'nin varyetelerinden bahsediyoduk ki, kafa Mia'ya bölündü. Tartar Lamb'dan sonra Kayo Dot grubu bir albüm daha çıkardı, "Blue Lambency Downward" adında. avangardlığın kulağına su kaçtı. Ayşeciğin avangartlığa doyduğu an! bunu bu blogda defalarca yazdık, ama yine yazıyoruz. Toby'nin gözüne gözüne girsin de kendisini toparlasın diye. adam ol Toby. biz senin albümünü "yeryüzündeki en acaip şey" diye anlatıyoruz, tee Amerikalardan yolluyoruz birbirimize. aklını başına devşir.
azevel Mister Deniz de "yeni Maudlin of the Well(MOTW) albümü kaydediyorlarmış" dedi ve bir alıntı kopyalayıp yapıştırdı bana; "In a recent blog post on the bands myspace page, Toby has revealed that they have raised enough money to record a new album, all donors will be credited on the new album. Recording is set to begin Feb. 10, 2009."
enteresan gerçekten. Toby Kayo Dot'un bine içine etmişken Maudlin of the Well albümü çıkarıyor. o eski MOTW olmayacağı kesin. değişik kombinasyonlar kurduk kafamızda; "acaba MOTW'i mi Kayo Dotlaştırıp, Kayo Dot ile full avangarda devam mı etçekler?", "yoksa eski MOTW aynen devam edecek de, Kayo Dot yine full avangard kalıp orta yolu hiçbirzaman bulamıcaklar mı?". saçmalıyor da olabiliriz gerçi, boş muhabbet bunlar. dinlersin, görürsün işte. demi ama?

Kayo Dot'un sitesinde fotolara göz attım bir. ve Toby'nin nekadar yetenekli ve enteresan bir müzisyen olduğunun sırrını buldum. şu aşağıdaki fotoyu büyütüp bir göz atın;

Syd Barrett'a benzemiyo mu sizce? evet evet, bi Syd var orda. tribe girdim görünce. korktum hatta biraz da. sanki Syd fotosuna bakıyorum gibi.

daha sonra Syd Barrett fotolarına bakayım dedim netten. şöyle bir tanesine rastladım;

sizce de şu aşağıdakine benzemiyor mu?

vay Tarkan efendi vay! seni Tevetoğlu seni! Metamorfoz hee! iyimiş!

bu yazının özeti şudur;

"her başarılı şeyin altında birazcık Syd yatar!"

Gitar kahramanlarım

2009-02-08T20:07:00.018+02:00

dergiler senede bir kez "en iyi yüz gitarist" falan listesi yaparlar, bilirsiniz. popülaritenin elinde avucunda yeşeren bu listelerde abuk isimler olur, efsaneler unutulur falan filan... sonuçta güvenilmezdirler.

aslında herkesin ayrı bir listesi vardır.

bir de ben olaylara hep şöyle bakarım; bir en iyi vardır, genelgeçer beğeniyle belirlenmiştir ve ortadadır, "zevkler ve renkler tartışılmaz" sözü geçeriz kılınır orada. bir de en sevdiğin vardır, belki sana göre büyük ya da farklı güzel yönleri vardır, ama subjektifsindir, yanlısındır. bunlar karışmamalıdır, birini savunurken diğerinden örnekler verilmemelidir. atıyorum, en çok testament'i seversin, fakat çıkıp testament slayer'dan daha büyüktür, daha kraldır dersen olmaz o iş işte. gorecki senin için büyük adamdır, ama beethoven'ı vardır bu işin, bach'ı vardır, en iyisi gorecki diyemezsin. objektif olmalısındır bu noktada. çoğu kişinin anlayamadığı bir sorundur bu bence.

bu yüzden "en iyi bilmemkaç gitarist" değil listemin adı, yani normalde en iyi saydıklarım değil, "gitar kahramanlarım". benim için en büyükler, en sevdiklerim. ki konu gitaristlik, binbir çeşit yolu var büyük sayılmanın. başlayalım...
.
1 - brian may
çok fena bir gitaristtir. ha şunu söyleyeyim, teknik midir, tekniktir, hızlı mıdır, o da vardır may'de, ama onu büyük yapan orjinal olmasıdır. gitarı, gitar tonu, soloları, hep orjinal bir adamdır. hızlı çıkış veya inişlerinde yavaş yavaş hızlanır mesela, başka kimsede duyamazsınız bunu. hissiyatlı gitaristtir. 8 senedir elektro gitar çalıyorum, dönüp bakıyorum da beni en çok etkileyen adamış diyorum.

2 - david gilmour
hangi büyük gitaristler listesine girmemiştir ki bu adam? pink floyd alemin en büyük ve ulaşılmaz müziğini yapmışsa, bu adamdır sololarıyla, gitarıyla o müziği çevreleyen. bir kere şu vardır, evrendeki en hissiyatlı soloları atma şerefi bu adama verilmiştir. çok klas bend yapar, çok hızlı veya teknik işlere hiç bulaşmaz. ama sorun norveçteki herhangi bir black metal grubunun gitaristine, o bile kabul edecektir büyülüğünü. etkisi böyle geniştir.

3 - erkan oğur
erkan oğur'un yüklendiği misyon, müziğinden veya gitaristliğinden daha önemli olmuş zamanla türkiyede. o gözle bakmak istemiyorum artık ona, çok yüzeysel ve cıvık cıvık bir ortam çünkü o. gitaristliği virtiözite seviyesindedir, perdesiz gitarda tektir, perdeli gitarda da çok çok çok iyidir. teknik ve hızlı olması klasik gitar eğitiminden geliyor. eğitim dediysem kendi kendini eğitmesiyle olan bir eğitim, almanyada okurken günde 12 saate varıncaya kadar klasik gitar çalıştığını anlatır bir ropörtajında. bir ara (2-3 sene kadar) hep onu dinledik, onun gibi çalmaya çalıştık, onu izledik sağda solda. etkilemiştir her haliyle beni, mütevaziliğiyle, işini dikkate almasıyla, doğaçlama yeteneğiyle. en önemlisi hissiyatı ile. çok iyi gitaristtir.

4 - tony iommi
black sabbath'ın gitaristi, metal müziği yaratan adam bu adamdır işte. o boğuk koyu riffleri yazarak sonsuza kadar devam edecek bir tür yarattı iommi, çok büyük bir gitaristtir. blues'dan gelme bir tekniği vardır, sololarında melodik ve hızlıdır, ama onu büyük yapan riffleridir tabii ki. burada "teknik çalışma"dan öte bir "müzik yazma yeteneği" devreye giriyor işte, milyon tane riff yazmıştır önünde bir örneği yokken, buna rağmen boş bir melodi yoktur o rifflerin içinde. büyüklüğü buradan geliyor.

5 - toby driver
müziğe bakışımı değiştirmiştir bu adam. kendisi kayo dot'un lideri, vokalisti, gitaristi, söz ve beste yazarı olur. onun yaptıklarını ilk dinlediğimde aydınlandığımı hissettim, başka hiçbir zaman alamadığım bir haz aldım. parlak fikirler, yaratıcı ve ilham verici besteler onun gücüdür, yoksa gitaristliği yüksek bir seviyede değildir. ama bir kayo dot müziğini ancak o yapabiliyor işte, hatta o bile yapamadı sonradan, ilk kayo dot albümü sonrası bir daha o noktaya geemediler. o ilk albüm (adı "choirs of the eye") bir referansdır, ileride daha da değerlenecek bir şaheserdir bana göre. ve bu adam yazmıştır. tüm müziğimi etkileyen adamdır.

6 - robert fripp
robert fripp dünyaya normal gidişattan başka şeyler anlatmıştır. yaptıkları, yazdıkları ya da gitar kullanımı dünyada başka kimseye benzemiyordu, grubu "king crimson" ile progresif müziğe defalarca kez yön verirken o hep beyin olarak oradaydı. gitaristliği için söylenecek tek şey; daha iyi çalınamayacağıdır. bir anlamda gitar kozmozunun bir ucu fripp'tir, kendince bir yol izlemiş ve o alanın üst eşiğini belirlemiştir. bir de hep oturarak çalar ki ayrık adam olduğunun ispatlarından biridir bu.

7 - adam jones
adam jones fripp'in manevi çırağı sayılır, o ekolden gelmiştir. kendisi tool grubunun gitaristidir, ve yazdığı rifflerle dünyadaki en sıradışı gitaristlerden biri olduğunu kanıtlamıştır. riffleri aksak, savruk, yaratıcı, şizofrenik bir yapıdadır, normal insanın aklına gelmeyecek şeyler diyeyim de kurtulayım bu işten. ilginç bir gitaristtir, beni tarzıyla etkilemiştir, çok severim.

herkesin ayrı kriterleri vardır eminim bu konuda, ben benimkileri yazdım, kahramanlarımı da. kendikileri yazmak isteyen buyursun yorumlara. saygılarla...

Hayat 2

2009-02-07T14:24:00.007+02:00

- 2 gün sonra 3 adet sınavdan oluşan bütünlemelerim başlıyor, ve benim artık okulumu bitirmem gerekiyor. talento gibi sınav kağıtlarına "hocam yaş olmuş 25 bi sakal atın gözünüzü seveyim" falan mı yazsam? işim zor.

- hafızam kötüdür, aklımda hiçbirşey kalmaz. insanları hatırlamam, dün ne olmuş unuturum, 2-3 sene evvel olan olay tamamen aklımdan çıkmıştır mesela, çoğunlukla zor durumda bırakır bu beni. oysa ki ilgi alanlarım için geçerli değil bu, şimdi farkettim. milyon tane müzik dinledim, en ücra köşedeki prog rock grubunun kronolojisinden albümlerine kadar herşeyini aklımda tutabilirim, ya da 5 kitap bir arada okurum da hangisi nerde kalmış unutmam, ya da okuduklarım aklımdan çıkmaz.ne saçma lan.

- star wars'u çok severim. evrensel iyi-kötü hikayesine yaslanmış büyük bir bilimkurgu fantazisi, ışın kılıçlarıyla, jedi sith tribiyle falan, güzeldir, hoştur. 2002 yılında çıkmış "jedi academy" isimli bir pc oyunu buldum aklım gitti, elimizde ışın kılıcı konseyin emirlerini yapıyoruz. "ciuv ciuv" sesi hoparlörümüzden hiç eksik olmuyor. müthiş!

- mavi larktan sonra kırmızı lark içmek zulümlerin en büyüğüymüş.

- andrei arshavin arsenal'e gitti çok acaip.

- bu blogun resmi takımı juventus'tur.

- six feet under izliyorum yeniden, taa birinci sezondan. bilmeyenler için söyliyeyim, dünyanın gelmiş geçmiş en klas dizisidir. tamam lost, dexter, madmen falan da izleriz, çok severiz, fakat six feet under başkadır. madmen de bayaa efsane olmaya doğru yol almaya başladı yalnız.

- son bir şiir; ilhan berk'in türkçenin, türk modern şiirinin en görkemli görüntülerini ortaya koyarak oluşturduğu bir şiir: rondeau. şiir düzyazı değildir, yaygın kanının aksine hikaye anlatması gerekmez, rondeau saf bir şiir tadı almak isteyenler için:

rondeau

Atımı istedim evin göğü gerindi
Çin gülleri bir yerden ordan geliyordum
Öyle sular dağların üstüydü isminiz
Yeşil, o solukları gibi rüzgârların
Bir bin yıl rüzgâr değirmeninizde kaldım

Tep kralları gibiydim öyle yalnızdım
Bir çağda seni bu beyazlığında tuttum
Ak, sabah kalyonlarım hep gökyüzündeydi
Ben rüzgâr değirmeninizde kaldım

İşte ellerin o dünya kadar Akdeniz
Hansı, gecenin pancurunda Berk kuşlarım
Ey benim sığlığım eskim karanlığım siz
Yitik gülüşünün açtığı sular şimdi
Ben o gecelerde saçıydım çocukların
Bir bin yıl rüzgâr değirmeninizde kaldım

Battlethepinkrobots Compilations, vol.3

2009-02-06T23:04:00.002+02:00

Battlethepinkrobots Compilations tüm hızıyla devam ediyor. ama busefer çok farklı bir biçimde. malum havalar soğuk, kapalı, kasvetli, moraller bozuk, kriz diz boyu, şu, bu. açacaksın paranın yettiği içkiyi, atacaksın bu albümü loopa, küfredeceksin Okhy'e, "dostmusun, düşman mı be birader" diyeceksin gecenin sonunda. zaten bloga giren üç beş kişi var, onları da zehirleyim olsun bitsin. çiğköfte gibi bir albüm. yerken iyi, çıkarken kötü!

1- Oceansize - Commemorative 9/11 T-Shirt

Everyone into Position gibi bir albümden sonra Frames'in nete düştüğü haberini aldığımız gibi çektik Mister Ug ile, aynı anda dinledik o gece. O albümü çokiyi analiz etmişti 2 tur dinleyip, ama ben ilk şarkıda takılmıştım. huyum kurusun, Ug hiç sevmez bu huyumu. daha sonra diğer şarkıları dinledim, zayıf gelmişlerdi bu şarkıdan sonra. albümü anlayabilmem, değerini farketmem aylar sonrasına nasip olmuştu. sırf şu şarkı bokuna. mükemmel bir şarkı. hele de benim gibi sizin de bir commemorative tişörtünüz var ise fena üzer adamı. burdan "komando tişört" diyen İlkay arkadaşıma da sevgilerimi iletiyorum! aslında haklı adam, "83/2 bilmemkaçıncı komando birliği" gibi tişörtler de yok değil...

2- A Perfect Circle - The Noose

bilenler bilir bu ızdırabı. öyle bir şarkıdır ki, ingilizce bilip sözlerini anlamanıza gerek yok. onun bokuna öldüğü kalleş yarine ettiği sitemi iliklerinizde hissediyorsunuz zaten. Maynard gibi bir adam ediyor bu sitemi hem. melodiler de sitemkar, delayler kemiriyor insanı. öldürmez, süründürür şerefsizim. fevkaladenin fevkinde gitar tonları var, nasıl da buluyor imansızlar. Behringer V-Amp'ten neden çıkmıyo lan bu sesler? kulaklıkta mı sorun var acep?

3- Dredg - Scissor Lock

Scissor Lock denen Japonistan karabasanı mevzuları. tehlikeli gerçekten. albüm zaten sanat eseri, bu şarkıyı da seçerken zorlandım açıkçası. ama bu başka, evet. en sevdiğim kayıtlardan birisidir bu albüm, enstrüman, atmosfer, vokal bütünlüğü inanılmaz. besteler de 10 numara olunca tadından yenmiyor. ama bu şarkı 11 numara. negüzel söylüyon lan Gavin. adı Gavin ise korkacan, bunu anladım. listenin son şarkısı yapmayı düşündüm ama, uykuyu kaçırmak istemedim açıkçası. bu arada burdan sesleniyorum Dredg'e; hani olm yeni albüm? 2006nın Mayıs ayından beri "yeni albüm geliyomuş" laflarını duyuyoruz! ayıp be!

4- Godspeed You! Black Emperor - Moya

albümün en sakat 5 şarkılık serisi başlıyor bu şarkı ile. kendisinden sonraki şarkı ile gönlümdeki 1 numarayı paylaşıyorlar belki de. ara ara sıra değiştiriyorlar falan. her ruh halinde, her dinleyişinde aynı şeyleri hissettiren, bakışlarımın mal gibi bir taraflara dalmasına sebep olan bir şarkı. şu şarkıyı yapmış olsam Mister Ug ile muhattab olup da beraber blog yazmazdım. şarkıdaki akustik inanılmaz. kopkoyu bir şarkı, karanlık manasında değil ama kesinlikle. kıvamı koyu. kremalı mantar çorbası gibi, civa gibi. özkütlesi hayli yüksek. GYBE'nin bu şarkıdan sonra dağılması gerekirdi belkide. söz möz yok şarkıda ama Ceza yada Sagopa'dan daha hızlı konuşuyor. daha çok kelime barındırıyor. öyle birşey işte, saçmaladım belki de, öhöm...

5- Mogwai - Ratts of the Capital

al sana post-rock! beni bu müzik türüne bağlayan, hayatımı ve müzik görüşümü değiştiren, nice gruplar ağzıyla kuş tutsa beğenemememi sağlayan, bilgisayar ve mp3 çalarımın olmadığı bir dönemde sırf bu şarkıyı progarchives'den dinlemek için internet kafelerde süründüren, hatta ve hatta grubun çıtayı kendilerinin bile ulaşamayacağı bir yüksekliğe koyup, bestelediğine, kaydettiğine pişman olduğu şarkıdır. üstteki şarkı ile çekişir dururlar ama bunun yeri ayrıdır. "lan bunu ben yapsam ne olurdu" cümlesini en içten sarfedeceğim şeydir. anlatılmaz, yaşanır. "aha dur yine çalayım" olursun, benim şuanda olduğum gibi. ve bütün gece döner o, öyle bir huyu vardır. allahından bul Mogwai!

6- Magyar Posse - 6

Mister Ug günün birinde "abi bir albüm buldum, böyle birşey yok. böyle soğuk melodiler yok!" diye paniğe kapıldı, "noğluyo lan?" diye mevzuyu anlamak için çektim albümü. ipim kuşağım denk iken 2007 yılının ağzına sıçıverdik bu albüm ile. sen de allahından bul Ug. sadece ben değil, bir grup insanın da hayatına mal oldu. helal olsun diyoruz yapanlara, böyle büyük hissiyatlarla müzik yapanların arkasındayım her daim. çift gitar, 2 melodi, dakikada 3 trampetli, bol tütsülü gotik doom gruplarından bahsetmiyorum tabiiki. albümdeki şarkılar 1,2,3,4,5,6,7 olarak adlandırılmış. gerçi myspace'de farklı bir ad konmuştu bu şarkıya ama, aklımda değil şuan. 5 şarkı boyunca geren albümün patlama noktası kesinlikle. üstteki 2 şarkıyı yapan gruplarla birlikte en sevdiğim post-rock grubudur. bu 3lüden gayrı dinlemiyorum da gerçi çok zamandır. neyse, fazla uzatmayalım. 6 felakettir. hani "bir sepette yedi yumurta var. altı çıktı, kaç kaldı?" sorusu vardır ya, cevabı "hepsi kırılır" olan. bu da öyle, bu şarkı olmasa diğerlerinin de kıymeti kalmazdı, gibi. ne dedim ben?

7- Jaga Jazzist - Swedenborgske Rom

üsttekiler post-rock yapıyor ise bunlar da post-jazz yapıyor diyelim. üstteki gruplardaki, müziğin teknolojik yönlerini iyi kullanmanın yanında büyük hissiyata sahip olma özelliğine ek olarak büyük bir teoriye sahip olduklarını yaptıkları müziğin her noktasında belli ediyorlar. 3:30a kadar usul usul giderken, koro vokal ve yaylılarla ruhumuzu okşarken, o andan itibaren dönüşü olmayan bir yola giriyor şarkı. 5 dakika boyunca aynı sakat melodi etrafında katman katman büyüyor da büyüyor. kartopuyken çığ oluyor. her dinlediğimde aptal gibi olurum. gol sevincinde arkadaşlarını köşe gönderine çağıran Hakan Şükür şaşkınlığını alır sıfatım.

8- Ulver - All the Love

2007 yılını zehir eden bir diğer albüm daha. Garm'ın yapmadığı bir bu kalmıştı, bunu da yaptı. daha albümün başındaki 2 şarkı ile 2 golü attı bize. sonra kontrollü bir oyunla birkaç gol daha buldu. ilk yarıda farkı açtıktan sonra 2. yarı pek zorlamadı kendini de bizi de. Barcelona gibi albüm. albümün tarifi tam olarak budur benim için. şarkının tarifi yoktur. Garm'ın tarifi ise şarkının her noktasında var, böyle birşeyi ilk defa yapmasına rağmen. "Garm nedir?" diye sorarlarsa cevabı 2:05de olmadık yerden giren ters piyanodur mesela. kulaklıkla ilk dinlediğimde başka biryerden geliyor sandım sesi. yoksa öyle birşey yok da benim mi kafamda oluşuyor bu piyano melodisi? bir bakın hele, siz de dinleyin babanızın hayrına. cevabınızı bana bildirin, kıllandım çok. (albüme yönlendirme çabaları)

9- Opeth - Burden

bu da 2008in en bomba albümünden nadide bir şarkıdır benim için. daha evel albüm hakkında birşeyler yazmıştım, "bu yılın en büyük albümü, 'My Arms Your Hearse'den sonra 'Blackwater Park' ile birlikte en iyi Opeth albümü" demiştim.aynı şeyler hala geçerli benim için. eşsiz bir mellow havada, harika icra edilmiş bir beste. dozunda hüzün, bolca prog rock esintileri, harika klavyeler, 10 numara vokal ve vokal melodileri, özenle yazılmış gitar solo atışmaları da cabası. he bir de enteresan bir outro denemesi. daha ne olsun! Opeth yapıyor kardeşim, artık tam olarak eminim. hiçbir şüphem kalmadı bu gruptan. Mikael de konserlerde isterse mezdeke şov yapsın, çükümde olmaz afedersiniz. bize böyle albümler, böyle şarkılar gerek.

10- Nick Cave & The Bad Seeds - Black Hair

rock alemlerinin "Hairy Mature" abisi, adam gibi adam, karizmanın sözlük karşılığı olan Nick Cave dayının PJ Harvey ablamızın ardından yaktığı ağıttır. sözler felakettir zaten. arkada ise Warren Ellis amca akordiyonla gerer mevzuyu. Nick'in üstüne gelir, daha da üzer adamı. "The Boatman's Call" albümü için sıradan, senin benim gibi adamlar için ise inanılmaz bir şarkı. hele sonda "Today she took a train to the West" der ki, nekadar basit ve içten bir anlatımdır o. PJ Harvey'in götü kalkar o günden sonra tabi. yanlış yaptın be Nick abi, kaçan kovalanır!

11- Shining - Ytterligare Ett Steg Narmare Total Javla Utfrysning

İsveç blackmetalinin Justin Timberlake'i olan Kvarforth'un grubu Shining'in ebemizi belleyen "V:Halmstad" albümünün giriş parçası. "Yettigari" diye anıyorum bu şarkıyı. şarkının adını kopyalamadan yazana Lindsay Lohan veriyormuş. bunu duyar duymaz ezbere giriştim ama yine nafile, kopyalayıp yapıştırdık. albüm de 2007'de bana yapıştırdıydı aynen bu şekil. aslında şarkı değil de, albüm yapıştırdı. 2007'mi mahfetmişim be arkadaş. şurada dlikanlı gibi bir açıklama da yapayım; aslında ben bu albüme bu grubun "Besvikelsens Dystra Monotoni" parçasını koyacaktım. Yettigari'yi koymuşum. ama aşağı kalır yanı yok. beni yıllarca mesafeli kaldığım blackmetal ortamlarına atan albümdür. gerçi o ortamla ilişiğim bu ve bir iki gruptan ibarettir hala. Identity filminden efsane bir alıntı ile başlıyor parça ve albüm: "As I was going up the stair, I met a man who wasn't there. He wasn't there again to-day. I wish, I wish he'd go away". hayatımda yorumcunun acısını en çok hissettiğim albümdür. bu şarkıda da durum bundan ibaret. sanki vokali yaparken bir taraflarını jiletle kesiyorlar veledin. gerçi bu da uzak bir ihtimal değil, adamın şekle bakarsak. bi ara arkadan öksürük, tıksırık sesleri bile geliyor. can alıcı, gaza getirici riffler havada uçuyor. aralara ise güzel akustik gidişler var enfes vokal şekli ile birlikte. şarkı ne ise albüm de o, ona göre organize olun. öf amma çok şey yazdım bu şarkıya, yeter.

12- Thom Yorke - The Eraser

Thom amca tek başına laptop'ı ile yapmış diye duydum bu albümü. gördüğüm yerde "abi ses kartın ne?" sorusunu patlatıcam kendisine, daha selam vermeden. gayet minimal, gayet naif, tribin bini bir para. aynen Thom Yorke gibi bir albümün en sevdiğim şarkısı. güzel bir bitiş şarkısı olacağını düşünüp koydum kompileyşına. cızırtılı, can alıcı bir melodinin arkasına beklenmedik ters bir ritm girerek bitiyor şarkı. ya ritm ters, ya da ben melodiye yanlış yerden başlıyorum, yanlış kuruyorum kafamda. bir bakın hele, bana yardımcı olun. (yönlendirme 2)

linkleri de şöyle vereyim;

http://uploaded.to/?id=rkyczw

yada;

http://rapidshare.com/files/194383122/ugandokhybattlethepinkrobots_compilations_vol3.rar.html

şarkıları biliyor olabilme ihtimaliniz yüksek. ama bir de şu anlattıklarımı düşünerekten, hepsini aynı albümün içinde dinleyin. vallahi ben apayrı bir hava aldım. (yalancıyı Ali Kırca ....)

Unutulanlar serisi, vol. 3

2009-02-04T17:05:00.010+02:00

evet, yine düşündüm taşındım kimler unutulmuş diye. buldum üç beş isim. bulmuşken tekrar unutmadan yazayım dedim. devam ediyoruz kaldığımız yerden...

Hakan Tecimer

ekşi'de bir arkadaşımız güzel bir tanımlama yapmış Hakan için; "Tuncay Şanlı ile Arda Turan arası bir stile sahipti". gerçekten öyleydi Hakan. Arda Turan'dan çok daha teknik, Tuncay'dan daha kontrollüydü. fakat hızlı olmak ile koşmak arasında fark vardır herzaman. koşmayı pek sevmezdi. ama göz zevki bir futbolcuydu Hakan. ayağından top almaya göt isterdi kibarcası. kısa bir dönem "Oğuz-Aykut-Hakan" üçlüsü ile fırtına estirip "Metin-Ali-Feyyaz"ın tek rakibi oldular o dönemde. kişisel ve objektif görüşüm ise, bu üçlü MAF'tan daha yetenekliydi. ama kısa sürdü işte. Hakan gittikçe düştü oyundan. kayboldu gitti. hayranı olduğum Pesic'ten sonra O giydi 7 numaralı formayı. sırf bu 2 adam yüzünden o 7 numaralı formanın yeri ayrıdır gönlümde. en son 2. lig kulüplerinde teknik direktörlük falan yapıyordu sanırım. ama tam emin değilim. hörmetle selamlıyoruz Hakan Tecimer'i. O'nun şu güzel röportajını da ekleyim, tam olsun...

Manuela

şöyle bir dizi vardı ki, gayet enteresandı. şu dakka olsa seyrederim. ikiz kardeşler vardı, ikisini de aynı hatun oynuyordu. gideri de vardı kızcağızın. Manuela gayet masum bir tipti, düz sarı saçları vardı. ve çocukluk dönemlerimde sarışın manyaklığım olduğu için kaçırmazdım diziyi. hatta şöyle birşey söyliyim size; henüz 3-5 yaşında, çük kadar iken Santa Barbara dizisindeki Kelly denen hatun için senin-benim kavgası yapıyomuşum amcamla. o kadın da Robin Wright Penn'in çıtır haliymiş gerçi. maldan anlıyormuşum o yaşta bile. Sean Penn'i bu sebeple zerre sevemedim sanırım. neyse, diziye gelkcek olursak, bu Manuela'nın bir ikizi vardı, kazada yüzünde büyük hasar oluşmuş. falan. O'nun saçı ise dalgalıydı. kocası ile birbirlerini öldü biliyorlarmış. kocası da Manuela'ya yazmış karısına benziyor diye. ikiz kardeşi olduğunu bilmeden tabi. sonra da Manuela'nın ikizi icraata geçiyordu falan. kötü kalpli dadının da desteği ile. karanlık odada takılırdı bu ikiz kardeş hep. ve aklıma hep Lost'daki Jacob gelir bu hatunu düşündüğümde. ortam aynı gibiydi sanki. yok yok, Jacob o hatun, çözdüm mevzuyu. ada da Manuela'yı istiyor!

Devran Çağlar

geçen hafta Mister Ug compilation kapağında O'nu onurlandırarak beni ve nice unutanları utandırmıştı. ben de özür amaçlı Devran abiyi de ekleyim dedim bu konuya. şu yandaki resmin tatlılığına bakarmısınız! böyle tatlısını gördünüz mü? şeker kız Candy gibi kitabıma. ne Aydın'ı, ne Fatih Ürek'i, ne de kralını tanırım. benim için en delikanlısı Devran Çağlar idi o müessesede. gerçi bu adam bu işin öncülerindendir. Bülent Ersoy ekolüdür. o sebeple bu en başta yazdığım isimlerle adının geçmesi bile hakarettir. ama saygımdan dolayı daha ağır hakaretler etmek yerine böyle bir hakareti seçtim. yıllarca delikanlılığını koruduğu varsayımım tamamen bıyıktandır. kesmedi yıllarca adam. gönlümüzde taht kurdu bu davranışı ile. az buz da değildi bıyığı, gürdü. tükürse orda kalırdı, çorbanın yarısını emerdi kaşıktan. ama duydum ki kestirmiş sonunda, hem de pipisiyle birlikte. hadi çükü kestin, bıyığı ne kesiyon. yanlışlıkla mı kaydırdın jileti?

Playmen

gavurun Playboy'una karşılık "yerli malı, yurdun malı" felsefesi dahilinde 80lerin ortasında çıkmış harika bir dergidir kendisi. pederin arşivde vardı bunlardan baya, gerçekten güzel bir dergi olduğunu oradan biliyorum. ve işin ilginci, nette bu dergiyi kurcalarken ilk sayısında rahmetli, Türkiye'den çıkan en güzel kadınlardan biri olan Derya Arbaş'ın kapak olduğunu öğrendim. pederin arşivde de Derya Arbaş kapaklı bir Playmen hatırlıyorum çok net bir şekilde. demekki peder ilk sayıdan takip etmiş, vay hınzır! kimleri kimleri gördüm ben o dergide. ver elini Harika Avcı, ver elini Yasemin Evcim! keşke yerini bilseydim dergilerin ama kesin atılmıştır zaman içinde. gittigidiyordan satılıyor kendisi, düzsem mi acaba seriyi. 90ların ortasında yayından kaldırılmış, çok yazık. yok yok, ben seriyi düzeyim!

Pete Sampras

tutturdular bir Nadal, Federer, kıl, yün, tüy. Sampras ne çabuk unutuldu gençlik? hadi 30 yıl evel olsa neyse de, daha dün bıraktı adam. ayak izleri duruyor toprak kortlarda. forumun birisinde adamın biri çok güzel birşey söylemiş; "Pete Sampras bana göre en iyisidir ve öyle de kalacak çünkü o en iyiler zamanında şampiyonluklarını kazandı Agassi, Becker, Rafter, İvanisevic bunların hepsi üst düzey tenisçilerdi ve Sampras bunları yenerek şampiyonluklarını kazandı". helal olsun çocuğa. ve şuanda tam olarak aklıma gelmeyen bir ünlü basketbolcunun (sanırım Steve Smith'ti) bir cümlesini aklımda kaldığı kadarıyla aktarmak istiyorum; "Jordan'ı savunmak, Pete Sampras ile 4 saat boyunca maç yapmak gibidir". bu sözü açmaya gerek yok, anlayan anladı. he kaşı gözü düzgün çocuktu ama, ne Federer gibi bebek yüzlüydü, ne de Nadal gibi orasına burasına bandana takıp saçı badem yağıyla besleyip, kıllarını, yünlerini törpüleyip şekil şekil pozlar vermiyordu. hadi Sampras'i geçtim, daha Agassiler, Beckerler var. hadi onları da geçtim, Hülya Avşar var. Hülya'nın da gençliği gider hertürlü, konuyla alakası olmasa da. aramızda kalsın!

Miami'li Zo

2009-02-02T23:29:00.003+02:00

kısa bir süre evel yaşayan bir efsane parkelere veda etti. ve ben o günden beri bir yazı yazmayı düşünüyordum O'nun hakkında. ve O'nun hakkında bir makalenin olduğunu hatırladığım eski Fast Break dergilerini kurcaladım. buldum da.
kahramanımızın adı Alonso Mourning, nam-ı değer "Zo" abimiz. kendisinin yeri herzaman ayrıdır gönlümde. lakin nba'a adım attığı 92 drafti dahil herzaman Shaq azmanının gölgesinde kalmıştır bir nebze de olsa. ama NBA müessesesinin gelmiş geçmiş en büyük pivotlarından birisi olarak anılacaktır hep. saha içinde, 97 play-off'larında koskoca Knicks'e allah ne verdiyse tekme tokat dalacak kadar hırslı, saha dışında ise tam bir beyefendi ve hertürlü yardım kampanyalarının öncü ismi olup, benim olduğu gibi birçok kişinin kalbinde yer edinmişliği vardır.
12 yaşında ayrılan annesi ve babasının bıraktığı Fanny Threet yetimhanesinde büyümüştür kendisi, ve burada adım atmıştır ileride efsane olacağı basketbol mevzusuna. büyük ilerleme kaydederek kolej takımlarını peşine takmıştır, seçimi ise Georgetown olmuştur. burada da en iyi oyuncu, en iyi savunmacı gibi ödülleri toplamıştır tek tek. kulüp tarihinde Patrick Ewing'in yanıbaşındaki yerini almıştır. 92 draftlerinde Shaq pandasının ardından 2. sırada Charlotte Hornets tarafından seçilip, daha NBA'e ayak basmadan Nike ile 5 yıllığına 16 milyon dolarlık bir kontratı kasaya koymuştur. Charlotte'ta oldukça başarılı olup Miami'ye takas olmuştur. O'nun hatırlanacağı forma herdaim Miami olacaktır. 90ların sonunda esen Miami fırtınasının baş mimarıdır kendisi Tim Hardaway ile birlikte. daha sonra New Jersey'de bulmuştur kendini. ama bu dönemlerde geçirdiği böbrek hastalığı yüzünden 2 yıl sahalardan uzak kaldı. yılmadı, savaştı, geri döndü. sonra tekrar yuvasına, Miami'ye döndü. kariyerindeki tek eksik olan şampiyonluk yüzüğünü de cebe koydu 2006'da. hem de Miami forması ile. daha sonra ise sakatlıklarla uğraşmaktan gına geldi adama. vücudu artık bu yükü kaldıramamaya başladı, bıraktı bu işleri.
7 kez all-star, 2 kez yılın savunmacısı seçilmiş olup, Dream Team ile olimpiyatlarda bir altın madalya, dünya şampiyonalarında ise birer altın ve bronz madalya almıştır. bir de şampiyonluk yüzüğü tabi.
he bir de çok yakışıklıdır kendisi, gideri büyüktür her yaşta!

Davos mevzusu

2009-02-01T12:25:00.007+02:00

liseden bir çocuk var facebook'da, sürekli "akp darıca kolları", "akp çok büyük parti", "erdoğan herşeyimizsin" gruplarına davet gönderiyor. birkaç kez sildim bu durumdan sıkıldığım için, yeniden ekledi, elim kolum bağlandı. geçen gün gönderdiği "erdoğan davos fatihi" isimli grubun davetidir beni buraya post yazdıran. bu konu hakkında iki çeşit lafım var:

1 - siyasetten ciddi anlamda tiksinen bir adamım. ben dinleri de geçip insani erdemlere inanan bir adamım, oysa erdem adına hiçbirşey göremiyorum siyasette. ve doğal olarak da akp ya da erdoğana da bir sempatim yok. fakat erdoğan'ın davos'ta yaptığı tavrın "oy toplama" adına olduğuna da inanmak istemiyorum bu noktada. insanlığa biraz olsun inancım varsa, en allahın belası adamın bile orada o tavrı gösterebileceğine inanmak zorundayım. erdoğan'ın fikirlerine osuna busuna inanmamın imkanı yok, hiçbir ortak noktamız da yok, fakat insanlığına inanmak zorundayım. insanları fikirleriyle, inandıkları ideolojiyle ya da inancıyla yargılarken insani yanlarını neden çöpe atalım ki? bu yüzden şahsım adına erdoğanı içtenlikle kutluyorum.

2 - fakat dikkatimi yeniden çeken şey; erdoğan ingilizce bilmiyor! ya yuh be arkadaşım, türkiyenin başbakanı ol, 2 kelime protokol cümlesi bile söyleyeme. ne utanç verici şeydir? tavrınla gurur duyarken cahilliğinle de utanç duydum erdoğan. çok şaşırtmaç bir adammışsın açık söyliyeyim.

"birand gündemi yorumluyor" hesabı birşey oldu ya bu, ben de birand tribine girmedim değil. birand olmak çok ilginç birşey olsa gerek. millet seni izliyor diye göt diyemezsin çük diyemezsin, bir acaip sıkıntı bir acaip gerilim. stüdyo dar, göt içi kadar, klostrofobik ortam falan. ah birand can birand. senin işin de zormuş bunu anladım.

25

2009-02-01T01:10:00.005+02:00

okhy saolsun, çok duygusal bir yazı yazmış. eşşek kadar adam olmuş gibi hissediyorum kendimi iyiden, çeyrek asır lan bu, 25 ne? insan cidden kötü hissediyor. bir süredir yazamıyordum, ben diyeyim finallerim vardı kol gibi, siz deyin "üşeniyorsun lan işte, boşladın blogu", sonuçta yazasım yok gibiydi, 25 olduk da post atabildik, bari buna yaradı 25 olmak. hiç yoktan iyidir.

yani, nice mutlu yıllar bana işte...

Nice 25lere Mister Ug!

2009-02-01T01:01:00.003+02:00

2001'de tanıştık Mister Ug ile. üni'nin ilk günüydü sanırım, ya da ikinci günü. Dokuz Eylül Üniversitesi'nin İ.M.Y.O. kampüsünde B bloğun kapıdan girişte, soldaki ilk sınıfındaydı dersimiz. biraz geç kalmıştım, ama hoca falan yoktu. içeride daha evelden birbirini tanıyan fırlamaların yaygaraları kopuyordu, te koridora kadar geliyordu sesler. sınıfın kapısının solunda kullanılmayan bir öğretmen masası vardı, üzerinde de bir hippi oturuyordu. adam harbi hippiydi lan! ama belli ki farklı bir şehirde okumaya gelmiş olmanın çekingenliği vardı içinde. dersin o sınıfta olup olmadığını sordum, "evet burda" dedi. "niye girmiyon abi ozaman?" dedim, "abi görmüyonmu içerideki kıyameti, kendimi hazır hissetmiyorum sanırım" gibisinden birşeyler söyledi. üç beş kelam ve tanışmadan sonra girdik sınıfa ikimiz. sınıf dünya karması gibiydi. ama bu adam diğerlerinden farklıydı bariz, birtek onla kafamızın uyacağını düşündüm en baştan. O'nun ürkekliğine destek oldum ilk dönemlerde, gezdik dolaştık, şehir tanıtımı yaptım bol bol. Kemeraltı'ndan O'na ayakkabı aldığımız günü bile unutmam. öyleyken böyle oldu, gelişti arkadaşlığımız. çok şey paylaştık bir sene boyunca. bir sene boyunca sabahladık, dertlerimize, mutluluğumuza, aşklarımıza, kılımıza, yünümüze ortak olduk. az mı Sabbath çaldık rutubet kokulu stüdyo köşelerinde, az mı çürüdük Akdöküm denen nazi kampı fabrikada staj yaparken. tek tek anlatmaya kalksam 4 gün sürer sanırım. derken bölümden soğudu, döndü memleketine. baya bi uzak kaldık, sonra tekrar irtibata geçtik. hayatımın en boktan dönemlerinde bana destek oldu olabildiğince. evini açtı, kol kanat gerdi bana İstanbul köşelerinde. kendi kadar güzel insanlarla tanıştım O'nun sayesinde. şuanda beraber bir blog yürütüyoruz, ama ilerde kimbilir neler yapacağız, haddi hesabı yok. o adam artık 25 yaşında, çeyrek asırı devirdi. ki bizim bu çeyrek asırlar diğerlerininki gibi kolay değildir, bilirim. ama alnının akıyla başardı, güzelliini, kişiliğini, duruşunu herdaim korudu bu hippi herif. ve herzaman her sözüne saygı duyacağım, "höt" dese bile ondan bi anlam çıkarmaya uğraşacağım biri oldu. nice 25 yıllara dayı!, nice diyorum ama, iki 25lik daha çıkarırsak ne mutlu. sana da bulduğum en güzel pastayı koydum, çaktırma! sağ lobuna rusça "dayı doğumgünün dündü demi? hay amk! olsun abi, alıver artık!" yazdırdım. mum dikemedim, ayıp olurdu! parmaklama pastayı! ortadan da yeme!

Ezeli Rekabet

2009-01-30T19:19:00.055+02:00

Bill Russell - Wilt Chamberlain

Coca-Cola - Pepsi

Tuberg - Efes Pilsen

Metallica - Megadeth

Fenerbahçe - Galatasaray

Kadir İnanır - Cüneyt Arkın

David Gilmour - Robert Fripp

BMW - Mercedes

Magic Johnson - Larry Bird

Sibel Can - Hülya Avşar

Porsche - Ferrari

Smirnoff - Absolut

Dodge Charger - Ford Mustang

Hobby - Tadelle

James Hetfield - Dave Mustaine

Rambo - Rocky

Pink Floyd - King Crimson

Michael Jordan - Karl Malone

Stratocaster - Les Paul

Bonibon - Ufo

Mc Donald's - Burger King

Robert De Niro - Al Pacino

Tom - Jerry

Road Runner - Coyote

Günün Blogu'yuz, gururluyuz!

2009-01-28T02:06:00.000+02:00

Bloxoo'da günün blogu olmuşuz! bizim için kısa sayılabilecek bir sürede hem de. gururluyuz, onurluyuz, bu gece rahat uyuyacağız. destek olan, önem veren, 3 satır da olsa okuyan, kendinden 5 kelime birşeyler bulan herkese teşekkür ederiz. şuanda Monaco ile Galatasaray maçı sonundaki İlker Yasin modundayım. ekip arkadaşım Mister Ug'un ise kaba etinde pireler uçuşuyordur şuan. yarın sabah çakar mevzuyu, O da birşeyler yazar...

şunu da ilave edeyim, anı olarak kalsın;

Nouma, Güiza'yı diskoya götür!

2009-01-27T12:56:00.001+02:00

Daniel Güiza, namı değer "okçu" arkadaşımız maalesef istediğimiz düzeye erişemedi birtürlü. herkes çok acımasızdı ilk dönemlerde, ben herzaman sempati ile baktım kendisine. en çok gol kaçırdığı dönemlerde bile oyun içindeki katkılarını görmezden gelmedim. ki ben kendi takımımı ve futbolcularımı insafsızca eleştiren bir herifim. buna rağmen ipe çekmedim Güiza'yı. çünkü O'nda birşeyleri yapabilecek bir potansiyelin olduğunun farkındaydım. İspanya liginde penaltısız 27 gol atabilen birisine pırt diye kötü futbolcu demek birazcık abes kaçar kanımca. ama daha sonraları bu eleştiriler büyük bir baskı halini alınca adamın boş kaleye bile eli ayağı titrer oldu. özgüvenini tamamen kaybetti. kendisi dışında gelişen bir olay olan bonservis ücreti konusunda da ezildi, o ücretin altında kaldı. duydum ki özel hayatı da boku yemiş durumda. futbolcuların en çok üzüldüğüm yönüdür bu, koca Adrianolar bile ne hale düştü özel hayat problemleri yüzünden. bu yazıyı Güiza'yı savunmak amaçlı yazmıyorum kesinlikle, sadece O'nun için üç beş satır karalayım dedim şu futboldan uzak blogumuzda. herkes cenabet derdi Güiza'ya boş kaleye kaçırdığında, adam dün açıklama yapmış "4 aydır tekim bile yok" diye. geceleri alemlerde diyordu millet, ama tam tersi çıktı adam. kapanmış kalmış tek başına. "Nouma Güiza'yı diskoya götür" diyorum burdan kendisine. şu sempatik, acılı surat ifadeli arkadaşımıza bir yardımcı olun. kaybetmeyelim, kazanalım şu herifi. kazanmak için her yol mübahsa eğer, bir güzellik edin adama. babam 1977 yılında Adana'da okurken oturduğu Yeşiloba mahallesinin futbol takımının kahramanı durumundaymış daha yaşı 18 iken, o çocuk yaşlarda. takım arkadaşları olan ağabeyleri babamı da alıp takımca geneleve gidiyorlarmış. sıkıntısı olanın sıkıntısı gideriliyormuş ozamanlar için gayet normal olan bir yöntemle. buradan Fenerbahçe camiasına sesleniyorum; bir Yeşiloba kadar olamadınız be!

dipnot: Vince Carter bile smaçlardan sonra Güiza işareti yapıyo!

Haftasonu alkol

2009-01-26T13:15:00.000+02:00

başlığı Aceto'nun "haftasonu futbol" postlarından iç ettim. felaket sıkılıyordum cumartesi günü, tam o anda liseden arkadaşlarım "olm pes oynuyoz, gelsene" dedi. "olm sıktı buara futbol muhabbeti, keyfim yok, gelmeyim" dedim. bir yandan da ne yapabilirim diye düşünürken gece 9 oldu saat. aynı ekip busefer "olm içicez, gelcen mi? Jack Daniel's var bak!" dedi. hiç düşünmeden "geliyorum!" dedim. böyle de menfaatçi bir tipim. böyle bir tip var bende! bana 500milyar çıksa burdaki kimseyi tanımam!
sonra aldılar beni arabayla, "olm kilerin anahtarını bulamadım, alamadık viskiyi, bi Smirnoff çakalım!" dedi. "ok" dedim. bu arada bu Ersin adlı arkadaşım da bu blogu okumakta arada sırada. Bulgaristan'dan bilimum içkiyi getirtir, kilerine saklar. neler var kimbilir. "olm Ersin, patlatıcam o kileri bir gün" diyorum kendisine buradan. söylemedi demesin!
bu sırada hesaplar yaptık "olm bi Smirnoff alcağımıza 2 Istanblue mu alsak?" diye. "ok" dedi millet. sonra Ersin ile bir alışveriş merkezine girdik. Istanblue'yu arıyorduk raflarda, Ersin bir an Smirnoff ile gözgöze geldi. "anuna korun Istanblue'nun, Smirnoff içecem, bira ile devam ederiz" dedi. herzaman olduğu gibi elmalısını çekiverdi raftan "tıssst" diye. "tıssst" efektini mister ug çokiyi bilir, hahha! bir de elma suyu aldık, cips mips, Ersin "viski sözünü veren benim, hesabı ben ödücem" dedi, geçirdi karttan tıssst diye. yakışır! bütün gece komiklik, şakalar. yer yer ciddi konular, yer yer hatun milletini çekiştirmeler, yer yer eski anılar, aşklar, sevişmişlikler derken kafa 1 oldu tabi herkesin. bu sırada tv falan da izledik. Erkin Koray sıçtı kafamıza Ferhat Göçer'in programında. O'nun da etkisi vardır kafada. en enteresanı da gecenin bitişi oldu aslında. türklüğümüzü belli ettik yine. acıktık, kellepaça içelim dedik, iki arkadaş "ben gelmem olm, uykum var" dedi. diğer üçümüz ısrarcı davrandık, ama caydıramadık herifleri. 2 arkadaş evden tencere alıp gittiler meşhur "Bolkepçe" adlı çorbacıya. yeryüzünün en dandik çorbacısıdır, ama güzelliği o dandikliktedir. daha evel içinden kıkırdak çıkmıştı hatta, yine çıktı o gece. giderken yanlarına bir bardak verdim "sirke koydurun lan buna" dedim, o da geldi sağolsunlar. çorbalar içildi, saat 5 oldu, yattık. 2 erkek yer yatağında, 3 erkek de 2 kişilik bir yatakta zıbardık. 10da kalktık, fix menü, börek ve çay. normalde fix menüde kıymalı börek olur, onu yersin, kıymadan çok soğan vardır içinde, bütün gün mide ekşir falan. busefer o olmadı, tek eksik o idi.
bu yazıdan çıkarmanız gereken bazı sonuçlar var ey okuyucu. yaş oldu 25 ama hala lise arkadaşlarımız var bin şükür. 9 sene evel ne isek hala aynıyız. he busefer sabahın 8inde yahudi mezarlığının dibindeki duvarda değil de kendi evimizde keyifle içiyoruz, ama herşey aynı bok aslında. değişen birşey yok, negüzel! yazıdan çıkarılan diğer bir sonuç ise en başta belirtildi zaten, ne menfaatçi adamım ben be. alkolü duyduk, hemen pantolonu giydik falan. yok lan, menfaatçi değilimdir aslında da, öyle sıkıntılı bir anda "abi Jack var, kop gel" denir mi insana? kimin yüreğinde bir coşku oluşmaz ki? bir diğer sonuç da Ersin efendinin kileri. viskiler, mavi bandrollü Malbuşlar, votkalar fulldür, nataşa bile vardır belki. orayı hedef gösteriyorum buradan, patlatmak farz. avantamı verene açık adresi verebilirim!
yazıdaki en büyük sonuç ise hepimizin Türk olduğu gerçeğidir. istediğini iç, votkalar, viskiler, istediğini dinle, Radioheadler, Pink Floydlar, Ulverler, o gece kellepaça ile biter! bizim tencere ile getirtme olayı daha bir Türklük gerçi, yapacak bişi yok!

son olarak da şunu söylemek istiyorum;

Adriana Lima "birdaha kellepaça yemeyeceksin" dese, işkembe bile yemem!

Battlethepinkrobots Compilations, vol.2

2009-01-23T13:51:00.000+02:00

evet sevgili okuyucu, sırada battlethepinkrobots kompileyşınları serisinin 2. toplaması var. okhy'nin konseptine bağlı kalarak hoppala şarkılardan göztaşartıcı yürek burkan eserlere doğru ilerliyoruz, kakarakikiri girdiğimiz albüme salyasümük ağlayarak çıkıyoruz, işte battlethepinkrobots toplamalarının klaslığı da burada ortaya çıkıyor zaten. adet olduğu üzere şarkıları kısaca anlatalım şimdi. herkese iyi dinlemeler.

1 - keane - atlantic

keane'in "under the iron sea" albümündeki diğer şarkılara (ve keane'in diğer şarkılarına) benzemeyen tek şarkı, albümün nadide çiçeği, hatta biraz daha ileri gidersek "bozgunda çiçek". keane gibi piyano tabanlı, vokal melodilerinin yürüttüğü bir brit rock yapan bir grup için ekstra garip bir şarkı, soğuk bir havası var ama ağır aksak gitmesine rağmen üzücü de değil. albüme bir acaip girdik, hayırlı olsun.

2 - alice in chains - would

breh breh breh, şarkıya bakınız sayın okuyucu, grunge efsanesi alice in chains'in "dirt" albümünden bir klasik. daha geçen arkadaşlarla oturmuşuz, gecenin bir vakti, o sırada bir ara "would" çalmaya başladı. ben "bu şarkıyı yapsaydım hiçbirinizi tanımazdım" dedim. bay emir "oha bu nasıl şarkı" deyip suratını buruşturdu. bay emre "layne staley nasıl ama, şeytan karizması var herifte" dedi. bu da böyle bir anımdır.

3 - beirut - a sunday smile

2008 senesi benim için bu şarkıyı binlerce kez döndürmemle geçti, bir ara bu şarkıyı yedim, bu şarkıyı içtim. o kadar benimle iç içe oldu ve bazı olaylarla içselleşti ki buraya almadan olmaz. canımdır.

4 - steven wilson - significant other

steven wilson yılların prog emekçisi olarak geçen sene bir de solo albüm yaptı, ve albüm çoğu porcupine tree albümüne bin basar niteliğinde olduğunu dinledikçe kanıtladı. şarkı klasik steven wilson şarkısı, herşeyiyle porcupine tree kokuyor, e şarkı da çok güzel ama ayrıcalığı ne? burada olmasının nedeni nakaratındaki inanılmaz hatun vokaller, o melodiyi yazabilmek için ruhumu şeytana satarım mesela çok rahat. o nasıl şey?

5 - fleet foxes - your protector

hatırlatalım, fleet foxes albümü dinlenildikçe güzelleşiyor. albümden seçimimiz "your protector", vokaller muhteşem, folk havası muhteşem, western atmosferi muhteşem. şarkıdan o "kahverengi" tadı alan lütfen yorumunu belirtsin, yalnız olmadığımı anlayayım.

6 - holler, wild rose! - holler, wild rose!

en çok bel bağladığım ve büyük olacağına inandığım gruplardan biri holler, wild rose!, ve ilk albümlerinin açılış parçası da harika fikirler barındırıyor. onlar nasıl güzel vokallerdir, o nasıl bir sound'dır artık bilemiyorum, ama çok güzel olduğunu sezebiliyorum. sezgi ne acaip şey.

7 - the last shadow puppets - my mistakes were made for you

albümümüzün ikinci kısmına geldik, hafiften tribe bağlamaya başlayalım. the last shadow puppets'ın ilk albümü "the age of the understatement" çok ilginç bir albüm, dinlemeyen mutlaka dinlesin, 60lar karanlık havası, brit kökler, muhteşem fikirler. şarkımız albümdeki en nadide parçalardan birisi, ve ilerde bir klasik olmaya aday. üzgün gibi ama değil de gibi. ama öyle de gibi.

8 - queen - you don't fool me

şarkı oynak gibi olabilir, ama aslında ne kadar üzgün bir şarkı olduğunu sezebilmenizi isterim. sözlerindeki fenalığı sezin mesela. gitar solosu adama gitar çalmayı bıraktırır, bunu da sezin. tüm zamanalar favorilerimden, üzerine queen yapışmış adam talentoya selamlar, şarkı ona da gitsin.

9 - sakin - kızmızı oda

sakin'i ilk duyduğumda önemsemedim, sonra şoparlarla çektiği klibi görüp "fena değil" dedim, en sonunda bir hareketle albümü çekip çok fena oldum. şimdi modernite olarak, modern müziği bilmek ve uygulamak olarak en üst mertebe olarak mor ve ötesi var diyoruz ya, mesela herifler fikir olarak, düşünce olarak, bunu sahaya yansıtabilmek olarak her türlü mor ve ötesini geçmişler, kralına değil alayına giderleri var nerdeyse. değişik bir uca kaymışlar, özellikle biz, "müzik yapan, beste yapan" birkaç arkadaş olarak aklımız gitti. neyse sakin'i başka bir yazıya saklayalım. şarkı müthiş. bu şarkıdaki vokallerin, vokalin serbestliğinin, kalitesinin çok az şarkıya nasip olacağına dikkatinizi çekerim. türkiyeyi bırakın dünyada yok lan böyle vokal kullanımı. çok acaip.

10 - craig armstrong - let's go out tonight

hafif hafif gidiyorduk hop diye craig abi geldi, anlayın ki ağlıycaz. zaten craig'i nerde görürseniz duyarsanız kaçın, adam direkt zarar, üzüntü, elem, keder. bu şarkıda da sevgilisine sesleniyor, "herşeyin güzel olduğu bir yer biliyorum, bu gece dışarı çıkalım" diyor, üzüyor, hayatımızı sorgulattırıyor, kalp kırıyor. craig yaptıkların yetmedi mi? niye üzüyorsun bizleri abicim?

11 - radiohead - pyramid song

soğuk, buz tutan bir kasvet. aksaklık içinde bir aksaklığı olan piyano yürüyüşü, tarif edilemeyecek bir vokal, o, bu, şu. radiohead dünya üzerindeki en büyük şarkıların birkaç tanesine imzasını attı, pyramid song da onlardan biri işte. 50 yıl sonra da dinleriz, 100 yıl sonra da torunlarımız falan dinler, ama şimdi biz dinleyelim de tribine girelim. üstünüze birşeyler alın, üşütür.

12 - muse - blackout

"sing for absolution" albümünden unutulmuş, altta kalmış bir ağıt. "herşeyi yapabilen adam" matt bellamy ağır ağır söylüyor şarkıyı yaylılar eşliğinde, bir de ortada solosunu patlatıyor. çok pis şarkı, can evinden vurmak gibi bir amacı var. dikkat edelim.

albüm linkleri:

http://rapidshare.com/files/187931816/ugandokhybattlethepinkrobots_compilations_vol2.rar.html

http://uploaded.to/?id=g5yq4n

sevgiyle, esenlikle kalın.ugandokhybattlethepinkrobots sizleri çok seviyor...

Abi tavuk geldi

2009-01-23T13:46:00.000+02:00

üstüne tanımıyorum, tanımadım, tanıyamam, tanımayacağım

Kobra Takibi ve Yabancı Gelin

2009-01-22T15:48:00.000+02:00

düngece uyku tutmadı yine. "Kobra Takibi" adlı alman diziye rastladım, gerçekten enteresandı. alamancası "Alarm Für Cobra 11". iki polis var. birisi türk, birisi alman. yakışıklı, karizmatik olan alman tabiiki. türk ise gayet vasat bir model, adı da Semih. zaten şu bilimum polis ekürili filmlerin hastasıyım yıllardır. gettoda siyahların okuduğu bir okulda, onları adam eden ve aralarında duygusal bağ oluşan beyaz öğretmen senaryosu ile birlikte gayet tuttular. tek başına efendi gibi polis memurluğu yapan bir adam tutmuyor piyasada. illaaki bir yancısı olacak. ikisi bir yakışıklı olamaz, yada popüler, yada herneyse. illa bir tanesi. bu dizide de alman abimiz işte. ama ben olsam dizinin adını "Rampa" koyardım arkadaş. daha evel de rastgelmiştim birkaç kere, 3-5 sahne izlemiştim. dün de iki bölüm ardarda seyrettim. arabalı kovalamaca sahnelerinde olmadık yerlerde çıkan rampalar beni benden aldı. len otobanda gidiyon, yol bomboş, orta yerde rampa çıkıyo, araba fırlıyo gidiyo anasının dinine. sonra o boş yol birden doluyo, sırayla arabalar birbirine çarpıyo, uçuyo, atlıyo, ediyo. ortalama 15 dakika sürüyo bu kaza, kaza ortasında 2 reklam giriyo falan. bunebe! altlarında da ya 3 serisi bir BMW, yada Mersedes SL falan. alt tarafı bir suçlu yakalıcam diye 50 arabayı birbirine sokuyolar. o kaza yapan arabalardan da hiçkimse çıkmıyor kaza sonrasında, sanırım ölüyolar. en iyi ihtimalle düşündüğümde bile o kazalardan bi 10 ölü çıkar. e değermi? rampalara bonus mu veriyolar? enteresan gerçekten, farklı kafalarda bir film! her sahnesi atraksiyon. bir sahnede adam kırmızı ışıkta duran bir konvoyun en önündeki araca diğer arabaların üstünden koşarak ulaştı. amacın ne Semih? türklüğünü orda da belli etmek mi? tamam, yanındaki adam karizma, senaryo kurbanısın. ama bu şekilde biyere varılmaz coni. bak bizim türk polisine, altlarında "çakar-almaz" Reno 12. onun debriyajına hükmetmek kolay mı? allah esirgesin. hele bir de sivil ekip araçlarımız var ki, onlar da Reno 12. arka camın orda nah böyle bir anten, hiç belli ediyo mu adamlar sivilliğini?
dizideki rampalardan gınalar gelince çevirdim kanalı. daha güzel rampalara denkgeldim. "Yabancı Gelin" diye bir yarışma. var içlerinde 2-3 tane gayet hoş. ben Maria'da, Lorraine'de ve Akvilina'da varım hertürlü ( şu blog adresini de sağ sütuna eklesek mi?). ben olsam şu üçüne yazardım, en azından yarışma bitince dışarda takılma ihtimalini göz önünde bulundururdum. harika hatunlar valla.

madem alman dizisinden geldik buralara, bir alman atasözü ile bitirmek isterim makalemi;

bir berber, bir berbere, "bre berber, biz beraber, Werder Bremen maçı izleyelim" demiş!

Makarnacı Dayı

2009-01-20T22:05:00.000+02:00

Posta gazetesinin ortalarında biryerde öyle bir bölüm var ki. adı; "Yurdumun Şairleri"! Zeycan İlhan diye bir abimiz yada ablamız hazırlıyor (Zeycan ne ismi abi?). okumanızı, hatta ve hatta kaçırmamanızı tavsiye ederim. Penguen'in "Vatandaşa Sorduk" bölümünden çok daha üst düzey kalitede bir dizi. en nadide vesikalıklarını yolluyor amcamlar. zaten köşede bir uyarı var; "en beğendiğiniz şiirlerinizi renkli bir fotoğrafınız ile birlikte yollayın, biz de yayınlayalım" diyor gazete. olay bukadar basit, içerik miçerik önemli değil. fotoğrafı da yanına paket yaparsan hertürlü çakarız şiiri diyorlar kendileri. bugün de seçme tipler, seçme şiirler vardı. ama içlerinde öyle birtanesi vardı ki, ömrümde gördüğüm en progresif şiirdir kendisi.

şiirin adı; "Makarnacı Dayı"

ve üstünde dayının vesikalığı ile birlikte şöyle bir açıklama var;
"Ali Tamer, 55 yaşında, emekli, İstanbul'da yaşıyor. 30 yıldır şiir yazıyor. bu şiiri tüm makarna sevenlere ithaf etmiş."

gelelim şiire;

"Spagetti canavarı
Yer her gün makarnayı
Ne yapsın yoksa çok parası
Her gün yer makarnayı
Makarnacı dayı aşkı
Karısı, makarna, rakı
Uzun mu olsun yassı mı
Farketmez incesi şişmanı
Olursa üstünde ketçabı
Mis kokar nefis tadı
Makarnacı dayı aşkı
Ye, ye, ye makarnayı
Ye, ye, ye makarnayı
Makarnacı dayı aşkı
Karısı, makarna, rakı"

işte budur arkadaş! bakış açısına, anlatım tarzına, betimlemenin derinliğine bir bakın. Pink Floyd'a söz olacak kapasitede, tribin bini bir para. yokluktan makarnaya talim bir adamın herşeye rağmen hayatından son derece memnun olmasını içeren bir konu sezdim ben. "karısı" mutlu bir yuvayı simgeliyor, o da halinden memnun. "rakı" ise onca zorluğa rağmen yaşadıkları keyfi, hayatın tadını hertürlü çıkarabilme kabiliyetlerini. bu şiir resmen toplumumuzu özetlemiş ey okur. bu bizden bir şiir, bizden bir şair. Ali Tamer dayıya "ellerine, yüreğine, emeğine sağlık" sağlık diyor, başarılarının devamını diliyorum.

ayrıca şuana kadar bana hemen hemen aynı duyguları hissettiren nadide saykedelik müzik "OSJB"ye sormadan edemicem; şu adamla bir irtibatınız mevcut mu? eğer değilse de ortak bir proje içine girmeyi hiç düşündünüz mü? aranızı yapayım mı?

Çemen

2009-01-20T00:59:00.000+02:00

yemek konusunda alaturka bir adamım. kuruya çeyrek ekmeği düşünmeden banarım. soğanda da tereddüt etmem hiç, ekerim tuzu önüme, bir baş soğan hak getire. gece vakti acıktım azevel, dolabı kurcaladım inceden. baktım orda bir aslan parçası yatıyor, adı "çemen"! bir ekmeği ortadan kopardım, onun da içini yararak açtım. verdim çemeni içine. biraz da Erzincan tulumu. değmesin yağlı boya!
enteresan bir lezzet çemen. pastırmanın kenarında çit görevi görür ve o lezzeti veren en büyük etkendir. çemen otu, salça, sarımsak, nane bulunur içinde. pastırmanın kilosu altınla kapışırken, çemen gayet ucuzdur. ve buna kıl olurum hep. 2 liraya almak ağırıma gidiyor, bunun fiyatı bi 10 kağat olmalı. 30 liraya Opeth konserine gitmek de koymuştu bana, 150 vermeyi istemiştim. bu da onun gibi birşey.
şu dakika yarım ekmeğe kaymış bulunmaktayım sevgili okuyucu, ama keşke o an hiç bitmeseydi. hiç doymasaydım keşke, daha da yeseydim. ama iyi ki de şu dakka birisiyle sevişmem gerekmiyor, bunu hiçkimse istemezdi. ve iyiki de yarın sabah idrar tahlili yaptırmamı gerektiren bir durum yok. bu kokuyu İsrail'e "hohhh"lamak istiyorum, bunu ancak onlar hakediyor.

sevgiyle kalın!

Yasaklansın!

2009-01-19T20:46:00.000+02:00

- Aysun Kayacı'ya pot kırmak yasaklansın! gerdan kırsın...

- Ömer Üründül'e önlibero yasaklansın, kollektiflik de tabi...

- STV'ye dini duygu sömürüsü yasaklansın! kırmızı noktalı film kuşağı koysunlar arada...

- tayt metal yasaklansın! tişörtleri ise tozbezi yapılsın...

- post-rock grubu kurmak yasaklansın! en azından bazı şartlar konulsun...

- Cavanagh kardeşlerin anadolu turneleri yasaklansın! nereye gitsem bir konserleri var...

- Mehmet Ali Erbil'e parmak yasaklansın! ya da o parmak O'na...

- Adanalı dizisindeki Sofia'ya benim haricimdeki erkekler yasaklansın! seviyorum abicim...

- Deniz Baykal'a muhalefet yasaklansın! hatta herşey yasaklansın, yağmurda su bulamasın...

- Ata Demirer'e gülmek yasaklansın! ya Atacığım, bi git be, kalbini kırmadan...

- Iron Maiden tişörtlü emo yasaklansın! Tokyo Hotel neyinize yetmiyo lan...

- Yusuf Şimşek'e beyaz sayfa yasaklansın! Esra Balamir de Yusuf'a yardımcı olsun bu konuda...

- Türklere rock müzik yapmak yasaklansın! sigortalı bir iş bulup efendi efendi çalışsınlar, olmadı Bağkur'dan emekli olsunlar...

- Charlie Chaplin filmlerini Kemal Sunal'a uyarlamalar yasaklansın! gerçi geç kalmış bir temenni bu...

- Hıncal Uluç'a flar yasaklansın! kaşkol geçirsin boynuna...

- evlendirme programları yasaklansın! çocuk yaptırtma yada boşandırma formatlı yapsınlar, yenilikçi olmak lazım...

- Dredg'e yeni albüm yasaklansın! ulan 3 senedir çıkarcaksınız be, yazık...

- çakma 80ler partileri yasaklansın! önce bi 80lerin yüksek bel pantolon ve tırt elektronik müzikten ibaret olmadığını öğrensinler. ayrıca haftada bir de yapılmaz, her işin bir adabı var...

- Replikas gibi entel-şebelebettin rock grupları yasaklansın! hiç komik değiller...

- Nils Petter Molvær abimize müzik yapmak yasaklansın! manyak oğlu manyak...

- esnaf lokantalarındaki peçete niyetine konan pembe kağıtlar yasaklansın! abi alın bi peçete artık be, babanızın hayrına...

- Designbyhümans'daki tişörtler yasaklansın! baktıkça içim gidiyore, mister ug'u kıskanıp alasım geliyore...

Master of Reality

2009-01-18T22:20:00.000+02:00

efsane sanat eserleri dizimizin 2. bölümüne black sabbath'ın "master of reality"si ile devam ediyoruz. klasik "sanat" tanımının belki popülarite olarak dışında, fakat açtığı yollarla ve kusursuzluğuyla tanımı tam olarak konumuzu ilgilendireiyle. hadi başlayalım...

black sabbath ilk albümü "black sabbath" ile yeni bir deneye girişmişti; koyu, ağdalı, karanlık bir sound yakalamışlardı ve bunu korku filmlerinden çıkma, daha önce denenmemiş rifflerle sunuyorlardı. vokalist ozzy osbourne klasik anlamda bir vokal tonuna sahip değildi, grubun koyu ve basık müziğine kontrast oluşturan tiz ve kendine has bir vokale sahipti. daha ilk şarkı "black sabbath" ile vuran, şok eden, rock müziğin, o büyük suyun kaynağını yerinden oynatan bir albüm, büyük ve etkili. ardından gelen "paranoid" ile de grubun müziği daha elverişli ve daha sağlam bir yere oturdu. daha az karanlık daha fazla kurmaca. heavy metal'in kavramsal başlangıcı "black sabbath" albümü ise tekniksel başlangıcı "paranoid" olabilir. albümün inişleri çıkışları vardır, bazı birkaç sabbath ve metal klasiğine ev sahipliği yapar; "war pigs" gibi, "paranoid" gibi, "ironman" gibi... asıl konumuz burada başlıyor.

"master of reality" 1971 yılında yayınlandı. 8 şarkıdan oluşan albüm kendisinden sonra gelecek ve belki de sonsuza kadar sürecek olan rock ve metal müziği için tüm numaraları ve fikirleri barındırıyordu. albümün her bir riff'i klasik kabul edilebilecek kadar kusursuz ve başarılıdır, bir öncü olarak sınırsız bir kaynak olarak kendisini ortaya koyabilmiştir.

şarkılara tek tek bakalım isterseniz; loop şeklindeki hipnotize gitar riffi ve uyuşturucu hakkındaki sözleriyle "sweet leaf", progresif oyunlarıyla "after forever", harika bir intro olan "embryo" ve ardından gelen sözleri, yapısı ve kusursuzluğuyla bir metal klasiği olan "childer of the grave", pastoral ve folk esintili akustik şaheser "orchid", riff fabrikası "lord of this world", tarihin en ağırbaşlı yalnızlık ağıtlarından "solitude" ve son olarak ağır, karanlık "into the void".

tüm bu şarkıların hepsi bugün birer klasik olarak kabul görmektedir. "master of reality" yi buraya almamın sebebi kusursuz bir albüm olmasından geliyor zaten. ozzy dönemi sabbath müziğinin ortaya çıkardığı 8 albüm var(hatta 7.5), bunların 6 tanesinin tüm zamanların en büyük albümlerinden sayılması zaten grubun büyüklüğünü ve benim bir seçim yapma sıkıntımı ortaya koyuyor. sonuçta seçtiğim albüm "master of reality" oldu, çünkü bu kaynak o denli büyük ki dibine kadar sömürülmesi, etkilenilmesi, çalınıp çırpılmasına rağmen hala büyük bir anıt gibi duruyor.

metal "black sabbath" ile fikirlendi ve filizlendi, "paranoid" ile ilk ciddi örenğini sergiledi ve madden hayat buldu. kusursuzluğa ulaşıp tam örneğini ve kaynağını sunduğu albümdür "master of reality". kraliçeye ve prense sesleniyorum, kraliyet nişanı falan verin şu adamlara, azcık kadir kıymet verin. şu albümün yüzü suyu hayrına.

Yeni tema ve blog sektörü üzerine iki çift laf

2009-01-16T23:52:00.000+02:00

yeni temamız hayırlısı olsun. aslında pek bir değişiklik yok sayılır ama, mister ug günlerdir "abi sağ sütunda herşey havada gibi duruyo, çok rahatsız oluyorum" diye başımın etini kemirdi. ben de binlerce template sitesi taradım. günlerce beynim döndü. gecemi gündüzümü buna verdim. güzel tema çok, özellikle de o Ourblogtemplates'de çok kullanışlıları mevcut. her bir ayrıntısını değiştirebileceğiniz ayarlar bulunuyor içinde. hatlar biraz köşeli de olsa gayet hoş. ama ben geniş metin alanlı temaları daha çok sevdiğimden aylarca yüzüne bakmamıştım. sonra Bloxoo'da alanların genişliğiyle oynama metodu gördüm. kodlardan yapılıyomuş meret, denedim ben de. sonuç gayet olumlu oldu. sizi bilmem ama ben ve mister ug gayet beğendik. sağ sütunun rengini beğenmedi başta mister ug, sonra şöyle birşey buldum Widgetbox'ta. ordan dana akciğeri pembesi rengini nasıl yakaladıysa mister ug, ekledik kodlara, Miss Törki oldu. bu sayede ben de tema kodlama üstadı oldum, meslek edindik bir nevi. üç beş kişiye yardım ederiz, kızlar bana hasta kalır falan. çok büyük umutlarım var!
şu tema, widget işlerine bakınırken bir daha anladım ki, şu blog alemi büyük sektör olmuş. gerçi çok eski blogcu sayılmam ama, olayın bu boyutta olduğunu kesinlikle bilmiyordum yakın zamana kadar. bu konunun futbol blogu versiyonlusunu mister ug yazmıştı daha evel, "enflasyon" adlı harika bir yazıyla. ama olay sadece futbol blogu ile sınırlı değil. post-rock gibi 4-5 dala ayrılmış blog camiası da. klonlanmışlar bu kategoriler altında. depresif emo hatun blogları, futbol blogları, müzik rantçısı bloglar, akıllarının ermediği gündem konularına eğilip kendilerini önemli hisseden bloggerlar gibi kategoriler mevcut. herzaman söylüyoruz burada, kaliteli ve herşeyden önemlisi samimmi olan herşeyde varız biz. her alanda olduğu gibi, blog konusunda da böyle. sonuçta çok çok beğenerek okuduğum, sürekli takip ettiğim bloglar var ise gerisi ilgilendirmiyor beni açıkçası. ve o sevdiğimiz blogculardan bazıları da buraya bir çayımızı içmeye geliyor ise ne mutlu. demek istediğim şu ki; bizi izleyen kitleyi oldukça kaliteli buluyorum. bunu da bir şans olarak görüp, daha da zevk alıyorum bu işten. gerisini fazla kurcalamamak lazım...
sektörün widget-gadget yönü de inanılmaz boyutlarda. otun, bokun eklentisini yapmışlar. inanılmaz gerçekten. hicri takviminden tut, flash oyunlara, bilimum site aktarmalarına kadar herşey var. gereksiz gördüğüm şeyler dolu ama, bunları gerekli gören milyonlarca insan olduğunu düşünürsek, gayet güzel bir hizmet. ama Facebook'taki Daily Babe Application'ı istiyorum ben bloguma. burdan büyüklerime sesleniyorum; bir el atın lütfen!

Battlethepinkrobots Compilations, Vol.1

2009-01-15T02:56:00.000+02:00

müzik güzel şeydir, ruhun gıdasıdır. mister ug ile yola çıktığımız şu köfteci arabası misali blogumuzu izleyen sevgili okurlarımıza bir güzellik yapalım dedik. bunun da en güzel müzik yolu ile olabileceği kanısına vardık. zaten sürekli düşünüp dururuz, millete neler verebiliriz diye. arada bir ''Battlethepinkrobots Compilations'' adı altında toplama şarkılardan oluşan albümleri sizlerle paylaşmaya karar verdik. mister ug ''ilk sen yap'' diyerek büyüklüğünü gösterdi ve bana öncülüğü verdi. kiminizin bildiği şarkılar olacak albümde, kiminiz ise yeni lezzetler tadacaksınız, kimbilir. içinde dinlediğiniz şarkılar olup da albümü indirmeseniz bile ''abi bildiğim şarkılardı, yine de indirdim. teşekkürler battlethepinkrobots!'' demeniz dileğiyle, albümü tanıtmaya başlıyorum inceden!

albümümüzün adı; "Battlethepinkrobots Compilations, Vol.1"

1- The Flaming Lips - In the Morning of the Magicians

The Flaming Lips'in blogumuzun ismine ilham veren albümü "Yoshimi Battles the Pink Robots"dan nadide bir şarkı. mister ug'a günün birinde ''abi sürekli aklımın içinde bir melodi, ruyamda falan da hep aklımdaydı, ama aklıma gelmiyo şarkı bir türlü, bir gün sonra bir baktım ki bu şarkının melodisiymiş" yada buna benzer birşey dedirttiğini hatırladığım bir şarkıdır kendisi. o derece güzeldir.

2- Styrofoam - After the Sunset

Belçikalı elektronikçi müzisyen Arne Van Petegem'in projesi Styrofoam'ın "A Thousand Words" albümünden oynak, mutlu, ferah bir şarkı. mutlu ediyor bu şarkı beni her dinlediğimde. güzel güzel ritmler, hafif hafif gitarlar, dört dörtlük altyapı ve harika bir vokal. hoş bir indiepop şarkısı, gider hertürlü...

3- Orange Goblin - Some You Win, Some You Lose

harika bir stoner grubu Orange Goblin'in "Thieving From The House Of God" albümünden klasik stoner riffleri barındıran eğlenceli, enerji dolu bir şarkı. ben bayıldım bu albüme şahsen. en sevdiğim şarkı da bu oldu albümde. arabada marabada iyi gidiyo gençlik. gaza gelir insan, altınızdaki Tofaş'ı bir anda 1968 Mustang sanabilirsiniz. aman dikkat!

4- The Tea Party - Samsara

çay partisinin "TRIPtych" albümündendir kendisi. bu albümü 2-3 yıl evel dinlemiştim, pek sarmamıştı. geçenlerde Dialethic nickli Deniz arkadaşım hatırlattı, verdi linki. bana sadece dokunmak kaldı. zamanında fazla doğu, fazla oynak gelmişti sanırım. ama busefer baya bi sevdim. albüme eğlenceli şarkılarla başladık, bu da onlardan birisi. Kurtlar Vadisi'nin bir müziğine benzer şekilde başlayınca "noğluyoz" dediydim zamanında. sonrası ise enteresan bir şarkı. bunun da hertürlü gideri var .

5- Steve Von Till - Running Dry

hiç sevemediğim funeral doom grubu Neurosis'in elemanı Steve kardeşimizin solo albümlerinin bu grupla tarz olarak hiçbir alakası yok. almış akustiğini, güzel güzel çalmış söylemiş, folk esintilerle. mister ug hiç sevmez ama ben gayet severim. bu şarkısı da en sevdiklerimden birisi. albümün civelekliği yavaş yavaş kaçıyor gençler, ona göre.

6- Craig Armstrong - Starless II

büyük kompozitör Craig amca King Crimson'ın Starless'ını almış, kesmiş, biçmiş, düzenlemiş, yapıştırmış, ortaya şaheser çıkmış. gözyaşları sel olmuş. insanın boğazına oturmuş, yüzüne gözüne durmuş. inanılmaz bir derleme gerçekten. maksadını aştın sen Craig!

7- Head Control System - It Hurts

1981 doğumlu, yakışıklı müzisyen ve prodüktör Daniel Cardoso, Ulver'den hatırlayacağımız büyük büyük üstad, alemlerin kralı Garm'a "abi benim besteler var, bir el atsak mı?" demiş, ortaya harika bir prog rock-metal albüm çıkmış. bestelerin büyük bölümü Daniel'a ait, vokalde ise Garm babamız şanına yakışır bir performans sergilemiş. albüm harika oğlu harika. bu da insafsız şarkılarından birisi. ne güzel bir şarkıdır bu! herkese nasip olması dileğiyle...

8- Crippled Black Phoenix - A Love Of Shared Disasters

tarzlarında on numara olan iki grup olan Electric Wizard ve Mogwai'ın elemanları birleşmip biraz biberlemişler. ortaya çıkan sonuç iki gruba da yakışmış. bu şarkı da gerçekten çokiyi. bir de şöyle bir olayı var ki; şarkının nakarat bölümündeki inen akorlar benim bu grubu daha evel dinlemeden üzerinde uğraştığım bir bestenin aynısı hemen hemen. çıkmak üzere olan albümümü iptal ettim resmen. albüm konseptti, tamamını bozdu o riff. şans işte, şöhreti bir riffle kaçırdık!

9- Kayo Dot - Aura on an Asylum Wall

bu sene çıkardığı albümle bizi hayal kırıklığına uğratıp kadehlere, şişelere mahkum edem grup Kayo Dot'un "Dowsing Anemone with Copper Tongue" albümünden bir şarkıdır kendisi. o büyük "Choirs of the Eye" şaheserinden sonraki albümdür bu. bu da kalitelidir, güzeldir, hoştur bence. ama albümde bu şarkı olmasaydı "kötü" diyebilirdim insafsızca. inanılmaz bir şarkı. "avangard gümüş ise, bu altındır" diyorum. tarifi mümkün değil. sırf şu şarkıyı tadmak için bile şu kompilikeyşın indirilir arkadaş!

10- Eivind Aarset - Lost and Found

"Norveç'ten Ihsahn çıksa, Garm çıksa yerim. ama babam çıksa yemem" demiştim daha evel. Eivind abiyi nasıl unutmuşuz arada? deneyselliğin kulağına su kaçırmadan (yer yer kaçsa da sırıtmaz kesinlikle) harika şarkılara imza atan, müzik namına hertürlü donanıma sahip yüce bir insan kendisi. hele de bu şarkıda tanrı katına çıkıyor benim için. 3:59 ile 6:06 arasında hissettirdikleri ayrı bir post konusu olabilir. burada heba etmeyelim.

albümü şu linkten indirebilirsiniz;

http://rapidshare.com/files/183386952/Battlethepinkrobots_mix_vol.1.rar.html

birbaşka albümde görüşmek dileğiyle, esen kalın!

Unutulanlar serisi, vol. 2

2009-01-14T18:53:00.000+02:00

güzel bir seriye başlamışım, sonra unutmuşum. adına yakışır bir seri olmuş bu da, unutulmuş. neyse, girişelim unutulmuşlara;

Unutulanlar serisi

27.11.08 tarihinde OkhyDokhy tarafından başlatılmış bir seridir. birdaha yüzüne bakmamıştır eşşoğlubeş. oysa istediği reytingi de yakalamıştır bu başlıkla. ama OkhyDokhy bu, her başarılı olduğu işi yarıda bırakmış bir adamdır. yazacak pek birşey bulamadığı, yoğun, tıkanık, kendinde olmadığı bir dönemde blogu öksüz bırakmamak adına birşeyler yazmaya kasarken aklına gelivermiştir. ama kesinlikle iş olsun diye yazı yazmaz bu başlığa Okhy, sizin bile unuttuğunuz isimler aşağıda tek tek yer alacaktır.

New Kids on the Block

80lerin ortasında kurulup 90ların ortalarına kadar genç kızların sevgilisi olmuş bu grup kimbilir kaç zamandır aklımızın ucundan geçmemiştir. birbirinden civelek beş cankuş olan Jordan Knight, Jonathan Knight, Joey McIntyre, Donnie Wahlberg ve Danny Wood az fink atmazdı genç kızların gönüllerinde. ilk boybandlardandır kendisi ve bu kavramın önemli bir hal almasında büyük emekleri vardır. bu bizim için hayırlımıdır hayırsız mı bilinmez, ama bu adamlar bu müessesenin kurucularındandır, bu bir gerçek. "step by step, uuu beybee'' diyerekten o dönemin genç delikanlılarına idol, kızcağızların duvarlarına poster oluverdiler. nette gezinirken karşılaştım, geçen sene yeni bir albüm çıkarmışlar. benim haberim yoktu şahsen bu yazıya başlarken. demekki birçoğunuzun zihninde taze taze yer alıyor adamlar. ama napayım, ben duymadıydım. hem unutulan, bu adamların eski hali değil mi sonuçta?

Ron McGovney

eski blogumda ''bahtsız bedevi'' olarak yazmıştım bu adamı. ortamda müzik konusunda iki üç yorum yapsa ''hadi len'' dersiniz içinizden, kaale almazsınız. rock barlardaki yancı tiplere benziyo kendisi. ama gel gelelim bu adam gelmiş geçmiş en büyük müzik markası Metallica'nın ilk basçısı. ilk basçı olmanın haricinde ilginç bir olay var. adamın kullandığı bas beyaz ve explorer kasa bir gitar. bu da James Hetfield denince akla gelen ilk sahnedir. ayrılmaz ikilidirler. ve büyük ihtimalle bu efsane karenin çıkış noktası Ron'a dayanıyor diyorum ben. hayat enteresan gerçekten. Ron daha sonraları da müzik yapayım demiş, millet bu sahnedeyken ''abi bırak şarkıyı da, James nasıldı? muhabbeti iyimiydi?'' gibi sorularla bezdirmiş herifi, ''sokarım müziğine afedersin'' demiş, bırakmış. şimdi Los Angeles'da esnaf lokantası işletiyordur sanırım.

Helene et les garcons

izleyip de sevmeyen var mıdır bilmiyorum. ben hastasıydım. yaşım 12-13 falandı yanılmıyorsam. bir grup Fransız genci civarında dönüp duruyordu konular. pek de hatırlamıyorum mevzuları, ama derin meseleler değildi. öpüşür, koklaşır, tırt müzik yaparlardı. Helene tatlı hatundu, sevgilisi de Sebastian'dı sanırım, eleman basçıydı yanılmıyorsam. ama bir Jonanna vardı ki, fıkır fıkırdı, şıkır şıkırdı. sevgilisi vardı, Christian. Kri Kri derdi ona. kötü bir davulcu ve de gayet şebelebettin bir karakterdi. bir de Joanna'ı götürdüğünden gıcıktım kendisine tabi. güzeldi, hoştu, hertürlü giderdi dizi. birdaha olsa yine seyrederdim. Kavak Yelleri'nden iyidir. enazından sırayla birbirleriyle çıkmıyolar, efendiler, mutaassıplar.

Laff-a-Lympics

ben hep Yogi'nin takımı tutardım. Scoobyler çok güçlü oluyodu çünkü. enazından Kaptan Mağara Adamı'nı Yogilere verselerdi. Gerçek Kötüler de gayet sempatik gelirdi bana. ne cebelleşirlerdi anasını satayım. yarışlarda en çok lider kalma süresi onlara aitti hep. başarı için her yol mübahtı onlara göre. ama hiç kazanamazlardı, üzülürdüm hallerine. Yogiler her yarışı kazandığında Fenerbahçe gol atmış gibi sevinirdim. şimdi oynasa yine izler, yine sevinirim. nerde o zamanlardaki çizgifilmler? William Hanna ile Joseph Barbara'nın köpeği olurum! ama olsun, TNT'nin çizgi film kuşağı da iyidir, hoştur, progresiftir...

Hastasıyım!

2009-01-12T02:05:00.000+02:00

- Marty Friedman'ın bendlerinin hastasıyım!

- Adanalı dizisindeki Sofia'nın hastasıyım!

- 60ların sonu Dodge Charger'ın hastasıyım!

- Adidas Gazelle'in hastasıyım!

- Gavin Harrison'ın videolarının hastasıyım!

- yeni bulduğum halay çeken Pala smileyin hastasıyım!

- Şok gazetesinin orta sayfasında ''evli çifte 3. aranıyor'' diye ilan verip cep numaralarını bırakan kişilerin medeni cesaretinin hastasıyım!

- uykusuz gecelerin hastasıyım!

- Jacobs'un Milka'lı "3 ün 1"inin hastasıyım!

- ısrarla hala klonlanan futbol bloglarının hastasıyım!

- yeşil elmalı Smirnoff'un hastasıyım!

- saatte 100 km hızla çok rahat şekilde arkaya para üstü uzatan cool dolmuş şöförlerinin hastasıyım!

- kısa Winston Soft'un hastasıyım!

- Beşiktaş'ın transfer politikasının hastasıyım!

- Vince Carter'ın windmilllerinin hastasyım!

- kulak içi kulaklığı kulağınızdan çıkardığınızda tertemiz görme gururunun hastasıyım!

- Uğur Boral'ın Sevilla serisi kredisinin hastasıyım!

- Erol Evgin'in peruğunun hastasıyım!

- tersten yakılan son dal sigaranın hastasıyım!

- entel alternatif rock gruplarının 18 kameralı röportajlarının hastasıyım!

- Scarlett Johansson hastalığının hastasıyım!

- msn'de yanlışlıkla başkasına yazmaların hastasıyım!

- sabaha karşı uyku tutmayıp, uyanıp, bişeyler okumanın hastasıyım!

- öğle yemeğini eski gazetenin üzerinde yiyip, bir yandan da gazeteyi okumanın hastasıyım!

- Takoz Recep'in Malmö maçında kendi kalesine attığı golün hastasıyım!

- Rocco sıkı şekerinin hastasıyım!

- babaannemin ördüğü patiklerin hastasıyım!

- mister ug'un sanat-müzik yazılarının hastasıyım!

- babamın maceraperest kişiliğinin hastasıyım!

- amatör deprem bilimcilerinin hastasıyım!

- halısaha maçında sırtüstü düşerken golü atmanın, 2 gün boyunca sırtı tutuk gezmenin hastasıyım!

- Komçero ayakkabılarının sunduğu Kavak Yelleri dizisindeki arkadaş grubunun sırayla birbirlerinin ellerinden geçmesinin hastasıyım!

- Var Mısın Yok Musun'da yarışmacıların pirince giderken bulgurdan oluşlarının hastasıyım!

- Murat Kosova'nın kemçük ağızlı çakma ingilizce şivesinin hastasıyım!

- Arap şakalarının hastasıyım!

- ince belliden çayı, tabağını serçe ve yüzük parmağı arasına kıstırıp, bardağı işaret parmağı ve başparmakla tutup, sigarayı da orta parmak ile işaret parmağı arasına kıstırıp içerken, boşta kalan sol elle mevzuyu anlatmanın hastasıyım!

- Lacrimas Profundere, Küntüras Hedehöndere gibisinden, ağlak, hassas, tütsü-ayak kokusu kombinasyonlu atmosferli, "ağlamassan geri getir vatandaş" tarzı gotik-doom gruplarının her daim hastasıyım!