Master of Reality

18.1.09


efsane sanat eserleri dizimizin 2. bölümüne black sabbath'ın "master of reality"si ile devam ediyoruz. klasik "sanat" tanımının belki popülarite olarak dışında, fakat açtığı yollarla ve kusursuzluğuyla tanımı tam olarak konumuzu ilgilendireiyle. hadi başlayalım...

black sabbath ilk albümü "black sabbath" ile yeni bir deneye girişmişti; koyu, ağdalı, karanlık bir sound yakalamışlardı ve bunu korku filmlerinden çıkma, daha önce denenmemiş rifflerle sunuyorlardı. vokalist ozzy osbourne klasik anlamda bir vokal tonuna sahip değildi, grubun koyu ve basık müziğine kontrast oluşturan tiz ve kendine has bir vokale sahipti. daha ilk şarkı "black sabbath" ile vuran, şok eden, rock müziğin, o büyük suyun kaynağını yerinden oynatan bir albüm, büyük ve etkili. ardından gelen "paranoid" ile de grubun müziği daha elverişli ve daha sağlam bir yere oturdu. daha az karanlık daha fazla kurmaca. heavy metal'in kavramsal başlangıcı "black sabbath" albümü ise tekniksel başlangıcı "paranoid" olabilir. albümün inişleri çıkışları vardır, bazı birkaç sabbath ve metal klasiğine ev sahipliği yapar; "war pigs" gibi, "paranoid" gibi, "ironman" gibi... asıl konumuz burada başlıyor.

"master of reality" 1971 yılında yayınlandı. 8 şarkıdan oluşan albüm kendisinden sonra gelecek ve belki de sonsuza kadar sürecek olan rock ve metal müziği için tüm numaraları ve fikirleri barındırıyordu. albümün her bir riff'i klasik kabul edilebilecek kadar kusursuz ve başarılıdır, bir öncü olarak sınırsız bir kaynak olarak kendisini ortaya koyabilmiştir.

şarkılara tek tek bakalım isterseniz; loop şeklindeki hipnotize gitar riffi ve uyuşturucu hakkındaki sözleriyle "sweet leaf", progresif oyunlarıyla "after forever", harika bir intro olan "embryo" ve ardından gelen sözleri, yapısı ve kusursuzluğuyla bir metal klasiği olan "childer of the grave", pastoral ve folk esintili akustik şaheser "orchid", riff fabrikası "lord of this world", tarihin en ağırbaşlı yalnızlık ağıtlarından "solitude" ve son olarak ağır, karanlık "into the void".

tüm bu şarkıların hepsi bugün birer klasik olarak kabul görmektedir. "master of reality" yi buraya almamın sebebi kusursuz bir albüm olmasından geliyor zaten. ozzy dönemi sabbath müziğinin ortaya çıkardığı 8 albüm var(hatta 7.5), bunların 6 tanesinin tüm zamanların en büyük albümlerinden sayılması zaten grubun büyüklüğünü ve benim bir seçim yapma sıkıntımı ortaya koyuyor. sonuçta seçtiğim albüm "master of reality" oldu, çünkü bu kaynak o denli büyük ki dibine kadar sömürülmesi, etkilenilmesi, çalınıp çırpılmasına rağmen hala büyük bir anıt gibi duruyor.

metal "black sabbath" ile fikirlendi ve filizlendi, "paranoid" ile ilk ciddi örenğini sergiledi ve madden hayat buldu. kusursuzluğa ulaşıp tam örneğini ve kaynağını sunduğu albümdür "master of reality". kraliçeye ve prense sesleniyorum, kraliyet nişanı falan verin şu adamlara, azcık kadir kıymet verin. şu albümün yüzü suyu hayrına.

5 yorum:

talento dedi ki...

dün gecenin etkisi kalıcı olmuş, iyi de olmuş. yazı çok iyi. dün geceyle ilgili bir şey de benden, adriana lime haftaya var mısın yok musun'da yarışacak.

Okhy Dokhy dedi ki...

ey ug, ne çalardık senle şu paranoidi falan. davulda tavan yaptığım yıllardı. tespitler de harika, benim sabbath sevememem de benim gavatlığım. adriana lima'ya varım ayrıca talento...

talento dedi ki...

sabbath sevmeyen emir vardı dün, gençsin zamanla anlarsın ayağı yaptık. sana ne diyelim okhan. zevkler renkler de denilmez buna. bence sen sabbath seviyosun.

dialethic dedi ki...

sabbath yalandır be. ozi mozi sinir bozar.

dialethic dedi ki...

kötü de diyemem sabbath'a. akılda kalır, bomba riffler var. ama hiçbir zaman oziye ısınamadım. benim için de folklor olma zamanı çoktan geçti. maiden'a selam, yola devam.

  © Blogger templates Newspaper by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP