"Mustafa" üzerine

26.11.08


Mustafa filmine gittim, ve aslında eleştirilecek bir şey olmadığını gördüm. haftalardır acaip yaygara kopuyor memlekette, önceden aydın üni gençliğinin favori adamı olan Can Dündar şimdi herkesin eleştirdiği adam olmuş. yahu çok saçma.

bir kere;

adam kafasına göre film yapmış, Atatürk budur diye değil. Atatürk'ün insani yönlerini ortaya çıkarmaya çalıştım diyor adam, benim Mustafa Kemal'im bu diyor. bundan daha doğal bir açıklama olabilir mi? belgelerle çalışmış, yalan yanlış bilgi vermemiş, daha neyi eleştiriyorsunuz? "cover" yapmak gibi birşey bu, ancak "iyi" veya "kötü" denilebilir, bitmiştir. "Atatürk'ün çok içki içtiğini öne çıkarmış" diyen falan bile var, sanki çok içki içmesi bilinmiyormuş gibi. ama ortaya çıkarmak yanlış. peeh...

eleştirilebilecek nokta ise;

şu, sadece şu, sinema tekniği yönünden eleştirmek. ben filme bayaa senaryolu falan, bayaa film diye gittim. ama "Mustafa" film değil, belgesel de değil, acaip bir şey. slide gösterisi halinde fotoğraflar ekrana geliyor, arada o dönem kaydedilmiş video görüntüleri falan da var, bir de toplasak 5 dakika etmeyecek bir kaç canlandırma, üzerine Can Dündar hikayeyi anlatıyor. sunum izlermişcesine izledik, çoğu önemli olay atlanmış, başka taraflar ön plana çıkartılmış.

fakat asıl önemli kısım burası işte;

yıllarca ilkokulda, ders kitaplarında, tvde radyoda, bize öğretilen Atatürk hep süper kahraman konumundaydı. Atatürk Samsun'a çıkıyor ve köylülere söylev veriyor. Atatürk türk ordularından kat be kat üstün düşman ordusunu yeniyor. Atatürk ülkeyi bir anda feraha kavuşturuyor. Atatürk büstleri, her sınıfta bulunan portreler, ona yazılan şiirler. böyle bir ortamda büyüdük hepimiz, bu etkilerin ona karşı olan sevgiyi körüklediği ya da azalttığı insanlar veya gruplar oldu. 2 tür insanı da tanıdım, ve hemencecik söyleyeyim, ben ilk gruptanım. ona olan saygım hep büyüktü, o büyük bir önderdi, büyük bir türktü.

fakat filmi izlerken anladığım şey;

gerçekten de atatürk' ün insani tarafı hiç bize sunulmamıştı, güçlü ve zayıf yanlarıyla, insani duygularıya, mutlulukları ve üzüntüleriyle. filmi izlerken gözlerimin dolduğu, gerçekten etkilendiğim sahneler hep insani yönlerinin ortaya çıktığı sahnelerdi; Atatürk kadınlarla olan mutsuzluğunu itiraf ediyor, Atatürk rakı sofrasında bir türküden etkilenip ağlıyor, Atatürk Bulgaristan!da bir baloya yeniçeri kostümüyle katılıp tepkisini ortaya koyuyor, vs...

ve işte bu yüzden;

ben Can Dündar' ı kutlamak isterim buradan. bu yazıyı okur mu bir gün bilemem, ama ben yapmak istediği şeyden çok mutlu oldum, ve Atatürk' ü çok daha fazla sevdim. onun hataları, yanlışları ve zayıflıklarıyla birlikte Mustafa Kemal Atatürk olması beni ona karşı daha da yakınlaştırdı. eğer Can Dündar' ın da istediği buysa, evet, çok teşekürler. film olarak, belgesel olarak çok başarılı sayamıyorum "Mustafa"yı, ama paramın karşılığını da sonuna kadar aldım. hatta benim açımdan karlı oldu bile diyebilirim.

5 yorum:

sinem dedi ki...

her yönüyle katıldığım bir yazı olmuş. güzel olmuş :)

Okhy Dokhy dedi ki...

filme gidemedim. hem fazla duygulanırım diye, hem de bu söylenenlerden etkilendim gerçekten. ama seyredecem en kısa zamanda.
atatürkün namaz kılmadığı her film yadırganır bu ülkede!

massimo dedi ki...

dayı o değilde bu atatürk... neyse özel konuşuruz.

ug dedi ki...

yabancı yok burdan söyle co

ug dedi ki...

fikriye olayını söylüyosan, evet büyük hata ahahaha

  © Blogger templates Newspaper by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP